De naam doet eerder vermoeden dat we hier met een metalband te maken hebben, maar niets is minder waar. Het genre waarin We vs Death namelijk bivakkeert heet post-rock en eigenlijk vraag ik me al jaren af wie die term ooit heeft bedacht. Waarheid gebiedt te zeggen dat het als label goed fungeert, maar inhoudelijk raakt de term kant noch wal. De muziek is soms namelijk filmisch te noemen en wat dat betreft past de betiteling soudscapes beter. Hoe dan ook, post-rock muziek is vaak instrumentaal en kent een opbouw van melodieuze, melancholische gitaarlijnen die langzaam toewerken naar een climax waarbij alle registers open worden getrokken. Bekendste exponenten van deze muzieksoort zijn Mogwai, Godspeed You! Black Emperor en Do Make Say Think. Het mooie van We vs Death is dat ze het cliché van die climax van gitaargeweld achterwege laten. Het Utrechtse vijftal maakt wel gebruik van tempowisselingen en distortion, maar legt deze er nooit te dik boven op. Afgelopen zaterdag speelden ze in De Nieuwe Anita in Amsterdam en dat concert was een ware streling voor het oor. We vs Death bestaat namelijk uit vijf rasmuzikanten die gebruik maken van de nuance in hun spel en van daaruit in een strakke synergie het tot een geheel weten te smeden. Voorop staat het spel van de twee gitaristen Thomas Sohilait en Wouter Kors die tokkelen dat het een lieve lust is in verschillende tempi. Daaromheen is een effectieve ritmesessie gebouwd die regelmatig wordt aangevuld door de trompet van Wouter Hoek (en tussendoor diens droogkomische commentaar).
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Terwijl ik afgelopen maandag nog het idee had dat de twee-mans formaties zo’n beetje aan het uitsterven waren, is het duo van Tiny Masters of Today een wel heel bijzondere. Net zoals voetbalclubs jonge talenten al vroeg aan zich weten te binden, had Russell Simins, de drummer van Blues Explosion al snel zijn oog laten vallen op dit tweetal en trok hij met hen de studio in om ze op drums te begeleiden bij de totstandkoming van hun debuutalbum Bang Bang Boom Cake dat deze maand is uitgekomen. Broer en zus Ivan en Ada, afkomstig uit Brooklyn, New York, zijn namelijk pas 13 en 11 jaar oud en weten nu al een geluid neer te zetten dat duidelijk geënt is op het ruigere werk van the White Stripes. Beiden spelen hoofdzakelijk zang en gitaar en wisselen dit af met bas, keyboard en drums.
Dus ouders met kinderen: het beste kunt u zo vroeg mogelijk beginnen met het aanwakkeren van het muzikaal talent van uw kinderen zodat u al snel voorzien bent van een goede oudedagsvoorziening.
Luister Tiny Masters of Today op 3voor12 Luisterpaal
Tiny Masters of Today
Tiny Masters of Today myspace
Met enige regelmaat biedt Sargasso ruimte voor gastredacteuren. Vandaag een stuk van Marcel Hoogstraten.
Uit de stal van eigenrichting producties, bekend van het reeds lang meelopende Amsterdamse rapgezelschap LPC en onder andere van de compilatie-cd Gastenlijst uit 2004 met daarop de toen nog onbekende ALI B en Negativ, komt nu het debuutalbum van Gekke C (die als schaars gekleed klein jongetje op de cover prijkt), genaamd Tiramisu.
De CD is geproduceerd en afgemixt door Amsterdamse hiphop duizendpoot BLIX; de meeste beats zijn van de hand van beatmaster Tedo, die samen met Gekke C en DJ N.E.M.O. ook nog het gezelschap Rijmfabriek vormt.
Genoeg over het complexe netwerk van Amsterdamse hiphop allianties; hoe zit het met de CD? Na een eerste luisterbeurt doemen de woorden ‘fris, afwisselend en zo nu en dan een geheide hitproductie’ (frisse duik, wat jij, macht, en – voor de liefhebbers – alcohol verzacht de pijn) op. Tiramisu is echter ook een CD die je een paar keer moet luisteren om hem op waarde te kunnen schatten. Nummers en lyrics die in eerste instantie wat eenvoudig overkomen, bewijzen hun waarde wanneer je de CD vaker hoort.
De cd begint met de track Clauwn. Een grappig intro kickt in met een lekkere bass. Gekke C vertelt hoe gek ie is. Lachen met een lekkere flow. Dan springt het nummer Visitekaartje binnen met een lekkere beat. Wederom een lekker nummer met een grappige flow. Gekke C gebruikt veel humor in z’n teksten, een opluchting temidden van de vele zogenaamde gangsterrap die gemaakt wordt in Nederland. Track nummer 3 Wat ze zeggen is steviger werk. Een hype-beat met een goede bijdrage van J.Kasiman die de track opent. Oh nee Ohnee Ohnee is wat serieuzer dan de voorgaande tracks. Een nummer met een politiek tintje, iets dat Gekke C overigens goed aan kan.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“Het gaat niet om persoonlijke smaak, maar om de vraag of een straatmuzikant geluid voortbrengt dat past in de publieke ruimte. Dat hoeft geen Bach of Mozart te zijn, maar het moet wel een beetje klinken. Zodat je je er niet aan ergert“.
