Wouter Bos is het Grote Verhaal kwijt

Wouter Bos vergist zich: zoals ieder collectief heeft de PvdA heeft wel degelijk een Groot Verhaal. Alleen is de partij niet eerlijk in het presenteren daarvan.  In zijn laatste excuuscolumn in de Volkskrant van afgelopen woensdag probeert Wouter Bos uit te leggen waarom het de PvdA volkomen ontbreekt aan het 'Grote Verhaal'. Zijn redenering is als volgt: je gaat als persoon met een Groot Verhaal het politiek in, en daarna wordt het vanzelf modderen hoe meer compromissen je sluit, met ten eerste je eigen partij, en vervolgens met coalitiepartners. Het klinkt aannemelijk, maar het is grote onzin.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Wetenschapper raakt contact met buitenwereld kwijt

Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.

De vermaarde rechtsfilosoof, informatiedeskundige en neurochemicus Arno Donker heeft sinds vorige week zijn vermogen om in begrijpelijk Nederlands te praten verloren. Het verlies is onomkeerbaar. Doktoren spreken van een ’tragische zaak’. Zelf zegt prof. dr. ir. Donker M.Phil. dat ‘de institutionele kant van de narratieve medaille, ceteris paribus, significante ontwikkelingen heeft getoond.’

Herman de Raad van het Slotervaartziekenhuis is spraakdeskundige. Volgens hem krijgen beroepswetenschappers vaker te maken met dit soort spraakproblemen. “Een geval dat mij nog helder voor de geest staat, is dat van professor Meijnders,” aldus De Raad. “Een bijzonder vriendelijke man, maar volkomen onbegrijpelijk. Zo zei hij eens: ‘Omgevingsfactoren vereisen een door menselijk handelen van iemand anders dan mijzelf geïndiceerde cafeïnetoevoer, in een tijdsspanne die zich vanuit het heden voortzet tot enkele honderden seconden de toekomst in.’ Hij bedoelde dat hij een kopje koffie wilde.”

Toch was met Meijnders op een zeer basaal niveau nog wel te communiceren, vertelt De Raad. “Dat is met Donker helaas anders,” verzucht de arts. Hij vertelt hoe hij met behulp van een encyclopedie probeerde om de wetenschapper mee te krijgen voor een korte wandeling in het park. “In het begin had ik nog hoop. Hij leek positief te reageren toen ik hem vroeg of hij door middel van een gezamenlijke bewegingsvector een tijdelijke ruimtetijdvervorming wilde veroorzaken door onze subject/object relatie dialectisch vorm te geven op een chlorofyl-intense plek aan de oostkant van ons post-existentialistisch samenlevingsverband. Hij pakte zijn jas zelfs van de kapstok.” Al snel ging het echter fout. “Hij legde zijn jas weer neer en stelde voor om non-parametrische markov-modellen te fitten op causaal asymmetrische hysterese systemen. Toen wist ik dat ik van voren af aan kon beginnen. Een tragische zaak.”

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Doneer voor ¡eXisto!, een boek over trans mannen in Colombia

Fotograaf Jasper Groen heeft jouw hulp nodig bij het maken van ¡eXisto! (“Ik besta!”). Voor dit project fotografeerde hij gedurende meerdere jaren Colombiaanse trans mannen en non-binaire personen. Deze twee groepen zijn veel minder zichtbaar dan trans vrouwen. Met dit boek wil hij hun bestaan onderstrepen.

De ruim dertig jongeren in ¡eXisto! kijken afwisselend trots, onzeker of strak in de camera. Het zijn indringende portretten die ook ontroeren. Naast de foto’s komen bovendien persoonlijke en vaak emotionele verhalen te staan, die door de jongeren zelf geschreven zijn. Zo wordt dit geen boek óver, maar mét en voor een belangrijk deel dóór trans personen.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.