Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Carolina Zingler

, door

Op de Avenida Paulista in Sao Paulo kun je de GINI-coëfficiënt van Brazilië bijna aanraken. Er zijn sjieke winkelcentra en hoofdkantoren van multinationals, maar er wonen ook mensen op straat. Tussen de rijken en de ontheemden liep ik tegen een straatzangeres aan. Langer dan een minuut houden die mijn aandacht meestal niet vast, maar deze dame had zo’n zuivere stem dat ik een half uur bleef hangen. Ik was niet de enige.

Closing Time | Tweet tweet

, door

Gisteren hadden we Socalled die hiphop en klezmer combineerde. Josh Dolgin van Socalled ontmoette klezmer/jazz-muzikant David Krakauer, en samen besloten ze de band Abraham inc te vormen. We horen duidelijk de invloed van Socalled, maar de muziek gaat veel meer in de richting van de swingende jazz. En natuurlijk zit er weer een stevige klezmer-invloed bij.

Closing Time | Socalled

, door

Josh Dolgin uit Canada – met Russische, Oekrainse en Roemeense wortels en naar eigen zeggen een Jewish Cowbow – is enerzijds rapper/hiphop-artiest, en anderszijds speelt hij als klezmer-muzikant piano en accordeon . Die stijlen gooit hij vrolijk door elkaar onder de artiestennaam Socalled. Het levert een bizarre mix op met zeer gevulde muziek waar van alles gebeurt: rap/hiphop, klezmeresque instrumentaties zijn nooit ver weg, textfragmenten in spoken word in minstens drie talen, samples die er tussendoor schieten, en ondertussen lopen er tot soms drie of vier melodieen doorheen.

Closing Time | Sweet bird of truth

, door

Je hebt net je target platgebombardeerd, bent op de terugweg naar je basis, en dan… De bespiegelingen die er door je hoofd schieten op een mooie meidag, terwijl je staartveren akelig schroeien en die Arabische zandzee beneden met angstaanjagende snelheid steeds dichter bij komt…

Sweet Bird of Truth van Matt Johnson alias The The gaat over een Amerikaans piloot die neergeschoten wordt boven een of ander Arabisch land. In 1985 schreef hij het lied; in 86 zou het als single verschijnen, maar Amerika begon toen net met het bombarderen van Libië, dus de platenmaatschappij wilde niet. Uiteindelijk werd het toch uitgebracht, maar op dezelfde dag weer ingetrokken. Johnson bracht een verklaring uit naar de pers, maar die wilden dat weer niet publiceren. Een jaar later werd de single opnieuw uitgebracht, toen de storm inmiddels geluwd was.

Closing Time | Anvils in five

, door

Rupert Hine is vooral bekend als succesvol producent van vele jaren 80 bands; hij verzorgde de productie van meer dan 100 verschillende platen uit die tijd en later, onder meer van Howard Jones, Stevie Nicks, Suzanne Vega, Rush en Tina Turner. Hij geldt als belangrijk exponent van het synthpopgeluid van die tijd.

Daarnaast bracht hij zelf als muzikant een stuk of 10 platen uit, hetzij onder z’n eigen naam, hetzij als nepgroep Thinkman. Hoewel z’n solowerk meestal nog relatief makkelijk in het gehoor ligt was hij te eigenzinnig om ook als soloartiest commercieel heel succesvol te zijn.

Closing Time | Dr. Calculus

, door

Dr. Calculus was een eenmalig project van Stephen Duffy (Duran Duran) en Roger Freeman (Pigbag). Het enige album Designer Beatnik uit 1986 was destijds weinig succesvol, en werd ook door de pers goeddeels genegeerd. Later volgde een re-release (in 2007) en Purfume From Spain werd zelfs een bescheiden hit, ook al omdat een nieuwere versie in een film gebruikt werd (onder de nieuwe naam Full of love).

We horen een soort proto-house met een indringende bassline, waarin het experiment niet geschuwd wordt en waar een prettig gestoorde gekte de boventoon voert, met veel absurdistische samples van stemmetje en bizarre orchestraties.

