Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | drugs (slot)

, door

Een maand of drie geleden plaatste wij het eerste liedje over drugs, in deze serie. Aanleiding waren discussies over een proef met legalisering van dit ‘zoete blaadje’ (dixit Black Sabbath). Sindsdien is er een en ander gebeurt op het gebied van drugsbeleid. De wietproef is door de Tweede Kamer, ondanks de frisse tegenzin bij een aantal regeringspartijen. Hoe het er precies uit komt te zien weet nog niemand.

Het duurt waarschijnlijk tot eind volgend jaar voordat de proef begint. Er gaat dus nog wel wat tijd overheen voor u er één helemaal legaal op kan steken, mocht u dat willen:

Closing Time | Wasting

, door

Dit nummer van The Soft Moon is alweer van een tijdje terug. Mooie variant in het NIN/Depeche Mode/Joy Division genre. Antidepressiva zijn indien nodig verkrijgbaar op uw gebruikelijke afhaalpunt.

Closing Time | 303/303/303/303/606

, door

Een van de de dingen waar ik me over verbaas is, is dat ‘klassieke muziek’ zoals dat op radio 4 voor gewone mensen geinterpreteerd wordt, zo’n beetje na de 1e wereldoorlog afgelopen is. Nou kun je stellen dat muziek -als kunstvorm- tegelijkertijd een vergelijkbare transitie doormaakte als de schilderkunst, waar expressionisten, modernisten, kubisten en al dat hun kunstvorm verregaand abstraheerden en daardoor op totaal andere kunst uitkwamen. Helemaal correct.

Closing Time | Na Zare

, door

Russische alternatieve jaren ’80-pop vind ik dus helemaal de bom. Альянс (‘Aljanz’) heeft ook een Bandcamppagina.

Hippe alternatieve outfits uit vervlogen tijden ogen sowieso al vaak gedateerd, maar in Rusland was het zo te zien bovendien een goedkope kopie, waardoor het er extra vervreemdend uitziet.

En dan die hopeloze levensinstelling die er in doorklinkt… helemaal top!

Closing Time | Armatopia

, door

Johnny Marr (ooit gitarist/toetsenist van The Smiths) maakt tegenwoordig doorgaans middle of the road gitaarrock. In dit merkwaardige synthpopnummer weet hij een uptempo beat te verenigen met een mistroostig nihilisme.

Yup, dat had ik dus goed aangevoeld. Die troosteloze jaren ’70 socialistische betonbouw die het decor vormt voor de clip helpt ook enorm.

Vorige Volgende