De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Oliver “Tuku” Mtukudzi is de meest succesvolle muzikant die Zimbabwe ooit gekend heeft. Zo’n man die met evenveel gemak optreedt in een westerse concertzaal als een hotelbar in zijn thuisland.
Als de gebroeders Coen ooit een EO-film zouden maken, zou die eruit zien als Small Town Murder Songs (2010).
Karaktertekening is alles in deze rolprent en voor de karakterisering van een landelijk Mennonietendorpje in Ontario heeft de regisseur het oeuvre van de Canadese band Bruce Peninsula geplunderd. Met succes.
Vandaag iets van eigen bodem: Wende Snijders met Do Berlin. Ze begon met het zingen van Franse chansons, maar gooide het roer om in 2009 met haar album No 9. Ook de taal veranderde, van Frans (en soms Nederlands) naar Engels. Op haar laatste album Last Resistance zet ze die lijn door. Do Berlin is één van de wat stevigere nummers van dit album.
Birdy Nam Nam is een Frans dj-collectief met een minimale biografie. Hun naam ontlenen ze aan deze filmscène. Ik ga me niet meer wagen aan het labelen van elektronische muziek, dus dat mag u zelf doen.
Moonspell is een gothic metal band uit Portugal, die al meer dan twintig jaar meegaat. Bovenstaand nummer staat op hun eerder deze maand verschenen album Extinct.
Gewoon voor het geval u haar vergeten was: Saffron en haar mannen van Republica spelen Drop dead Gorgeous. Speakers mogen iets verder open.
Experimentele muziek = kattegejank? ach…
Cyriak is niet zozeer muzikant, maar de animaties die hij maakt zijn zo bizar dat ik ze u toch niet wil onthouden.
Hier is hij in de mix met z’n kat…
Check ook z’n youtube channel.
Tuxedomoon begon in 1978 met een soort eigen versie van iets dat het midden hield tussen (post)punk, new wave, avant garde en experimentele electronica. De band is gevormd rond klarinetist/pianist Steven Brown en violist/toetsenis Blaine Reininger. Later werd alles wat nog riekte naar punk, pop of new wave de deur uit gegooid, om plaats te maken voor neo-klassiek, new music en jazz-invloeden.
Hier horen we ze op de Ghost Sonata uit 1992, muziek voor een theaterstuk rond de (nog plaats te vinden) dood van alle medewerkers en bandleden zelf.
Na L’Orchestre de Contrebasses van afgelopen vrijdag nog meer bas….
Venetian Snares is de Canadees Aaron Funk. Berucht vanwege z’n snoeiharde breakbeats die je maniakaal om de oren vliegen. Bij Funk is dat dan ook nog eens in 7/8 of andere maatsoorten gebaseerd op eneven getallen, want zich iets aantrekken van toegankelijkheid heeft Funk nog nooit gedaan. Z’n productie is de laatste jaren iets teruggelopen, maar in z’n hoogtijdagen (een jaar of zes, zeven geleden) bracht hij doodleuk zeven of acht nieuwe platen per jaar uit.
Ik beken: in mijn jonge jaren keek ik af en toe wel eens in muziekkrant Oor. De allerlaatste keer weet ik nog goed: het zal ergens begin jaren 90 geweest zijn. De verstandhouding was al niet geweldig, maar toen presteerde dit blad het om in jubelende euforie te verkeren over de zoveelenzoveelste bloedeloze poging van Bob Dylan om andermaal plagiaat op zichzelf te plegen, terwijl ondertussen een of ander fluttig brultoeterbandje zoals de Heideroosjes of iets in die geest goed genoeg bevonden werd om op de voorpagina te prijken.
Op pagina 84 in de rechteronderhoek werd in een recensie van nauwelijks 8 regels de muziek hieronder afgeserveerd als prut. Het was het moment dat ik mij realiseerde dat het blad Oor mij werkelijk helemaal niets te bieden had, nooit zal hebben ook, en dat onze wegen definitief zouden moeten scheiden. Oh ja, en dat de wereld hoogst onrechtvaardig was.