Closing Time | Orgasm Addict
Door The Buzzcocks:
Het was een fase voor de jongens, zullen we maar zeggen.
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Door The Buzzcocks:
Het was een fase voor de jongens, zullen we maar zeggen.
Reggae zoals het bedoeld is door The Mighty Diamonds. De kouchie die in het lied links doorgegeven moet worden is – dat vermoedde u al – een joint. In de gekuiste versie werd de kouchie een Dutchie, met als gevolg dat dit nu ook een synoniem is voor een (vette) joint.
Uit 1970:
Zie hier als je wilt weten wat Gil Scott Heron, AKA ‘The Godfather of Rap’, allemaal zegt.
Laatst hadden we Flat Earth Society die prettig tekeer gingen in soort van opgefokte Big Band jazz. Het kan natuurlijk altijd extremer en wilder, en dat bewijst Sax Ruins.
Dit project is een vervolg op de band Ruins, en bestaat uit drummer Yoshida Tatsuya en saxefonist/fluitist Ono Ryoko, inderdaad uit Japan. Het is een soort absurde gepunkte freejazz van hoog technisch niveau. Knap en wild, kort gezegd.
Nou ja oordeel zelf; van hun debuut yawiquo uit 2009.
Mag ik een beroep doen op uw kennis van het Russisch om te vertellen wat Vasya Oblomov hier allemaal beweert over de middelmatigheid van zijn land? Afgaand op het aantal Youtube-hits is dit overigens zijn grootste hit.
Windowlicker van Aphex Twin, in de volledige versie van tien minuten. De muziek begint overigens pas omstreeks 4:30. Tot die tijd probeert iemand vaker motherfucker en nigga te zeggen dan Samuel Jackson in een film met Samuel Jackson.
Soms ben ik gewoon in de stemming voor Joy Divison:
Ergens kun je wel zien dat de zanger (Ian Curtis) aan epilepsie leed…
Dick Dynamite and the Doppelgangers spelen een potje psychobilly, met zang en thematiek die aan Nick Cave doet denken. Niet kijken als u slecht tegen kettingzagen en bloedspetters kunt.
Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig beleefde de Jazzrock Band Weather Report haar hoogtepunt. Met name het album Heavy Weather heeft op mij een onvergetelijke indruk gemaakt.
Weather Report is sinds haar oprichting in 1971 aan grote personele veranderingen onderhevig geweest. Constante factoren waren de toetsenvirtuoos Joe Zawinul (een Oostenrijker) en de saxofonist Wayne Shorter die een belangrijk contrapunt vormde. Zawinul had voor Weather Report al een lange carrière bij onder andere de band van Miles Davis achter de rug, en speelde hij met het Cannonball Adderley Quintet waarvoor hij onder andere het nummer Mercy, Mercy, Mercy schreef.
Een zoveelste cover van een nummer dat al honderden keren uitgevoerd is in evenzovele versies, moet dat nou echt? Okto houdt immers helemaal niet van covers.
Nou, toch wel (heel soms). Je kunt namelijk ook alle ideeen over “hoe het hoort” gewoon overboord gooien en gewoon spetterend los gaan.
De Belgische BigBand Flat Earth Society is daar een kei in: van perfect samenspel tot complete kakofonie om dan toch weer perfect bij elkaar uit te komen. Dit gezelschap rond Peter Vermeersch timmert al wat jaartjes aan de weg. Vaak met eigen nummers, soms met covers. Zoals hier dus.
Geen clipje bij dit nummer van Four Tet, die eigenlijk Kieran Hebden heet. Dan wordt u niet door beweende beelden afgeleid, terwijl u hoort hoe aan het oorschijnlijk minimale nummer telkens weer nieuwe lagen worden toegevoegd.