Keuringsdienst toont risico’s CO2-compensatie, maar niet de oplossingen

Gisteravond zond de Keuringdienst van Waarde een herhaling van het tweede deel van haar CO2-compensatie documentaire uit (zie hier: deel 1). Destijds had ik via KvW presentator @TeunvandeKeuken verkeerd (?) begrepen dat er nog een derde deel zat aan te komen. Ondanks dat ik stond te popelen om een reactie te geven heb ik toen gewacht op deel drie, dat echter niet kwam. Nu de serie zelfs al in herhaling is geweest heb ik besloten mijn reactie die al een paar maanden op de plank lag alsnog te publiceren. Mijn reactie is bedoeld als opbouwende kritiek op het door mij zeer gewaardeerde programma. Tevens hoop ik een stukje groen defaitisme -dat wellicht na het zien van het programma bij de kijkers is ontstaan- weg te nemen.

Voor een slordige vijf duizend euro 43 hectare tropisch bos in Brazilië kopen en denken dat je daarmee een jaar lang de CO2 uitstoot van een half miljoen tv-kijkers kan compenseren dat is natuurlijk een gotspe. Kwaliteitsprogramma Keuringsdienst van Waarde (KvW) wil haar kijkers een klimaatneutraal programma aanbieden: alle CO2 die u produceert tijdens het kijken naar de KvW zal worden gecompenseerd. Niet alleen de elektriciteit voor uw TV, de verwarming van de huiskamer maar ook de borrelnootjes en het biertje dat u drinkt tijdens de uitzending: alle uitstoot moet worden gecompenseerd met aankoop van bos in Brazilië. Door bestaand bos te beschermen wordt de CO2 uitstoot die ontbossing zou veroorzaken voorkomen. De uitvoering van de Keuringsdienst is hilarisch, leerzaam en tragisch tegelijk. Het is goed dat ze de vinger op de zere plek leggen. Jammer is alleen dat de suggestie wordt gewekt dat CO2-compensatie per definitie slecht verloopt, terwijl het ook goed geregeld kan worden.

De pijnpunten bij CO2 compensatie -met bestaand bos- zijn: lokale (inheemse) bevolking, landeigendom, bosbeheer, koolstofboekhouding en het afkopen van de eigen verantwoordelijkheid. Stuk voor stuk serieuze issues, waarvoor ook eerlijke en duurzame oplossingen voorhande zijn. Omdat na het kijken van de ‘klimaatneutrale’ afleveringen van de Keuringsdienst wellicht een gevoel blijft hangen dat het allemaal zwendel en gebakken lucht is volgen hieronder wat gratis aanwijzingen hoe het beter kan.

Lokale (inheemse) bevolking
In bossen wonen vaak mensen. Zij maken gebruik van het bos. Iedere regeling omtrent bosbescherming moet de rechten van deze mensen erkennen en hen laten delen in de opbrengst van eventuele CO2 credits. Zonder deze mensen op een transparante en gelijkwaardige manier te betrekken is het bosproject sowieso gedoemd te mislukken. Zij vormen immers de basis van het bosbeheer. Dit betekent afspraken maken met gemeenschappen over het gebruik van het bos, bewoners laten delen in de inkomsten of samen met hen alternatieve bestaansbronnen ontwikkelen. In uitzonderlijke gevallen kan het inhouden dat bewoners moeten verhuizen maar dat mag alleen met een wederzijds overeengekomen (financiële) compensatieregeling die ruimschoots recht doet aan het verlies van land en woning. Vaker kan het betekenen dat een bosproject op een bepaalde plek gewoon niet door kan gaan. Maar een bosproject kan ook als een pleitbezorger fungeren voor tot dan toe rechteloze inheemse stammen. De Keuringsdienst koopt haar klimaatbos van een louche makelaar. Hij noemt de bewoners badinerend ‘simple people’ die wel zullen luisteren als er opeens een bordje ‘verboden toegang’ voor hun bos hangt. Dit is een volstrekt abjecte uitgangspositie die zelfs kan leiden tot bloedige onderdrukking van de lokale bevolking. Dit type makelaar draagt een naam: carbon cowboy, zij proberen snelle winsten te maken in de CO2 handel met het verkopen van (valse) eigendomsrechten en hebben een broertje dood aan mens en natuur.