Closing Time | dEUS – The Horror Partyjokes (My Sister is My Clock)

, door

Na hun verdomd succesvolle debuut Worst Case Scenario kwam dEUS in 1995 met een 25 minuten durende EP met daarop één track, die leek te bestaan uit noise en geluidseffecten, feesttoeters, verdwaalde keyboardflarden, murmelende kinderen met een overdosis aan galm, en dat alles gelardeerd met dronken Spanjaarden. Hier en daar komt uit al dit geluid een song tevoorschijn die vaak alles doet behalve een simpel AB-AB schema volgen, en vaak maar ‘half af’ blijft.

Closing Time | TenTemPiés – Quiero Saltar

, door

Gezien de video misschien eerder een stukje muziek om morgen mee wakker te worden. De Amsterdamse band met Chileense roots TenTemPiés is lekker aan de weg aan het timmeren. Zondag stonden ze op het museumplein in Amsterdam – weliswaar niet op het hoofdpodium – te bewijzen dat ze een flinke mensenmassa binnen een mum van tijd aan het bewegen kunnen krijgen, met een verdomd lekkere mix van ska, reggae en verschillende latijns-amerikaanse stijlen. De achtkoppige band is momenteel bezig met een tour door heel Nederland om hun laatste plaat te promoten. De heren komen overigens met betrokken teksten, en omdat ze uitsluitend in het Spaans zingen en niet alle Nederlanders die taal even machtig zijn, werd tijdens het optreden door de zanger ook tussendoor nog even verklaard dat wat hem betreft vluchtelingen welkom dienen te zijn in Nederland. TenTemPiés bewijst in ieder geval dat de multiculturele samenleving ondanks de weerzin en het ongeloof van sommigen dat die zou kunnen werken in Amsterdam springlevend is, en dat pogingen om iedereen in een Oud-Hollandsch keurslijf te dwingen in de hoofdstad in ieder geval niet doorgedrongen zijn. En gelukkig maar, want zeg nu zelf: dit is toch veel leuker?

Closing Time | Two Lone Swordsmen

, door

Two Lone Swordsmen bestaat sinds 1996 uit Britten Andrew Weatherall en Keith Tenniswood. Hun muziek moet vooral gezocht worden in de richting van warp downtempo electro, waarbij ze de laatste jaren steeds meer de snelheid er uit halen en richting sfeer gaan.

Zoals op Taste of our flames, uit 2004: langzame bassen en cello’s, spookachtige synths en een luguber sfeertje. Met zang van Nina Walsh.

https://www.youtube.com/watch?v=FcOYx4_72Zo

Closing Time | Tanya Tagaq

, door

Ik zag haar ooit tijdens een festival: op het podium kronkelt ze, hijgt ze, krijgt bijkans een orgasme, krimpt ineen als een klein kwestbaar meisje, om vervolgens weer wild uit te barsten. Het festivalpubliek leek lamgeslagen, niet wetend wat met zoiets aan te moeten. Tot een stel pubers voorin na een half uur besloten dat het ondanks alle oerkreten toch best dansbaar was en los gingen – en de rest van het publiek volgde al snel. Het was een van de meest bizarre live-optredens die ik meemaakte.
Tanya Tagaq is een inuit uit Canada die traditionele sjamanistische strotzang even makkelijk combineert met moderne avant-garde als met westerse dance-muziek. Ze werkte samen met grote namen als Björk, Mike Patton of Kronos Quartet. En ze ontving al verscheidene prijzen.

Closing Time | Sean Lennon – Friendly Fire

, door

Gisteren beluisterden we Julian Lennon, vandaag een nummer van het andere zoontje van de beroemde Lennon, Sean, het kind uit zijn huwelijk met Yoko Ono. Op de hoezen en op de foto’s op internet blijkt ook deze knaap verdomd veel weg te hebben van zijn vader, hoewel er duidelijk een stroompje Japans bloed door zijn aderen stroomt. Maar dan is de vraag: heeft hij zijn muzikaal talent geërfd van zijn vader… of van zijn moeder? In het laatste geval is een smetteloze muzikale carrière niet zomaar gegarandeerd.

Vorige Volgende