De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Grotendeels dezelfde muzikanten als gisteren, maar totaal andere muziek. Mr Bungle, een zijproject van Faith No More.
Bekend vanwege hun verkleedpartijen, en hun neiging om vele genres in een muziekstuk te proppen.
Secret Chiefs 3 is een project van de bandleden van Mr Bungle, maar dan zonder de beruchte schreeuwlelijkerd Mike Patton. Ze bestaan al bijna 20 jaar, en brengen eens in de zoveel jaar weer een nieuwe plaat uit die opnieuw totaal niet in wat voor hokje dan ook te plaatsen valt.
Dit stuk komt van Book M uit 2001.
Tube en Berger zijn twee Duitsers die deep house maken. Niet heel bijzonder, wel lekker loom.
Niet meer gezien sinds Julia van Eurythmics: een videoclip die niets anders doet dan het gezicht van de zangeres in beeld brengen. FKA twigs (echte naam Tahliah Debrett Barnett) maakt geen makkelijk toegankelijke muziek, maar slaagt er toch in een breed publiek te bereiken. Mij doet het wat denken aan later werk van Siouxsie and the Banshees.
Zomerse temperaturen, dus zomerse muziek en zomerse lijven op de vrijdagavond. Maak kennis met Peter La Anguila, fenomeen.
Op een dag dat misschien de hitterecords gaan sneuvelen, gaat Closing Time op zoek naar muziek die hier het best bij past. Niet de opgefokte, uitbundige warmte van een zwoele zomernacht, want daar is het te warm voor. Nee, het gaat om de lome, zinderende hitte die op het midden van de dag als een loden deken over alles heen ligt, en die de lucht doet trillen.
Het ultieme muziekstuk dat deze sfeer vastlegt is volgens mij Midday van Michael Brook. Lome lange bassen, conga’s en de infinite guitar van Brook, met een zware handtekening van Brian Eno over alles heen.
Een van die bandjes die je al gauw kunnen zijn ontgaan als je in de jaren negentig niet in het christelijke circuit zat, was Over The Rhine.
Zonde, want het koppel Linford Detweiler en Karin Bergquist heeft een collectie intelligente teksten en een uitstekende instrumentale beheersing te bieden.
Luister ook eens naar The World Can Wait, All I Need Is Everything of Within Without.
Gisteren kwam een traditionele uitvoering van het gedicht Bi man o to van Mevlana/Rumi voorbij, een Perzische dichter uit de dertiende eeuw. Bovenstaande uitvoering is van Hani Niroo, in een bedje van mellow beats gelegd door Acid Pauli. Niroo maakt ook van zichzelf moderner werk (check dit en dit).
Rumi’s gedicht hoort bij de sufi-traditie: het begint als een liefdeslied, maar langzamerhand worden de beelden spiritueler. Hoewel theorieën over Rumi’s (homo)seksualiteit vergezocht lijken te zijn, is zijn naar binnen gekeerde kijk op godsdienst als vorm van liefde een verademing in landen als Iran, waar de agressieve interpretatie het openbare leven bepaalt. Tegen een gedicht van Rumi kan niemand bezwaar hebben, ook als je daarmee hint dat je misschien niet helemaal in aanvaarde sjablonen past.
Net toen Googoosh (echte naam: Faegheh Atashin) het hoogtepunt van haar roem bereikt had, sloeg de revolutie toe in Iran. Ze besloot te blijven. Meer dan twintig jaar mocht ze niet optreden, al had ze twee jaar voor de revolutie nog opgetreden op een verjaardagsfeestje van Ayatollah Khomeini.
In 2002 verliet ze alsnog het land en begon aan een tweede leven als zangeres. Ieder optreden in de buurt van Iran trekt duizenden fans. Vorig jaar was ze de eerste prominente Iraniër die zich uitsprak voor homorechten.
Sixteen Horsepower was een van de verrassingen van de jaren negentig. Men was geïntrigeerd: die combinatie van methodistische bloed- en donderprekerij, misantropie en adolescente Angst, meende David Eugene Edwards dat nou allemaal echt, of was dat – net als de combinatie van bluegrass en grommende gitaarrock – postmoderne ironie?
Nee, zei Edwards: hij was bloedernstig. Hij was echt een Jesus geek, maar dan wel eentje die jou het liefste onder de grond zou schoffelen. Niks geen Jezus in het zachte gras. De enige reden dat hij de andere wang toekeerde, was omdat hij in de God der Wrake geloofde. Die zou op Zijn tijd wel afrekenen met de spotters.
Linsey Pollak is een muzikale duizendpoot uit Australie die sinds 1971 bezig is met het zelf maken van instrumenten. Wat begon met simpele bamboefluitjes, heeft zich uitgebreid tot de meest bizarre instrumenten in een veelvoud van projecten en bandjes. Zijn specialiteit is muziekinstrumenten maken uit alledaagse gebruiksvoorwerpen, zoals fietsen, vissersstoeltjes, rubber handschoenen, gieters, condooms of diverse groenten en vruchten.
Hieronder is hij bezig op Mr Curly.
Check vooral z’n website, de man heeft een enorme hoeveelheid geniale projecten!
Charles Murdoch is een jonge, dus alleen op facebook en soundcloud vindbare artiest uit Brisbane, die tot nu toe vooral remixes produceerde. Zijn eerste eigen werk is een paar dagen uit en klinkt meteen goed: loom en slepend, maar met rauwe kantjes. De clip is scherp genoeg voor een groter scherm.