De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Iemand maakte een filmpje over een man die zichzelf een marionet van de alcohol vindt op een gelijknamig liedje van Röyksopp, een Noors elektropopduo.
Je kunt van berberblues vinden wat je wilt – de monotone koortjes spreken mij dan weer minder aan – maar swingen doet het wel.
De band heet Tamikrest en is alweer tien jaar oud. Dit nummer is van hun album ‘Chatma’ uit 2014.
‘Bring me the Disco King’ is een jazznummer van David Bowie’s album ‘Reality’ uit 2003. Het oorspronkelijke arrangement betrof een funky parodie op jaren zeventig disco, maar dat werkte niet, zo merkte Bowie. Het nummer bleef daardoor tien jaar op de plank liggen.
De instrumentele versie van Los Prandini is een prima vertolking. Daarnaast is er nog een verheffende romantisch-gothische remix van Danny Lohner (NIN) voor de film Underground, met medewerking van John Frusciante (Red Hot Chili Peppers) en Maynard James Keenan (Tool).
De prog-rock grootheden vallen een voor een. Na vorige jaar Greg Lake en Keith Emerson, overleed gister op 67-jarige leeftijd bassist en zanger John Wetton aan kanker.
Wetton brak door met King Crimson, in 1973 en 1974, op platen waarmee zonder twijfel rockgeschiedenis werd geschreven. Later begon hij zijn eigen bands UK en Asia.
Hier horen we Wetton op een van Crimson’s beste nummers, Starless van de plaat Red, uit 1974.
Wetenschap is een mooi iets, al ligt ze in Amerika onder vuur. Om alle wetenschappers een hart onder de riem te steken een liedje over hoe woest aantrekkelijk ze zijn. Zanger Thomas Dolby is overigens lid van The Flat Earth Society.
We are here to remind you, that we have once been stupid, too.
Een protestlied van Jan Böhmermann op de muziek van Rammstein.
Sona Jobarteh verdeelt haar tijd tussen haar geboortestad Londen en Gambia, het land waar haar voorouders al generaties lang muzikant waren. Bovenstaand lied is gecomponeerd voor de vijftigste onafhankelijkheidsdag van Gambia.
Kabanjak is de artiestennaam van de Duitse producer Ingo Möll. “Dance of the obscure” is aanstekelijk knip- en plakwerk, waar ik geen origineel bij heb kunnen vinden.
Natalia Lafourcade was negentien jaar oud toen ze een Latin Grammy won voor het beste debuutalbum van 2003. De Mexicaanse met Franse roots, hier geflankeerd door Lila Downs (rechts), speelt met haar band een mengeling van pop, jazz en Mexicaanse folk.
Kiran Ahluwalia is een Indiase zangeres die in New York woont. Hierboven te beluisteren in een combinatie met de Malinese band Tinariwen, waaraan we eerder een Closing Time wijdden. Deze versie is een beetje afgeraffeld om in het westerse vijfminutenstramien te blijven. Rustiger opgebouwde versie hier.
Peia Luzzi noemt zichzelf liedjesarchivaris. De klassiek geschoolde Amerikaanse spoort over de hele wereld oude volksliederen op en steekt ze in een eenvoudig nieuw jasje, vooral gedragen door haar stem.
Asaf Avidan is een singer/songwriter uit Israel (en geen Israelische singer/songwriter, benadrukt hij zelf). Lange, experimentelere versie van bovenstaand nummer hier.