Israël heeft een probleem met zijn democratie. Ja, natuurlijk, dat probleem ook, maar er is er nog eentje: Er zijn verkiezingen gehouden en de verkeerde mensen hebben zetels gewonnen. 19 om precies te zijn. De definitieve verkiezingsuitslag levert Netanyahu 53 zetels op, de gevestigde oppositie onder Gadi Eisenkot 48. De twee Arabische partijen, Ra'am en de Gezamenlijke Lijst, behalen samen een recordaantal zetels, zoals gezegd dus 19. Daarmee kunnen ze de oppositie aan een comfortabele meerderheid van 67 zetels helpen. Alleen wil die oppositie, zoals dat hoort in een apartheidsstaat, in niets met ze te maken hebben. Op de Democraten van Yair Golan na hebben alle partijen samenwerking met de Arabische partijen uitgesloten. De oppositie van de oppositie heeft daarmee plotseling de sleutel tot een nieuwe regering in handen. Een nogal vervelende uitkomst voor politici die Arabische stemmen liever buiten de deur houden. Die weigering past naadloos bij de politieke consensus in Israël. Zowel Netanyahu als Eisenkot verwerpt een onafhankelijke Palestijnse staat. Beiden willen de Israëlische militaire controle over de Palestijnse gebieden behouden en zijn bereid de oorlog in Gaza te hervatten. Eisenkot wil de illegale kolonisten een cosmetisch beetje beter in het gareel houden, Netanyahu laat ze grotendeels hun gang gaan. Ook de genocide in Gaza is voor de dominante politieke blokken geen fundamenteel breekpunt. De discussie gaat vooral over de uitvoering en de voorwaarden waaronder die kan worden voortgezet. De Israëlische kiezer krijgt zo een ruime keuze uit verschillende smaken Palestijnse onderdrukking. Dat verklaart ook waarom de gevestigde oppositie zo weinig enthousiasme toont voor daadwerkelijke Arabische politieke invloed. Sterker nog, ze heeft actief meegewerkt aan pogingen om die invloed verder te beperken. Op 23 september besloot de Israëlische Centrale Verkiezingscommissie beide Arabische kieslijsten uit te sluiten. Likud en extreemrechts hadden daartoe verzoeken ingediend. En hoewel de volledige uitsluiting vooral vanuit de regeringspartijen werd aangejaagd, werkte een deel van de oppositie enthousiast mee. Liebermans Yisrael Beytenu steunde het verbod op beide kieslijsten en op twee individuele kandidaten. Nog veelzeggender was de poging om Balad-leider Sami Abu Shehadeh uit te sluiten. Daarvoor schaarden alle gevestigde oppositiepartijen zich achter een verzoek van Ben Gvirs extreemrechtse Otzma Yehudit. Eisenkot, Bennett, Lieberman en zelfs de Democraten van Yair Golan steunden zijn uitsluiting. Een mooi staaltje politieke samenwerking. Tegen Netanyahu kunnen ze elkaar nauwelijks vinden, tegen een Arabische kandidaat blijken de ideologische verschillen opeens met speels gemak overbrugbaar. Het Hooggerechtshof draaide op 2 oktober de uitsluiting van beide Arabische lijsten terug. Abu Shehadeh had minder geluk. Een meerderheid van de rechters liet weten zijn uitsluiting waarschijnlijk te steunen, waarna hij zijn kandidatuur introk om een formeel vonnis en mogelijk gevaarlijk precedent te voorkomen. En nu moeten diezelfde politici ontdekken dat de Arabische partijen, ondanks alle inspanningen om ze buiten te sluiten, gewoon zetels hebben gewonnen. Zelfs genoeg om de machtsverhoudingen te bepalen. Hoe nu verder? Eisenkot kan zijn verkiezingsbeloften inslikken en met Arabische steun een regering vormen. Daarvoor moet hij ook zijn eigen bondgenoten meekrijgen, onder wie Lieberman, die zo'n samenwerking categorisch afwijst. Een andere mogelijkheid is een eenheidsregering met Netanyahu, waarmee de oppositie haar belangrijkste verkiezingsbelofte verraadt. Of de formatie mislukt en Israël