Mauro & de Raad van State

Terwijl minister Leers wordt afgedroogd door de voltallige oppositie, al dan niet verkleed als pratende vuilniszak, wappert Fritsma tevreden met de uitspraak van de Afdeling. Die had tenslotte de beslissing van de rechtbank om Mauro te laten blijven vernietigd en zelf geoordeeld dat het niet onrechtmatig was om Mauro een verblijfsvergunning te weigeren. De oppositie reageerde dat de minister helemaal niet in hoger beroep had mogen gaan, maar dat is een raar verwijt. Er ligt een fundamentele vraag op tafel: heeft de Raad van State de kwestie terecht aan het CDA-Drenthe overgelaten of verdient de Afdeling ook de hoon van de twitteraars?

Mauro is door zijn moeder te vondeling gelegd bij de Nederlandse Staat, zoals dat best nog wel vaak gebeurt door Angolese ouders. Ideaal is het allemaal natuurlijk niet, maar daar heeft een tienjarig jongetje niets aan. Die is gebaat bij pleegouders. Als we dat acht jaar laten duren zitten we met de rare vraag of we een voetballende Angolees met een zachte ‘g’ het land uit moeten knikkeren.

Juridisch is dat een kwestie van ‘family life’, zoals dat beschermd wordt door onder andere artikel 8 van het EVRM. Op basis van dat artikel besloot de rechtbank dat Mauro kon blijven. Zijn belangen wogen zwaarder dan de belangen van de Minister bij de onverkorte handhaving van het beleid. In hoger beroep tikte de Afdeling de rechtbank op de vingers omdat de rechtbank zelf een afweging had gemaakt. Dat mag een bestuursrechter niet doen van de Raad van State. Hij mag uitsluitend marginaal mag toetsen. Dat betekent: bezien of de Minister zich

niet ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat op hem niet een positieve verplichting rust om de vreemdeling verblijf in Nederland toe te staan. Deze maatstaf impliceert dat de toetsing door de rechter enigszins terughoudend dient te zijn.

De Afdeling trekt zijn handen er dus nogal vanaf. Ten eerste gaat het, heel subtiel, om de vraag of de Minister zich ‘niet ten onrechte’ enz. Ten tweede betreft het alleen de vraag of sprake is van een positieve verplichting om Mauro verblijfsrecht te geven. Ten derde klapt de Afdeling daar nog een keer overheen, door te stellen dat de toetsing ‘enigzins terughoudend’ moet zijn. En ten slotte blijkt later uit de uitspraak dat de Afdeling ook de vraag of sprake is van een positieve verplichting beperkt tot dat waartoe het EHRM de lidstaten verplicht. De terughoudendheid die het Hof in Straatsburg bij dit soort kwesties betracht, wordt door de Afdeling dus één op één doorgeleverd aan de Minister. Tegen zoveel juridische aftocht is geen enkele asieladvocaat opgewassen. Ook die van Mauro niet.

Had de Afdeling indringender moeten toetsen? Ik vind van wel. In navolging van de oratie van Hirsch Ballin zijn verblijfsrechten niet tot in lengte van jaren een gunst, maar worden ze, afhankelijk van de feitelijke situatie, op een gegeven moment een mensenrecht dat de rechter moet beschermen. Een eigenstandige afweging onder artikel 8 EVRM, zoals de rechtbank deed, was daarvoor wel het minste geweest. We moeten niet willen wachten op de dag dat heel Angola Limburgs lult.

  1. 2

    Helaas.. De AR van de RvS blijkt opnieuw de slippendrager van Koningin en Regering te zijn. Als je als burger je zaak daar aan de orde moet stellen, reken er dan niet op dat je daar vriendelijk of begripvol wordt ontvangen. De AR van RvS moet worden opgeheven – twee hoogste rechters in Nederland is er één te veel.

  2. 3

    Ben ik niet met je eens. Je moet een minister ook enige bewegingsvrijheid geven. De ondergrens is gedefinieerd in wetten en verdragen, maar daar staat echt geen geval Mauro in. De rechter moet ook die beleidsruimte respecteren. Het is geen strafrecht.
    Een geval als Mauro zit echt op het randje van wat de minister nog aan eigen beleid kan uitvoeren.
    Neemt niet weg dat ik ook vind dat de bestuursrechter in dit geval wel degelijk een foute uitspraak heeft gedaan.

  3. 4

    “Ten eerste gaat het, heel subtiel, om de vraag of de Minister zich ‘niet ten onrechte’ enz.”

    ok, dus ook als Leers wel een verblijfsvergunning zou hebben gegeven op basis van het recht op gezinsleven, dat had de RvS hem hierin geen ongelijk gegeven. Kortom, op basis van de regels en de rechtstaat, waar die rare CDAers zich in deze telkens op beroepen, kon (en moest) Leers doen wat hij zelf rechtvaardig achte.

    Wat Leers, als hij Mauro graag hier had willen houden (en dat in lijn met de rechtstaat), dus had moeten doen is Mauro een voorwaardelijke verblijfsvergunning geven, die pas onvoorwaardelijk zou zijn geworden als ook de rechter, totaan de RvS aantoe, dit als ‘niet ten onrechte’
    zou hebben bestempeld.

    Dat dit niet gebeurd is betekend dat Leers ofwel een leugenaar, ofwel een slappe zak (die gewoon doet wat Wilders zegt) ofwel een onkundige schlemiel is. Hij mag kiezen, maar in alle drie de gevallen lijkt het me beter als hij aftreed.

    ps. Zou Jesus Mauro hebben terug gestuurd?

  4. 6

    De relatie tussen Jezus en het CDA zie ik, de relatie tussen het CDA en Peter Pan niet. Ik vind de vraag, of Jezus Mauro teruggestuurd zou hebben, vanuit het CDA relevant.

  5. 8

    Er is helemaal geen relatie tussen Jezus en het CDA. De “C” van het CDA staat voor schijnheilige kleinburgerlijke fatsoensrakkerij, en dat is nooit anders geweest.

  6. 9

    Maar er schijnt ook een bestuursrechter te zijn die Mauro wel heeft toegelaten: de rechtbank ’s Gravenhage, nevenzittingsplaats Amsterdam, op 4 oktober 2010, zaak nrs. 10/3789 en 09/42885. Is dit vonnis nog te vinden op internet?

  7. 11

    dat van pratende vuilniszak (spekman I presume) vind ik nogal triest… Ik ben niet van de PvdA maar laten we PvdA-ers die vanuit het hart politiek bedrijven koesteren…

  8. 13

    Nu willen ze Mauro een verblijfsvergunning voor studie geven. De laffaards.

    Wat ook ‘leuk’ is is dat er alleen maar studievergunningen worden gegeven voor een periode van 6 maanden tot een jaar.

    Noteert u vast in uw agenda?

  9. 14

    Ik ook niet … Er wordt door de uitzetters steeds maar gemeld dat ook alle voorgaande staatssecretarissen naar de zaak Mauro Manuel hebben gekeken en hem ook niet wilden toelaten, maar een rechter heeft daar dus wel eens anders over gedacht. Waarom zijn de daarbij overwogen argumenten zo onvindbaar?