Radicale gevangenis

COLUMN - © The Orchard Topic, Blanketfort Media - The Work 2017 poster via WikipediaOp zoek naar heel iets anders stuitte ik bij de NPO op een film die twee jaar geleden op het documentairefestival IDFA te zien was: The Work, van Jairus McLeary. Een groep mannen zou op bezoek gaan in Folsom State Prison, waar ze samen met de gevangenen – allen langdurig gestraften, sommigen zaten al dertig jaar vast – therapie zouden volgen. Even vermoedde ik dat de vrijwilligers de gevangenen moesten ‘helpen’, en ik zette me schrap, beducht voor een overmaat aan goede bedoelingen bij de bezoekers en een parade van verkeerde verwachtingen.

Maar de enige die het mis had, was ikzelf.

De bezoekers kwamen voor zichzelf, omdat zij in de knoop zaten. En ze vroegen hulp van de gevangenen, meest voormalig bendeleden. Die zaten vrijwel allemaal vast wegens ernstige geweldsmisdrijven of moord (eentje had zelfs een onthoofding op zijn kerfstok), en volgden al jaren wekelijks therapie. Tweemaal per jaar ontvingen de gevangenen vier dagen achtereen een groep buitenstaanders, met wie ze onder deskundige begeleiding sessies deden en hun inzichten deelden.

Filmmaker McLeary had zelf als bezoeker meermalen zulke sessies gevolgd, evenals zijn broers. Hun vader James McLeary is namelijk de bedenker van deze onorthodoxe aanpak. Hij ontwikkelde een soort sensitivity training voor mannen: leer je emoties herkennen, stop je woede niet weg, onderzoek hoe je die zonder schade kunt uiten, verberg je niet achter beschuldigingen of verwijten jegens anderen, denk na als je kritiek krijgt, leer te zeggen wat je nodig hebt. Nu heb ik wel eens mannen meegemaakt die een sensitivity training hadden gedaan – korte versie: ieks! – maar dit was serieus andere koek.

Het was zelfs zowat een wonder. Een van de gevangenen was een wat oudere, pezige en nerveuze man, bijna overal getatoeëerd; zo iemand die je hoopt ’s avonds niet op straat tegen te komen. Voormalig trots lid van de Aryan Nation, een fascistische organisatie, ook dat nog. Hij bleek een van de scherpste, alerte en meelevende inmates te zijn, en beschikte over een uiterst goed inschattingsvermogen. ‘Die staat op knappen,’ bromde hij op de eerste dag tegen een collega-gevangene, knikkend naar een van de bezoekers die hij daarvoor kort had gesproken. ‘Het is goed dat hij hier is gekomen.’ Drie dagen later hing de bezoeker in kwestie huilend in zijn armen en zat de oud-fascist met tranen in zijn ogen naar een ander te luisteren.

Met geweeklaag als ‘Ik wil respect,’ maakten de gevangenen korte metten. Blijf niet hangen in verdriet of woede, maar kijk wat je kunt doen om verder te komen. Vraag om hulp. Wees sterk in je verdriet: kruip niet in elkaar, hef je hoofd als je huilt. Own your emotions, en leg de verantwoordelijkheid niet bij anderen.

Van de gevangenen die deze therapie hebben gevolgd, is een flink deel vervroegd vrijgelaten. Geen van hen heeft nadien nog een misstap begaan. Werkelijk: je zou elke dolende man of jongen zo’n buddy toewensen.


Deze column van Karin Spaink verscheen eerder in Het Parool
.

  1. 1

    Heb die docu filmpje The Work ook gezien.
    Normaal gesproken zei ik altijd: Wie iemand verkracht, vermoordt en of zwaar mishandelt, verdient zijn hele levenslang dodencel! Het was mijn motto altijd geweest! Ik wist ook dat de meeste mannen die in de gevangenis zitten, zwaar criminelen én psychopaten zijn, ja hoor 90% van de gevangenissen zijn psychopaten. Als man, die psychopaat is, kan zijn gevoelens nooit helder uithalen. Want ze kennen geen gevoelens, weg met emotie en of gevoelens, ze kennen hun eigen ID niet, niet door hun slechte ervaringen maar wél door de opvoedingen vanuit hun omgevingen. Dat krijg je als criminele psychopaat het destructief dat het nooit meer te herstellen is. Onmogelijk te herstellen.

