De Zilveren Camera 2007, Neerlands prijs voor de fotograaf die ‘de beste persfoto van het jaar heeft gemaakt’, gaat misschien naar een militair. Sjoerd Hilckmann is namelijk genomineerd in de serie ‘Buitenland Documentaire Fotografie'. Hij maakte ‘niet directe nieuwsfoto’s’ van ‘De Nederlandse Task Force Uruzgan aan het werk’. Welnu: Ik neem Sjoerd Hilckmann niet kwalijk dat hij heeft ingezonden, iedereen zoekt per slot van rekening erkenning. Maar ik ben er tegen wanneer-ie, als een van de 35 kanshebbers, volgende week tot winnaar wordt uitgeroepen. En wel hierom:
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Dit is het voorhoofd van een 102 jaar oude Chinese vrouw die werd geboren onder het bewind van China’s laatste keizer, de Bokseropstand en twee wereldoorlogen meemaakte, het maoïsme overleefde. Al die tijd woonde ze in hetzelfde lemen huisje achter het Beijing Hotel en de laatste tijd was ze bang dat ze haar huis moest verlaten door de uitbreidingen van het hotel.
Ze is een van de ouderen die worden geportreteerd in de fotoserie Living in Three Centuries. Indrukwekkende karakterkoppen die nog kunnen verhalen van de franse loopgraven in WOI en het besturen van stoomboten op de Mississippi.
Begin dit jaar toonde Foam de expositie “Plaats Delict Amsterdam – foto’s uit het politiearchief 1965-1985”, een overzicht uit het archief forensische fotografie van de Amsterdamse politie. De foto’s dienden als bewijslast voor criminele feiten of als materiaal voor rechercheonderzoek en werden in die periode slechts aan een handjevol mensen getoond. De plaatsen delict hadden iets onheilspellends, maar tegelijkertijd zorgde de suggestie van het beeld voor een sterke aantrekkingskracht op de aanschouwer. De opkomst van de mobiele telefoons met camera heeft ervoor gezorgd dat dergelijke beelden tegenwoordig ook door amateurs kunnen worden gemaakt waardoor de politie zelfs vaak later op het plaats delict aanwezig is dan een willekeurige passant. De media maken gretig gebruik van dit soort nieuwe beeldleveranciers.
In Foam is nu een retrospectief te zien van de legendarische fotojournalist Weegee. Weegee’s nachtelijke tochten door het New York van de jaren dertig en veertig tonen de stad ten tijde van grote werkloosheid, armoede en criminaliteit en Weegee was er altijd als eerste bij om het vast te leggen. In 1938 werd kreeg hij namelijk als enige onofficiële fotojournalist toegang tot de kortegolfradio van de politie. Hij richtte zijn Chevrolet in als rijdend kantoor waarbij in zijn kofferbak zelfs een typmachine was ingebouwd zodat hij stukjes bij de foto’s kon schrijven. En zo wachtte hij vanaf middernacht op de input van de politieberichten. Zelf zei hij daarover: “tussen 12 en 1 zijn het de alarmen die afgaan bij de nooduitgangen van de verpleegstersflats, tussen 1 en 2 zijn het de overvallen op de nachtwinkels, tussen 2 en 3 zijn het brandende auto’s, vanaf 4 uur zijn het vechtpartijen tussen kroegbazen en kroeggangers die de cafés niet willen verlaten en na vijven zijn het de wanhopigen die al dolende in smart het leven de rug toekeren en besluiten van de daken te springen. Om 6 uur keer ik dan huiswaarts, wanneer de rust voor even wederkeert in de stad.”
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