Landeigendom
Wie is de rechtmatige eigenaar van het bos? Is het de staat of een grootgrondbezitter en wat zijn de rechten van de (illegale) boerengezinnen of inheemse stammen die in het gebied leven? Voordat er überhaupt over de aankoop van grond gepraat kan worden moet helder zijn wie de eigenaar is. Bij onduidelijkheden en tegenstrijdige claims op hetzelfde stuk bos: niet doen. Wie land aankoopt neemt een lokale jurist in de hand, de verkopende partij doet hetzelfde. Daarnaast wordt de (lokale) overheid, het Kadaster en een onafhankelijke notaris erbij betrokken. Bij twijfel over de integriteit van een van deze partijen: onderhandelingen afbreken. De vraag die echter hier echter nog voorafgaand hieraan gesteld moet worden is: is landaankoop wel nodig om het bos te beschermen? Als Westerse instellingen percelen in tropische landen aankopen dan heeft dat een penetrante koloniale lucht. Bovendien zadelt het de nieuwe eigenaar op met allerlei oncontroleerbare problemen: wie gaat dat bos op duizenden kilometers afstand beheren en hoe dan? Beter is een lokale (natuur)organisatie de aankoop en het beheer te laten doen, of nog beter: tot een duurzaam landgebruiksplan komen met de bestaande landeigenaren. Dat laatste is niet alleen kostenefficient. Het verhoogt ook nog eens de slagingskans van het bosproject. De Keuringsdienst ging in zee met een carbon cowboy die voor een schandalig lage prijs land verkocht dat niet van hem was (120 euro per hectare voor tropisch bos is veels te laag, dit is een prijs die nu betaald wordt in het dry forest van de Chaco. Dergelijk bos wat de Keuringsdienst kocht kost in werkelijkheid een paar duizend euro per hectare).

Bosbeheer
Bosbescherming betekent niet perse een hek om het bos en de mensen eruit. Er zijn allerlei ‘maatoplossingen’ mogelijk waarbij de bevolking gebruik kan blijven maken van het bos voor de jacht, het verzamelen van vruchten, agroforestry en zelfs houtkap. Essentieel is wel dat de huidige ontbossingstrend wordt doorbroken en er in de toekomst minder bomen worden gekapt. Indien dit betekent dat de lokale bevolking minder inkomsten uit het bos kan halen dient dit gecompenseerd te worden door het geld dat verdiend wordt met de CO2 credits. Of er worden binnen het bosproject alternatieve inkomstenbronnen voor de bevolking gegenereerd. Het bosbeheer zelf kan het beste worden uitgevoerd door een lokale partij: de eigenaren zelf, de lokale overheid of een lokale natuurorganisatie met draagvlak bij de bevolking. De basis hiervoor vormt een landgebruiksplan dat (deels) voorziet in de levensbehoeften van de lokale bevolking maar ook de nodige no go areas definieert waar het bos volledig beschermd is. Naast dat de beheerder hier op toeziet dient dit regelmatig gecontroleerd te worden door een onafhankelijke externe partij. De Keuringsdienst liet zien dat je met het spijkeren van een bordje ‘verboden toegang’ op een boom ook de suggestie kan wekken aan bosbeheer te doen.