gaat opnieuw naar de stembus. Dat kan volgens de Israëlische wet wanneer alle formatiepogingen stranden. Netanyahu blijft intussen demissionair aan de macht. En dan begint het circus opnieuw. Want wat gaat Likud bij nieuwe verkiezingen doen? Opnieuw proberen de Arabische partijen uit te sluiten? Ditmaal met andere juridische argumenten of aangescherpte wetgeving? De vorige poging strandde bij het Hooggerechtshof, dus eenvoudig wordt dat allerminst. Alleen is inmiddels duidelijk dat het uitsluiten van Arabische vertegenwoordiging bepaald geen exclusieve hobby van Netanyahu's extreemrechtse coalitie is. Een succesvolle uitsluiting zou Israël nog verder ontwikkelen tot een apartheidsstaat waarin Arabische burgers zelfs hun al zeer beperkte parlementaire vertegenwoordiging wordt afgenomen. Voor de gevestigde oppositie ligt er ondertussen een keuze tussen drie onaantrekkelijke mogelijkheden: samenwerken met de Arabische vertegenwoordigers die ze zelf hielp bestrijden, toch met Netanyahu in zee gaan, of nieuwe verkiezingen riskeren en hem voorlopig aan de macht laten. Het zou zomaar kunnen dat de Israëlische oppositie liever haar belangrijkste politieke tegenstander aan de macht houdt dan Arabische burgers een doorslaggevende stem te gunnen. Israël blijft tenslotte een democratie. Het zou alleen een stuk makkelijker zijn als die Arabieren eens ophielden zich ermee te bemoeien.
Treurig en grappig tegelijk: bij zijn inauguratie van afgelopen donderdag zegt Netanyahu plechtig dat zijn nieuwe regering, met Gods hulp, zal werken aan veiligheid … (korte pauze) … en vrede.
Waarop de oppositie in lachen uitbarst.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
NIEUWS - Net voor het zomerreces nam het Israëlische parlement een wet die de kiesdrempel verhoogt in eerste lezing aan. Dat is slecht nieuws voor Palestijnse partijen.
Dit nieuws had ik bijna gemist, maar neem ik alsnog over van de kritische, linkse site +972. Het Israelische parlement heeft op de laatste dag voor het zomerreces dat eind juli inging, een amendement op de Basiswet aangenomen, waardoor de kiesdrempel bij parlementsverkiezingen van twee naar vier procent wordt opgetrokken. Ook maakt het amendement het moeilijker om een regering te laten vallen. (De Basiswet is het stelsel van wetten dat in Israel de grondwet min of meer vervangt.)
De wet werd alleen in eerste lezing aanvaard. Dat betekent dat hij na het zomerreces in commissies wordt behandeld en dan waarschijnlijk in tweede en derde lezing definitief zal worden aangenomen. Het voorstel is vooral een bedreiging voor de Palestijnse partijtjes Balad en Raam-Ta’al, en de enige gemengd Joodse-Arabische partij (de communistische Hadash). Zij zullen als de wet wordt aangenomen alledrie uit de Knesset verdwijnen.
Daarnaast maakt de wet het moeilijker een regering naar huis te sturen. Bepaald wordt namelijk dat een regering pas valt als binnen drie weken een nieuwe coalitie is gevormd. Zoniet, dan blijft zij gewoon aan. ook het onvermogen van een regering om een begroting samen te stellen zal niet meer – zoals nu – automatisch leiden tot nieuwe verkiezingen.
NIEUWS - Het is nog een eerste lezing, maar de wet zal er, vrees ik, wel komen. Ik heb het over het Israëlische wetsvoorstel gebaseerd op het Begin-Prawer plan, dat voorziet in het gedwongen verplaatsen en onteigenen van zo’n 30.000 – 40.000 Bedoeïenen in de Negev. De wet werd maandag in eerste lezing goedgekeurd door het parlement, de Knesset. Dat gebeurde met 43-40 stemmen in een stormachtig debat, waarbij met name de Arabische afgevaardigden woedend werden en het wetsvoorstel demonstratief verscheurden en in de prullenmand gooiden.