    Opmerkelijk zag ik die mannen in een ‘besloten’ kringen, met elkaar luisteren en aankijken, dat was heel verbazingwekkend herstellende groepen, raar maar waar. Maar ze krijgen het alleen pas naar voren als ze zichzelf herkennen en dwarszitten, komen ze op je af, aankijken, fluisteren met ‘goede opvoedingen’ in je oren. Raar maar waar. Maar als ze pas inzien, huilen ze het dan pas én dan PAS woede uit je lijf blazen…..raar maar waar. Want je moet eerst boos zijn dan pas huilen??? Hoe zit het dan?

    Verder vind ik bij andere kant bekijken naar die mannen; Een hele hoop slechte jeugd en ervaringen, te lange zittenden, binnenste muren krijg je emoties nooit naar buiten. The Work is best wel goed voor gestoorde Amerikaanse systeem die uit zichzelf ook geen emotie kent. Rechters, advocaten, agenten zijn zelf psychopaten die niet empathie voldoende hebben in mannen, ja wie anders? Hulpverleners, groepsleiders, bewakers kunnen hun dan wel goed bakken?? Lijkt me niet.

    Hoe het ook moeilijk te voorstellen is voor hen herstellende schade die ze hebben gelopen, op vrije voeten weer als normale mensen rondlopen zonder enige misstappen.

    Nu handlager Michel Lelièvre van Dutroux vrijgelaten is, had hij als medeplichtig meegewerkt aan ontvoeringen, moorden en folteringen van vermiste meisjes. Hij was ook één van de bekende verkrachters van België. Zonder enige therapie? is hij nu vrij…. Bizar! Dat zou ik als Hoofd Wethouder het nooit toestaan, die man hoort in de dodencel te zitten, want andere vermisten zijn nog steeds nooit gevonden.

    P.s. heb ik zelf ervaringen met mijn ex die zelf psychopate was, daarvoor had ik therapie ( nog steeds ) daarover. Ben blij dat ik zelf geen slachtofferrol meer ben, vrij goed afgekomen van die hele rotte tijden. Ik zou het voor iedereen aanraden: Boek van Jan Storms; Destructieve relaties op de schop. Het gaat over herkenningen aan signalen van psychopaten en ook jezelf beschermen tegen alle schaden die je had gekregen, verwerken en zo voorts. En, dat werkt goed!

  2. 2

    In dit boek vertelt ook dat 1 op 20 mensen psychopaten zijn,
    dat is echt best veel, echt eng om zo te weten!

    Hier en daar zie je het niet in de buitenwereld, maar signalen moet je alles herkennen door dit goede boek te lezen.

    Ik heb ook zo vaak aan mijn psychologe verteld dat ik niet echt overtuigd was in het destructief gedrag van mijn ex, dan zeg ik vaak: Nee hé ? zó is zij niet, nee zij niet.
    Maar haar uitgebreide uitleggen over haar signalen en gedrag
    en hier en nog van haar manier van typisch praten en gedrag heeft me volledig geschokt.
    Dat kon ik het eerst niet bevatten, al begin van dit jaar. Langzamerhand merk ik het al vrij bekende signalen uit die boek, dat schokte me echt door de herkenning in haar.

    Net als die film The Work merk je ook al aan bepaalde signalen van een paar mannen, dat herken ik hun gedrag, blikken en vertellingen. Wel te Oppassen!

    Zie filmpje van Jan Storms

    https://www.youtube.com/watch?v=CYppowrII6E

    én

    https://www.youtube.com/watch?v=a74Lugj1ayE

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

| Registreren