Koolstofboekhouding
Uiteindelijk gaat het er om dat er minder CO2 in de atmosfeer terecht komt. Om dit aan te tonen moet je exact weten hoeveel koolstof er in het bos zit dat je wilt beschermen. Bovengronds in takken, stammen en bladeren. Maar ook ondergronds in wortels, bodem organische stof en eventuele veenpakketten. Daarnaast moet je controleerbaar kunnen aantonen dat zonder jouw interventie er ontbossing zal plaatsvinden. Hiermee bewijs je de additionaliteit van je project. Om dit te doen dient een referentie-niveau van de huidige ontbossing vastgesteld te worden. Het bosproject moet erop gericht zijn de huidige ontbossing naar beneden af te buigen. Tevens dient er rekening gehouden te worden met leakage: als de houtkappers die jouw project ‘uitkoopt’ elders bomen gaan kappen. Daarom werkt men momenteel bij de Verenigde Naties aan eenduidige regels voor het vaststellen van deze begrippen. De bosbalans moet uiteindelijk op nationaal niveau positief uitpakken. Van de totale koolstofvoorraad in het te beschermen bos kan uiteindelijk alleen het deel dat de lucht zou ingaan geclaimd worden voor compensatie en als CO2 credits op de markt gebracht worden. Dus bij een jaarlijkse ontbossing van 1,5% kan alleen die 1,5% worden geclaimd als vermeden CO2 uitstoot. Verder moet een bosproject voorzien in een buffervoorraad die kan worden ingezet mocht het bos toch onverhoopt in de fik vliegen. Voor deze koolstofboekhouding zijn regels opgesteld, bijvoorbeeld de Voluntary Carbon Standard (VCS) die projecten in staat stelt controleerbaar en objectief de hoeveelheid koolstof vast te stellen. De CO2 credits die VCS gecertificeerd zijn hebben een kwaliteitsstempel dat kopers garandeert dat ze geen gebakken lucht kopen. De Keuringsdienst kocht uiteindelijk 43 hectare bos voor een spotprijs, energiemaatschappij Greenchoice zette daar al haar twijfels bij. Maar Greenchoice moet voordat ze zelf kritiek levert haar eigen bos maar eens certificeren. Ook de consument mag dat verwachten van de duurzaamste energieleverancier van Nederland.

Het afkopen van de eigen verantwoordelijkheid
CO2 compensatie mag nooit los gezien worden van de inspanningsverplichting om de eigen uitstoot naar beneden te brengen. Het wordt nu nog te veel als aflaat gebruikt. Maar steeds meer organisaties die CO2 compensatie aanbieden eisen dat de kopers ook zelf aantoonbaar werken aan reductie van hun eigen uitstoot. Helaas is de koolstofarme economie niet morgen gerealiseerd en zullen we nog tot ver in de 21ste eeuw opgescheept zitten met auto’s, vliegtuigen en fabrieken die fossiele brandstoffen verbruiken. Deze (tot nu toe) niet-mitigeerbare uitstoot kan gecompenseerd worden door bij te dragen aan duurzamer landgebruik in landen met veel ontbossing. Ontbossing zorgt immers voor 13 tot 20% van de mondiale uitstoot van broeikasgassen.

De oplossing voor eerlijke en duurzame CO2 compensatie (m.b.v. bos)
Hoe kan je voorkomen dat je als goedwillend bedrijf of consument ten prooi valt aan carbon cowboys, meewerkt aan onderdrukking van inheemse bevolking en uiteindelijk geen boom redt? Je kan je natuurlijk slechts focussen op het naar beneden brengen van je eigen uitstoot, maar dan blijf je zitten met je niet-mitigeerbare uitstoot. Of je kan compenseren met een investering in duurzame energie zoals windmolens. Maar je kan ook je nek uitsteken en met een beetje meer geld wel aandacht besteden aan bovenstaande issues. Daarvoor hoef je geen expert te zijn. Er zijn inmiddels goede en internationaal erkende certificeringsmethoden ontwikkeld die waarborgen dat sociale en ecologische kwesties eerlijk en duurzaam worden behandeld. De Climate, Community and Biodiversity Alliance (CCBA) heeft een standaard ontwikkeld die zorgdraagt dat lokale bewoners vooraf worden betrokken en delen in de koolstofopbrengsten maar tegelijkertijd ook waarborgt dat het bos afdoende wordt beschermd. In combinatie met de al eerder genoemde VCS certificering die de koolstofboekhouding regelt zorg je dat de CO2 credits die uit jouw bosproject komen staan voor een eerlijke en duurzame CO2 compensatie. Alleen ná het succesvol voltooien van de certificering kan men compensatie claimen.

