De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Zangeres Dido Florian Cloud de Bounevialle O’Malley Armstrong maakt stemmige liedjes over de rafelranden van de liefde, zoals de bindingsangst in bovenstaand Life for Rent: If my life is for rent / and I don’t learn to buy / well, I deserve nothing more than I get / as nothing I have is truly mine.
Het Faran Ensemble bestaat uit drie Israëlische muzikanten op Perzische/Arabische instrumenten. In de muziek hoor je nog de gezamenlijke cultuur van het Midden-Oosten.
Omdat het gisteren kennelijk wat te soft en melodieus was, krijgt u vandaag The Hard Way, drie gevoelige jongens uit Rotterdam, die u aanstaande zaterdag in hun thuisstad kunt zien optreden.
Nekrogoblikon – de naam van de band zegt eigenlijk wel zo’n beetje wat u mag verwachten van het clipje en de muziek.
Komend jaar zit Ralph Stanley zeventig jaar in het vak. Toeren, toeren, toeren. Pas op zijn 72ste kwam de grote roem, dankzij bovenstaand lied, dat in de film O brother where art thou belandde. Het is een dirge, een traditioneel lied dat op begrafenissen wordt gezongen.
Opwarmertje voor de wilde nacht die u ongetwijfeld tegemoet gaat: electroswing met Little Violet.
Make the girl dance is een Frans duo dat nogal repetitieve muziek maakt (denk Mr Oizo), die op zichzelf niet zo onderscheidend is. Dus wat doe je dan? Je maakt er een geinig clipje bij. De eerste keer was goed raak (nsfw), maar bovenstaande boeit langer.
Lila Downs Sánchez is een Amerikaans-Mexicaanse zangeres, die haar inspiratie haalt uit traditionele muziek, die ze in een moderner jasje steekt zonder gemakzuchtig te worden. In bovenstaand nummer wordt ze geflankeerd door grande dame Totó la Momposina en meester accordeonist Celso Piña. Een sterrencast, zeg maar.
Kom, we doen weer eens wat K-Pop. Tahiti is een identikit meidenband, die zich onderscheidt door komisch talent. Voor ze in de muziek stapten, hadden ze een sitcom die in acht landen werd uitgezonden. Kijkersvraag bij bovenstaand clipje: de kleermakerszit, het winkelwagentje en nog wat details, aan welke Amerikaanse artiest zijn die ontleend?
Laten we er niet omheendraaien: Rising Appalachia bestaat uit vier ongelooflijke hippies, met alles wat daarbij hoort. Maar wat een lekker plaatje hebben ze gemaakt.
We blijven even in ruwweg dezelfde tijd hangen als gisteren. Bill Bruford kennen we natuurlijk als drummer bij klassieke rockbands als Yes, King Crimson, Genesis en UK. Hij had ook door de geschiedenis heen verscheidene eigen bands en veel solowerk – vaak met een fikse jazz/fusion-inslag.
In 1977 vormde hij z’n eigen band getiteld Bruford. Van hun zwanenzang uit 1980 is dit het nummer Joe Frazier, met een mooi rol voor Jeff Berlin op bas. Volgens sommigen de beste bassist ooit.