De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Soms denk je binnen één seconde: dit wordt een lekker nummer. Zoals bij bovenstaand werkje van Club Des Belugas, een meer dan twintig man en vrouw sterk gezelschap uit Wuppertal.
Gewoon omdat het kan, een Azerbeidzjaanse folkcover van Hit the Road Jack door gelegenheidsgezelschap Bizimkiler.
Computerspelletjesmuziek is soms erg lekker. Ik heb Dune zelf nooit gespeeld, en ben ingestapt bij Dune 2, het spel waar het genre Real Time Strategy mee doorbrak. Vrij legendarisch, net als de boeken. Althans, het eerste deel. De rest… ach, daar valt heel veel over te vertellen, maar laten we er geen boekbespreking van maken.
Zo episch als het spel Dune 2, laat staan als het boek, is de Dune Spice Opera natuurlijk niet. Het is echter wel een heel relaxte soundtrack, die qua sfeer prima past bij de woestijnwereld waar het over gaat. Bovenstaand fragment begint bij het laatste nummer, omdat dat erg mooi is. Maar luister vooral het hele album, zonder gewetensbezwaren. De auteur vindt het niet erg.
Eén van de mooie dingen aan stukjes in de categorie Closing Time schrijven, is dat je af en toe de moeite neemt na te denken. Over welke toffe nummers je kent die, je al heel lang niet gehoord hebt. Waarna je, met dank aan de digitale revolutie, ze gewoon kan vinden via YouTube, ook al zijn ze oud en obscuur. Lang leve de moderne tijd!
Road to Katmandu, van Jewel, is ergens in mijn hoofd is blijven hangen nadat ik het gehoord had bij Vara’s Vuurwerk. Jewel was een Nederlandse metalband, die jaren tachtig / begin jaren negentig een tweetal cd’s heeft uitgebracht. En heel fijne muziek maakte, zoals blijkt uit dit nummer.
Alacran was een kortstondig samenwerkingsproject van vijf muzikanten, die de elektronische tango wilde verkennen, zoals Bajofondo en Gotan Project. Alacran klinkt iets traditioneler, met name door de akoestische gitaar.
Victor Axelrod, zich bij tijd en wijle noemende Ticklah, is een gelauwerde producer uit Brooklyn, die onder andere met Amy Winehouse en Robbie Williams werkte. Als Ticklah maakt hij reggae en dub, hierboven in een elektronische loungevariant.
Daphne Oram (1925-2003) was een pionier in elektronische muziek. Ze ontwikkelde haar eigen techniek om elektronische geluiden te produceren, Oramics. De machine die ze daarvoor bouwde – een soort synthesizer waarmee ze getekende patronen kon omzetten in geluiden – wordt als cruciaal gezien voor de verdere ontwikkeling van elektronische muziek. Nadat ze bij de BBC de eerste vrouwelijke oprichter en directeur van een elektronische muziekstudio was geworden, zette ze, ook als eerste vrouw, in 1959 haar eigen Oramics Studios for Electronic Composition op zodat haar producties meer konden worden dan achtergrondmuziek. Naast stukken voor tv, bioscoopreclame, theater en concerten maakte Oram experimentele nummers zoals ‘Four Aspects’ (1960).
Nog een keer elektronische hiphop uit Frankrijk, deze keer van La Cantina. Met een vleugje Kurosawa.
Keizan is een producer uit Lyon, die hierboven vintage jazz en hiphop door elkaar mixt.
Nee, geen Jethro Tull vanavond, maar een eenmansband uit Steady Brook, Newfoundland, die melancholieke country maakt naar aloud recept:
Steeped in tradition, and raised on a healthy diet of “the old country”, The Heavy Horses are naturally drawn to writing in the same style of music, and make no excuses for it. Although they have never raised a pistol to a man, fled to Mexico, murdered out of love, anger, or murdered “just to watch him die” as Johnny Cash once put it, these themes are abundant in the writing.
Soms zijn titels misleidend. Wanneer u “Closing Time | Yeah! Yeah! Die! Die!” ziet staan, met “Death Metal Symphony in Deep C” op het plaatje, denkt u wellicht dat ik u weer kom lastigvallen met een enorme berg teringherrie. Op uw vrije zondagmiddag. Niets is minder waar! Want… eh… nou ja. Vooruit. Het is óók een hele berg teringherrie. Maar ook (vooral) veel klassiek. En wat rap. En nog veel meer.
Mehmet Aslan draait lekkere dansnummers in elkaar geïnspireerd op Turkse folklore.