Een certificering volgens CCBA en VCS criteria zorgt ervoor dat een onafhankelijke externe partij het bosproject monitort en evalueert. Het is geen garantie dat er nooit iets fout zal gaan, maar het regelt een gecontroleerd proces op basis van sociale, ecologische en technische criteria. Het is geen heilige graal maar wijst de betrokkenen op essentiële zaken die met zorg geregeld dienen te worden wil men in aanmerking komen voor dit kwaliteitskeurmerk. Zo wordt voorkomen dat men vol goede bedoelingen maar argeloos in een slangenkuil stapt. Certificering kost al snel enkele tienduizenden euro’s en reken maar dat de grondprijs bij een aankoop die niet fake is ook nog eens een veelvoud is van wat de Keuringsdienst betaalde. Maar kwaliteit kost nu eenmaal iets. Het voorkomen van ontbossing is ook dan nog altijd veel kostenefficienter dan bijvoorbeeld ondergrondse CO2 opslag. Bovendien draagt het dan werkelijk bij aan behoud van biodiversiteit en armoedebestrijding in tropische landen.

De auteur van dit artikel is werkzaam op het onderwerp ‘bosbescherming als klimaatinstrument’ (aka REDD) voor een internationale natuurorganisatie en heeft ervaring op dit dossier met zowel de beleidsontwikkeling bij de overheid en in bedrijven alsmede de implementatie van concrete bosprojecten i.s.m. lokale natuur- en ontwikkelingsorganisaties. Hij schrijft dit artikel op persoonlijke titel.

  1. 1

    Stel dat iedere Nederlander 2 keer zo vaak gaat vliegen en al zijn vluchten dubbel compenseert (2 keer de gebruikelijke aflaat per vlucht dus), is dat dan goed voor de globale CO2-uistoot?

  2. 3

    @Spam wat jij voorstelt zou in theorie betekenen dat er minder CO2 in de lucht komt. Opzich interessant dat je vliegen als voorbeeld noemt omdat nu juist die CO2 uitstoot is erg lastig te mitigeren is. Ook in 2070 zullen vliegtuigen waarschijnlijk nog op kerosine vliegen terwijl auto’s, verwarming en fabrieken allemaal elektrisch (met groene stroom) functioneren.

  3. 4

    Het gaat er bij mij niet in dat wij als grootverbruikers rustig onze consumptie kunnen opschroeven zonder de consumptiewijze ingrijpend aan te passen, door de kleinverbruikers elders compenserende besparingen te laten doorvoeren (met hulp van rijke westerlingen die op en neer vliegen om de projectjes te leiden). Consumptiecompensatie door in een ander land een deel van een al duizenden jaren bestaand bos niet weg te halen komt op mij nog onwaarschijnlijker over.

    Ik geef toe dat ik me nooit heel erg in de materie heb verdiept en het allemaal niet heb nagerekend, maar het klinkt gewoon te mooi om waar te zijn.

  4. 5

    Spam, het is vrij eenvoudig. Wereldwijd wordt er X ton aan broeikasgassen uitgestoten, dat gebeurt door allerlei bronnen: van fabrieken tot bosbranden, van auto’s tot methaan uitbrakende stuwmeren. Als je een van die bronnen weet te verminderen zonder dat het leidt tot een toename bij een andere bron dan is er sprake van een vermindering van de totale som. Ontbossing zorgt voor 13 tot 20% van de mondiale uitstoot van broeikasgassen, daarom is Indonesië na de VS, China en Rusland nummer 4 in de wereld qua broeikasgasemmissie.

    Bij REDD gaat het niet om ontwikkelingslanden hun ontwikkeling te ontzeggen maar om ze juist te helpen met een duurzame ontwikkeling. Ook Indonesië heeft er geen klap aan als straks al het bos verdwenen is, het klimaat verandert en de grond wegspoelt.

  5. 6

    @1: Dat heet toch greenwashing – autoracen dat CO2 gecompenseerd wordt, of klimaatgecompenseerd indoor-skiën. Het is nog net geen witwassen, maar je houdt wel jezelf en de wereld voor de gek. Minder vliegen is beter.

  6. 7

    @about: zie mijn reactie op #5 en maak de balans op hoeveel CO2 je zelf uitstoot en wat je daarvan kan wegnemen (mitigeren). Autoracen zou ik elektrisch doen en (indoor) skiien is gewoon kut dus dat moet je helemaal niet doen.