Goeie actie van de PvdA tegen straatmuzikanten in Rotterdam: Onder het mom dat ze zakkenrollers (zouden kunnen) zijn laat je ze spelen voor een toelatingscommissie en krijgen ze een vergunning. Virtuoze zakkenrollers daargelaten natuurlijk. Hoe meer vergunningen stelsels hoe beter natuurlijk.
Ik was in de veronderstelling dat het fenomeen van twee-mans bandjes met zang, drum en gitaar alweer een beetje over was. Van de horde die een jaar of vijf geleden als paddestoelen uit de grond schoot, lijkt alleen the White Stripes nog over te zijn gebleven en horen we niets meer van bijvoorbeeld the Raveonettes, de Jesus and Mary Chain kloon die hoge ogen gooide met bezwerende samenzang en albums die waren opgebouwd rondom één akkoord. Wellicht slijt het leven van twee-mans formaties sneller bij een gebrek aan groepsdynamiek, waarbij je, zeker bij uitgebreide tourschema’s, gedoemd bent om voortdurend op elkaars lip te zitten.
Toch blijkt het fenomeen nog steeds te bestaan en de laatste vertegenwoordiger van deze werkwijze is Appie Kim uit Den Haag, wat in het Bargoens zoiets als ‘in orde’ betekent. Het duo, bestaande uit Natasha van Waardenburg op zang/gitaar en Marcel Duin op drums en keyboard, mixen tijdens hun optredens liedjes, waarbij het gebrek aan overig instrumentarium niet eens opvalt, af met af en toe een gedicht. Van Waardenburg was eerder actief in De Nieuwe Vrolijkheid, een band die tragisch uiteenviel na de verdwijning van zanger/organist Vincent van Gerven-Oei in februari dit jaar. Het was een band die als een Haagse belofte werd beschouwd.
Het was weer fijn daar in de polder. Geen super jaar, maar toch wel weer de nodige hoogtepunten en veel te beleven.
En ook weer een goede gelegenheid om eens de nieuwste trends te spotten onder festivalbezoekend Nederland (en een beetje buitenland). Net als vorig jaar hier mijn observaties:
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Het hing al een tijdje in de lucht, maar nu heeft Spider Rico de gitaren werkelijk aan de wilgen gehangen. De teloorgang van het roemruchte Haagse kwartet heeft een direct verband met de opmars in de carièrre van zanger/gitarist Dennis Weening die vanuit TV West het gezicht werd van MTV en ook alweer een tijdje presentator is van 3voor12 FM. Dit succes is Weening gegund, maar het heeft wel tot gevolg dat er een leemte wordt achtergelaten in Nederlands gitaarland.
Spider Rico werd opgericht in 1997 en bouwde een live-reputatie op waar de energie van af spatte. Tijdens hun optredens werd het rockgevoel in haar oervorm vertolkt en zelden heb ik een band gezien die meer uit zijn dak ging dan het publiek. Weening en zijn kompaan Lenny stuiterden over het podium alsof ze springveren onder hun gympen hadden en wisten daarbij ook nog maat te houden. Beurteling brulden ze hun teksten de ether in waarbij ze deze kortstondige erupties lardeerden met kwinkslagen tussen de nummers door. Lol was het devies en dat wisten ze te verpakken in korte pakkende nummers van hooguit drie minuten die allemaal in de garage leken te zijn ontstaan.
In 2004 werd het debuutalbum Garage Sale uitgebracht hetgeen lovende recensies in de Nederlandse muziekpers opleverde. Maar niet lang daarna werd het stil rondom de band en zien we Weening als razende reporter op festivals verslag doen voor MTV. Bij 3voor12 merk je dat hij moeite heeft met de strakke richtlijnen die de zendercoördinator hem voorschrijft, want regelmatig roept hij de luisteraar op om een request voor een harde plaat door te geven, iets waar weinig ruimte voor is overgebleven op de zender. Ook de Dennis Stennis plaat verraadt de muzikale voorkeur van de dj.
Hitler was een hypocriet, althans dat zou je kunnen concluderen na een blik op zijn privé platencollectie. Onlangs werd deze collectie ontdekt op de zolder van een oude Russische geheim agent die naar eigen zegge (via een briefje) in 1945 eigenhandig de platen had meegenomen uit Berlijn. En wat blijkt: Hitler hield van Entartete Musik gecomponeerd door Untermenschen, beroemde joodse en russische componisten waren terug te vinden tussen de ‘alle 13 goed’ van Wagner. Among the records are recordings of works by Tchaikovsky, Borodin and Rachmaninov, and prominent Russian and Jewish musicians, notably Bronislaw Huberman, a Polish Jewish violinist. (sfgate.com) Ondanks dat het laatste woord over de authenticiteit van de collectie nog niet is gesproken zal dit ook wel weer leiden tot de bekende opmerkingen of Hitler met deze aandoenlijke vondst niet al te veel ge-ont-demoniseerd wordt? Bovenstaande foto is trouwens van Katharina Wagner de dochter van de kleinzoon van Wagner, ook zij is omstreden maar om weer een heel andere reden.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.