Veel journalisten geloven niet dat nieuwsconsumenten in de toekomst wel eens genoegen kunnen nemen met de oorspronkelijke bron van hun verhaal, in plaats van de gestileerde versie in de krant te lezen. Als je hen dan vertelt dat Jan Marijnissen een aardig succesvol weblog heeft en dat de lezers van dat medium de journalist niet meer nodig hebben om over hem en de SP te lezen, schudden ze meewarig het hoofd. "Kijk", zeg ik dan rustig. "Voorbeeldje. Vroeger moest je tot 8 uur wachten en dan kwam er een mijnheer en die vertelde je hoe het weer was en morgen zou worden. Dat was een mijnheer van het KNMI die een plaatsje kreeg in een journalistiek programma."
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
“Journalisten hebben veel tegenwerking in de Arabische wereld. Maar wij nemen ook een andere positie in dan onze westerse collega’s. Zij zijn of politicus, of journalist – niet allebei tegelijk. Arabische journalisten vergeten die regel wel eens en worden activist. Maar als ik als activist schrijf, dan moet ik ook als activist ondertekenen.”
Hassan Rachidi, hoofd van het Marokkaanse bureau van satellietzender Al-Jazeera.
“Ik zie mezelf niet als activist. Ik ben een opinieschrijver. Bij nieuws moet je feiten en mening uit elkaar houden. Ik ben een paar jaar geleden opgehouden met nieuwsschrijven. Ik vond het een historische kans om mee te doen met de hervormingsbeweging in Egypte. Ik zou het zo weer doen. Van westerse journalisten kun je ook wel zien aan welke politieke kant ze staan. Ons probleem is dat we vechten tegen de ’rode lijnen’ en de censuur; het activisme wordt ons opgedrongen.”
Mona Eltahawy, Egyptisch journaliste die haar gedwongen vertrek bij de krant Asharq al Awsat ziet als onderdeel van een algeheel gebrek aan vrije media in de Arabische wereld.
“[Ik zal me] met elke vezel in [mijn] lichaam blijven verzetten tegen het opleggen van islamitische regels aan niet-moslims in Europa.”
Flemming Rose, na afloop van zijn eerste discussie met een islamitisch publiek, nadat hij als Chef kunst van Jyllands Posten de Mohammed cartoons plaatste in september 2005.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Grzegorz Kmin, Duality (2005), Digital Art.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.