  7. 9

    Helemaal met eens Carlos: goed stuk! Wat KvW heeft laten zien is hun eigen spelletje. Ze hadden ook de Eifeltoren kunnen kopen.
    Het heeft gelukkig niets met het aankomende REDD-mechanisme te maken, wat, met de door jou genoemde voorwaarde, wel goed kan werken.
    REDD is inderdaad, ontwikkelingslanden helpen bij duurzame ontwikkeling; ik denk aan duurzame landbouw, met meer productie en minder ontbossing.IDH is daar mee bezig.
    Het werkt het beste als bos-landen maar een deel van de bespaarde emissie gaan verkopen; dan worden er ook mondiaal nog extra emissies gereduceerd en niet gebruikt.
    Ik volg voor de http://www.edf.org de ontwikkelingen op het gebied van REDD.

  8. 10

    Het is dus gewoon geld betalen om ontbossing te voorkomen?

    Omdat je die ontbossing hebt voorkomen mag je een percentage van de Co2 die vrij zou komen tijdens die ontbossing (lees verbranding) wegstrepen tegen een percentage van eigen verbruikte Co2, toch?

    Netto gebeurd er dus, eh, niets (bos wat er al stond blijft gewoon staan en tenzij je zelf minderd is je Co2 uitstoot gelijk) alleen op papier ziet het er (tegen betaling) wel goed uit.

  9. 11

    NoName, zo abstract is het toch niet? Bijna een vijfde van de mondiale CO2 uitstoot komt door ontbossing, dring ontbossing terug en je dringt gelijk de mondiale CO2 uitstoot terug. Je moet het afzetten tegen het business as usual scenario.

    ..en dan nu maar weer even deze cartoon:

  10. 13

    “Bij REDD gaat het niet om ontwikkelingslanden hun ontwikkeling te ontzeggen maar om ze juist te helpen met een duurzame ontwikkeling. ”

    Dat “helpen met een duurzame ontwikkeling” is denk ik goed bedoeld, maar loopt vrees ik desastreus af. Het onderliggende probleem wordt er niet mee opgelost; waarom moeten ontwikkelingslanden zich “duurzaam” ontwikkelen als wij (de “helpers”) zelf niet bereid zijn
    onszelf duurzaam te ontwikkelen?

    Carlos, begrijp ik het goed dat jij in je redenatie zegt, dat ontbossing voor 1/5 van de CO2 uitstoot behelst. En dat het gros van de ontbossing in ontwikkelingslanden gebeurt. En dat dus daarom de ontwikkelingslanden moeten opdraaien voor de puinhoop?

    Ik meen me een campagne te herinneren; “Een beter milieu begint bij jezelf”. Tegenwoordig is het “een beter milieu begint bij de allerarmsten”… Alle goede bedoelingen ten spijt.

    Het komt hoogst ongeloofwaardig over. Als jij nou eens minder ging drinken is er meer bier voor mij, en het is ook nog eens beter voor jou. Zoiets? Wie dat als een win-win situatie verkoopt moet zich na laten kijken.

  11. 14

    OBB, wat ik daarop te zeggen staat o.a. onder het kopje “Het afkopen van de eigen verantwoordelijkheid”: CO2 compensatie mag nooit los gezien worden van de inspanningsverplichting om de eigen uitstoot naar beneden te brengen.

    Ik kom overigens geen bedrijf tegen dat niet eerst zelf aan het terugbrengen van de eigen uitstoot doet voordat ze in bosprojecten stapt. Het gaat echt om de uitstoot die nu (nog) niet is weg te nemen.

  12. 15

    Carlos, ik onderschrijf de probleemstelling (“Helaas is de koolstofarme economie niet morgen gerealiseerd”), maar verwerp de oplossing die geboden wordt. Het probleem ligt in het westen, maar de oplossing wordt in het zuiden gezocht.

    In het zuiden hebben ze wel grotere problemen op te lossen dunkt me. Het klimaatprobleem is niet het enige probleem dat we hebben in de wereld. Ik schat dat jij net als ik van mening bent dat de grote problemen als klimaat, honger, oorlog, armoede en HIV/AIDS in grote mate samenhangen, maar laten we dan in iedergeval onze eigen problemen lokaal oplossen. Omdat ik ook constructrief bij wil dragen aan de discussie geef ik een voorbeeld, van hoe het zou kunnen.

