De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Gogol Bordello komt uit New York, al zijn de meeste bandleden niet in de VS geboren, en speelt gypsy punk, wat dat ook mag wezen. Wilt u nog een fijne stamper voor het weekend, probeer dan Start wearing purple.
Bob Marley zou vandaag zeventig jaar oud zijn geworden. Vandaar een toepasselijke Closing Time.
Concrete Jungle is het openingsnummer van het album Catch a Fire (1973) van Bob Marley & the Wailers.
Het nummer beschrijft de vervreemding die het gevolg is van het opgroeien in een (Jamaicaanse) achterbuurt, de ‘betonnen jungle’.
Tegelijkertijd, zo vermoed ik, is deze jungle een metafoor voor ‘Babylon’, de gedegenereerde maatschappij vol materialisme en onderdrukking die de tegenpool vormt van ‘Zion‘. het beloofde land op aarde.
Nog een wereldburger. Spaanse flamenco, Braziliaanse bossa nova, Algerijnse rai, Indiase Bollywood, samen met jazz, electronica, en vooruit, ook nog wat rock: Nitin Sawhney combineert het allemaal op z’n platen, en soms zelfs allemaal in één en hetzelfde nummer – en dan klinkt het nog heel natuurlijk ook. Daarnaast klinkt z’n werk altijd tot in de puntjes verzorgd, met hoge production standards. Het leverde hem een baal prijzen op – hetgeen natuurlijk volstrekt irrelevant is.
Krijg nou wat, symfonische rock uit Vietnam en nog redelijk te hebben ook. Noi Vong Tay Lon is de naam van het lied en betekent zoveel als “laten we met z’n allen een cirkel maken” (heb ik me door google translate laten vertellen). Enfin, u bent weer even bij.
De jaren tachtig zijn helemaal niet voorbij – en Ladytron bewijst het.
Malachai (voorheen Malakai) komt uit Bristol. De band slaagt erin binnen één nummer snel te schakelen tussen verschillende stijlen. Het halve masker is de vaste uitdossing van zanger Gee Ealey.
Filastine is een wereldburger die diepe bassen en vuige electronica combineert met een klassiek akoestisch instrumentarium en elementen van overal en nergens op de wereld. De muziek gaat vaak gepaard met hoge kwaliteit van videobeelden in een heel eigen stijl, meest geschoten op desolate plaatsen waar het menselijk falen allesbepalend is (zoals hier bij voorbeeld).
Maar in het filmpje van vandaag gaat het meer om de typerende combinatie van muzikale elementen. Hier horen we hem samen met Javaanse zangeres Nova en cellist/violist Brent Arnold.
Een vleugje Iers, progrock en ook iets oriëntaals in de korte zangpartij. De muziek van Gevende wordt wel psychedelische rock genoemd. Maar ze hebben ook duidelijke (en in mijn ogen geslaagde) jazz- en folk invloeden in hun repertoire, zoals een optreden voor Wereldvluchtelingendag in de katholieke Sint Anthoniuskerk laat zien. Dat ze van meer markten thuis zijn bewijst hun muzikale werk voor games.
En dat voor een band uit het westen van Anatolië, Turkije. Voor mij is Gevende het gezicht van het moderne, speelse en intelligente Turkije.
De Horrorpops komen uit Denemarken, maar zijn wegens groot succes verhuisd naar LA. Zangeres Patricia Day heeft ruzie met Mattel, omdat die een op haar lijkende Barbie op de markt gebracht zou hebben als ‘Hard Rock Café Barbie Doll’.
Weinig artiesten kunnen hun depressies zo treffend vertalen naar muziek als Lisa Germano. Hoogtepunt was 1994, waarin twee albums van haar verschenen, Happiness en Geek the Girl.
Sfeervolle, fraai gearrangeerde muziek met ietwat schurende, intieme vocalen, in een knappe mix tussen toegankelijkheid en experiment. Met heerlijk droge zelfspotteksten als:
You wish you were pretty, but you’re not… ha ha ha
But your baby loves you, he tells you so all the time
Oh that must be why you’re so happy together
Lazerhawk, ofwel Garrett Hays uit Austin Texas, maakt anno nu jaren tachtig synth. Daar passen natuurlijk prima beelden uit Speed Zone (1989) bij.
Boubacar Traoré en Ali Farka Touré roken eerst rustig hun saffie en spelen dan een potje Malinese blues.