Het Begin-Prawer plan is een uitermate problematisch plan. Het behelst de grootste gedwongen onteigening en verhuizing van Palestijnse burgers sinds de stichting van de staat. Mensenrechtenorganisaties als de Vereniging voor Burgerrechten in Israël (ACRI) en Adalah hebben er uitgebreid stelling tegen genomen en geprotesteerd, maar zonder resultaat. Het wetsvoorstel wil eens en voor altijd afrekenen met de situatie dat Bedoeïenen rechten claimen op grond in de Negev. Israël heeft dat nooit willen aanvaarden, al bestond het grootste deel van die gemeenschappen al voor de stichting van Israël in 1948 en zijn vele claims destijds erkend door de Ottomaanse heersers en/of later onder het Britse mandaat. (Andere gemeenschappen bestaan sinds de oorlog van 1948 en zijn opgezet door mensen die toen van hun woonplaatsen elders in de Negev zijn verjaagd en nooit hebben mogen terugkeren van Israël.) Omdat Israël die situatie nooit heeft willen accepteren zoals zij is, heeft het een flink aantal gemeenten in de Negev nooit erkend. Met als gevolg dat deze verstoken zijn van elektriciteit, water en voorzieningen zoals transport .
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Houdt toevallig nét de Arabische partijen uit de Knesset.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit keer is dat Simon van Canards.nl, waar het stuk eerder verscheen.
De democratie Israël weert twee Arabische partijen van de parlementsverkiezingen in februari. Het gaat om Balad en de Verenigde Arabische Lijst. Volgens Haaretz wordt de vertegenwoordigers van de partijen verweten dat ze landen bezocht hebben die bekend staan als vijanden van Israël (Syrië en Libanon). Bovendien zouden de vertegenwoordigers terroristen steunen en Israëls recht op een eigen staat ontkennen.
Ultranationalisten stelden voor om de twee partijen te weren. Een overgrote meerderheid van de kiescommissie stemde in met dat voorstel. Het besluit heeft geen gevolgen voor Arabische leden van niet-Arabische lijsten die meedoen aan de verkiezingen. De Verenigde Arabische Lijst dient een petitie in bij het Israëlische Hooggerechtshof. Balad beraadt zich nog op vervolgstappen.
Het is niet de eerste keer dat de partijen ter discussie staan in Israël. In de aanloop naar de verkiezingen in 2003 worden beide partijen ook uit de race gehaald. Het Hooggerechtshof keurt de boycot echter af. Volgens de rechter kan de Israëlische democratie wel tegen een stootje (vrij vertaald).
Recent veroordelen de Arabische parlementariërs nog het geweld in Gaza in de Knesset, het Israëlische parlement. Ze zijn tegen burgerslachtoffers. Eén van de parlementariërs, de heer Tibi, kon het niet nalaten te vermelden dat hij zich extra verbonden voelt bij de dood van een Arabier “omdat we landgenoten zijn.” Daarop antwoord een ultranationalist, één van de indieners van het voorstel tot boycot van de twee partijen, dat de Arabieren een vijfde colonne in Israël vormen die de natie ondermijnt. Daarop antwoord de heer Tibi weer dat de ultranationalisten fascisten zijn. Een ander Arabisch parlementslid is verwijderd uit de vergadering omdat hij zijn tegenstander niet aan het woord liet.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
De EP-voorzitter, de Duitser Martin Schulz, sprak tijdens een toespraak voor de Knesset de volgende woorden, zo bericht The Jerusalem Post:
A young Palestinian asked me why Israelis can use 70 liters of water and Palestinians only 17. I didn’t check the data. I’m asking you if it’s right.
En dat viel bepaald niet in goede aarde:
“When he said Palestinians get 17 liters of water for every 70 Israelis get, it was a total lie. It’s preposterous,” [Economy Minister Naftali] Bennett told The Jerusalem Post after the Bayit Yehudi walk-out.”
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.