    Het probleem is dat de koolstof arme economie niet vandaag of morgen gerealiseerd is. Een deel van de oplossing is al aanwezig; geëngageerde bedrijven die hun uitstoot terug dringen en daarna hun overblijvende reductie willen compenseren. Waar REDD zoekt naar een oplossing onder de evenaar, zou ik willen zoeken naar een oplossing op eigen grond gebied. Er zou bijvoorbeeld geinvesteerd kunnen worden in bedrijven die nog niet hun eigen uitstoot terug dringen. Als de sociaal-geëngageerde bedrijven nu eens in plaats van investeren in de bossen investeren in de reductie van uitstoot van de vuile westerse bedrijven? Dát levert een win-win situatie op! En bovendien biedt het mogelijkheden voor een besef onder de vuile bedrijven dat het zó dus ook kan.

    Uitstoot-rechten die verworven worden in ontwikkelingslanden door ontbossing tegen te gaan kunnen dan ook lokaal ingezet worden. Dat biedt mogelijkheden voor de ontwikkeling van deze landen. “Duurzame ontwikkeling” richt zich vaak ook op het introduceren van hernieuwbare energiebronnen in ontwikkelingslanden, opnieuw natuurlijk met de allerbeste intenties. Wees niet zo streng op die uitstoot van die landen. Zij hebben immers de bossen? Laat ze vuile energie gebruiken inruil voor die emissierechten. De energietransitie die het westen nu gaat maken, kunnen zij later ook maken. Waarom moeten juist zij hierin het voortouw nemen?

  13. 16

    @3 Carlos, En de Scheepvaart, Vrachtvervoer op de weg en Zware industrie? Allemaal elektrisch?

    @10, @11 Europa is een aaneenschakeling van landbouwgebied en verstedelijkte gebieden. Het heeft ons gebracht waar we nu staan.
    Als een land als Brazilie voornemens is te doen wat wij gedaan hebben roepen wij : Ho,Ho,Ho,Ho,Ho dat is niet de bedoeling, dan wordt je net zo als wij en dat kan nu even niet want de bossen zijn veel te waardevol.

    Waarde dus.

    Het lijkt mij volkomen logisch dat er voor die waarde (hetzij uit klimaat overweging, hetzij vanwege natuurbescherming) op een of andere manier veel geld betaald wordt en indien dat niet gebeurt is het net zo logisch dat Brazilie gewoon zijn eigen plan trekt.

  14. 17

    @14. Het ‘afkopen’ van CO2 uitstoot is toch juist een voorbeeld van betalen voor een certificaat om zelf de eigen uitstoot niet omlaag te hoeven brengen en je toch als groen of duurzaam te kunnen presenteren? Luchtvaartmaatschappijen vragen de reiziger extra te betalen om ‘CO2 uitstoot te compenseren’, maar feitelijk verandert er niets. De vliegtuigen blijven rondvliegen… In het beste geval vliegt er af en toe een vliegtuig rond met 5% biobrandstof in de tank, waar een even grote hype van gemaakt wordt.

    Of ben ik te cynisch?

  15. 18

    Alle kleine beetjes helpen. In een ideale wereld is het allemaal heel simpel, maar in de echte wereld zit het wat lastiger in elkaar. Maar hoe dan ook, is niets doen een betere optie dan iets doen, ook al weet je dat het alles behalve perfect is wat je doet.

    Linkje naar Notendopje

  16. 19

    @Herman #16 nucleair aangedreven vrachtschepen zullen waarschijnlijk te weinig maatschappelijk draagvlak hebben, maar er wordt nu al flink aan fuel efficiency gedaan in de scheepvaart sector, o.a. met herintroductie van hulpzeilen en windschermen. Ook zal moeten herbekeken worden of we goederen en grondstoffen drie keer over de aardkloot moeten slepen voordat het bij de eindgebruiker is? Het kan nu nog wel, maar als de olie te duur wordt is het snel voorbij, hierin keert de wal het schip. Overigens is er nu al een grote Aziatische containervervoerder die zijn uitstoot voor de komende tien jaar compenseert met een (bedachtzame) investering in bosbescherming in Paraguay. En dat geld is broodnodig om tegenwicht te bieden aan de ongereguleerde expansie van vee- en soja boeren in de Chaco.

