Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


https://www.youtube.com/watch?v=nfP0u_zf3EE&feature=youtu.be

Closing Time | Chasing sheep is best left to shepherds

, door

De keuze voor vandaag was eenvoudig, omdat de titel de closing time van gisteren zo mooi samenvat.

Daar waar muzikobeten nogal eens het predicaat “duf” plakken op muziek gemaakt in een orkest-achtige setting met klassieke instrumenten, kan dit voor Michael Nyman nauwelijks van toepassing zijn. Het opvallende kenmerk van Nyman is muziek met klassieke instrumenten maar met een enorme energieke drive, soms bijna ontaardend in schetterende hoempa.

Hier horen we de Michael Nyman Band met Chasing sheep is best left to shepherds, muziek uit de film The Draughtsman’s Contract.

Closing Time | Beanfields

, door

De oudere jongeren onder ons – en zeker zij die tot de categorie “linksmensch” gerekend kunnen worden – zullen waarschijnlijk wel een vlaag van nostalgie voelen bij deze muziek. De heren Van Kooten en De Bie gebruikten het jaren geleden bij hun wekelijkse verhandeling over “allerlei gezonds uit de natuur” door Berendien uut Wisp.

De muziek is van Penguin Cafe Orchestra, een clubje rond de inmiddels overleden gitarist/componist Simon Jeffes. Jeffes, klassiek getraind, was naar eigen zeggen uitgekeken op de rigide structuren van klassiek en zag ook niet veel in de beperkingen van rock/pop, en koos daarom voor de vrijheid van laveren tussen de genres door. Vaak zaten daar elementen van ethnische muziek in, zoals dit Beanfields.

https://www.youtube.com/watch?v=X_X0bikvukY

Closing Time | Failure

, door

Omdat ze vanavond (zaterdag) op het Le Guess Who?-festival in Utrecht spelen maar even een oude Swans er bij gepakt.

Swans is de band rond Michael Gira. In den beginne was het vooral loodzwaar traag keihard beuken, met een hang naar repetitieve structuren in een experimentele muur van geluid. Na verloop van tijd bleek dat ze ook ingetogen muziek konden maken, zoals hier bij het nummer Failure, van de cd White Light from the Mouth of Infinity.

Closing Time | Motherfucker

, door

Na 17 jaar heeft Faith No More eindelijk weer een nummer uitgebracht: Motherfucker.

It feels apt that the first track we’re releasing is ‘Motherfucker,’ a song about accountability. Basically we’ve created, recorded and mixed a new body of work by ourselves and we’re releasing it on our own label. It’s a huge deal for us to only have ourselves to answer to at this point in our career and the song is about that, where the buck stops via the basic imagery of foie gras production, bondage. . .y’know, stuff like that.

Closing Time | Souvenir d’une vague

, door

Daniel Schellekens uit België is wiskundige en muzikant, en speelt/speelde in verscheidene ensembles. In de jaren tachtig en negentig maakte hij een aantal platen met het ensemble Karo, onder de naam Daniel Schell & Karo.

Het kenmerkende instrument hier is de chapman stick, een instrument dat nog het meest op een gitaarhals lijkt en met beide handen wordt bespeeld door de snaren tegen de frets op de hals te ’tappen’. Hierdoor kunnen tegelijkertijd bas- en melodielijnen worden gespeeld. Onnodig te zeggen dat het een moeilijk instrument is.

Closing Time | Fortunate Son

, door

Ophef in rechts Amerika! (Die deze keer zelfs tot in Nederland doordrong.)

Bruce Springsteen, Dave Grohl en Zac Brown speelden vorige week tijdens een benefietconcert voor veteranen het nummer Fortunate Son van Creedance Clearwater Revival.

Conservatieven reageerden als door een wesp gestoken:

Who would have thought that that Bruce Springsteen, Dave Grohl, and Zac Brown, accomplished musicians all, would be so, well, tone-deaf? But how else to explain their choice of song—Creedence Clearwater’s famously anti-war anthem “Fortunate Son”—at the ostensibly pro-military “Concert for Valor” this evening on the National Mall?

The song, not to put too fine a point on it, is an anti-war screed, taking shots at “the red white and blue.” It was a particularly terrible choice given that Fortunate Son is, moreover, an anti-draft song, and this concert was largely organized to honor those who volunteered to fight in Afghanistan and Iraq.

Closing Time | Heaven and Hell

, door

Onder fans wordt er steeds weer gediscussieerd over de vraag wiens stem het geluid van Black Sabbath het meest recht doet: Ozzy Osbourne, Ian Gillan (van Deep Purple-faam) of Ronnie James Dio.

Hun ‘satanische’ imago ten spijt, is Heaven and Hell eigenlijk een minipreek, zij het niet aan de hand van de bijbel maar van het tarotspel, waarin Dio de toehoorder vraagt wat voor mens deze wil zijn en deze wat levenslessen voorhoudt.

Closing Time | Mr. Crowley

, door

Toen Ozzy Osbourne in 1979 uit Black Sabbath geflikkerd werd, moest hij natuurlijk wat om zijn imago als de rockprins der duisternis hoog te houden.

Een ballade aan het adres van Aleister Crowley, de invloedrijkste duivelskunstenaar van de twintigste eeuw, hielp een stuk in de richting.

Drieëndertig jaar later klinkt het allemaal behoorlijk tam, gedateerd, en vallen de glampakjes bepaald niet schokkend of duister te noemen. Neemt niet weg dat Osbourne, gitarist Randy Rhoads en drummer Tommy Aldridge onder heavy metal-fans nog altijd worden vereerd.

Closing Time | Unravel

, door

De IJslandse Björk Guðmundsdóttir groeide uit van een avant-garde rockzangeresje in de jaren tachtig tot een internationale superster.

Hier vinden we haar in een kleine, intieme setting. Ook fijn.

Vorige Volgende