    @ OBB en Herman: ontbossing IS het probleem bij het wegvallen van ecosysteemdiensten als klimaatregulatie en drinkwatervoorziening, (hout)vezels en genetic resources. Het wrange is dat zolang dit niet (financieel) wordt onderkent de roofbouw gewoon doorgaat. Het argument dat wij in Europa alles al hebben ontbost, is oud en platgetreden, ik hoor dat alleen nog van verstokte (corrupte) overheid officials in ontwikkelingslanden en steenrijke palmolieboeren. In 1600 had de mensheid de kennis en het overzicht domweg niet, nu beschikken we over satellietdata en weten we dat het tropisch bos in Indonesië bij gelijkhoudende trend over 15 jaar vrijwel verdwenen is. Natuurlijk brengt soja en palmolie ook welvaart naar regio’s waar ze voorheen arm waren. Maar je moet het grotere plaatje niet uit het oog verliezen. Uiteindelijk gaat het om duurzame ontwikkeling die de mensheid ook op lange termijn van voedsel en grondstoffen kan voorzien. Ongebreidelde expansie van landbouw in gebieden waar de bodem na 5 of 10 jaar is uitgeput is niet verstanding. Het enige wat wetenschappers en natuur- en ontwikkellingsorganisaties vragen is landgebruik dat rekenschap geeft van ALLE belangen zowel lokale bevolking als mondiale ecosysteemdiensten en biodiversiteit. Als Europeaan mag je best een Braziliaan erop aanspreken dat de Cerrado en de Amazone naar de knoppen gaat. Andersom mogen ze toch ook aan ons vragen waarom de EHS maar niet van de grond komt en de Hedwige-polder nog niet onder water staat?

  17. 21

    Carlos, je hebt gelijk. Ik pleit dan ook niet voor meer ontbossing (ik krijg het idee dat je me nu woorden in de mond probeert te leggen), maar eerlijkere verdeling van de profijten van bosbehoud. REDD is in de eerste essentie (het tegen gaan van ontbossing) een erg goed idee, maar in de uitwerking (financiering door CSR vanuit het westen) is voor verbetering vatbaar.

    Naast REDD (Reducing Emissions from Deforestation and Forest Degradation in Developing Countries) zou er een REPI (Reducing Emissions from Polluting Industries in Developed Countries) programma opgestart kunnen worden, zodat REDD zich volledig kan richten op het verdelen van emissierechten tussen de bedrijvigheid in ontwikkelingslanden en bosbeheerders in ontwikkelingslanden.

    Ik hoop dat je nu beter begrijpt wat ik bedoel, of dat je uit kan leggen dat ik de essentie van REDD niet begrijp. Dat kan natuurlijk ook want waar ik pretendeer verstand te hebben van duurzaamheid en armoede reductie ben ik een leek op het gebied van bosbeheer.

  18. 22

    OBB, we begrijpen elkaar. Ik ben bekend met de terechte druk vanuit (bepaalde) ngo’s om eerst ‘hier’ te reduceren en dan pas ‘daar’. Mijn opstelling is: doe beide tegelijkertijd.

  19. 23

    @20 Carlos,

    Waarom zoek je het zo ver van huis?
    http://www.svtreshombres.com/

    En voor de liefhebbers is er nog plaats voor een tripje bijvoorbeeld Den- Helder Vlissingen of Vlissingen Maritiem naar Rotterdam Havendagen om daar de presentatie voor de gewenste ecoliner bij te wonen (eind Augustus – begin September)

    Natuurlijk is dit slechts symboliek. De werkelijkheid zit helaas wat complexer in elkaar.

  20. 25

    Dit systeem kan werken, mits de organisatie of particulier die certificaten koopt ook werkelijk werk maakt van CO2 reductie. Ook bij economische tegenspoed (risicootje). Anders is het idd green washing en worden de carbon sinks gebruikt om meer fossiel te verbranden. Die sinks kunnen we nog wel eens heel hard nodig hebben (Hansen, 350)

    Bedenkelijker is het als overheden er gebruik van maken om Kyoto achtige doelstellingen te halen. Overheden hebben veel meer invloed op de inrichting van o.a. de energiehuishoudig, dus mogen m.i. geen uitweg hebben. Ze moeten gewoon in eigen land effectief beleid voeren.

  21. 26

    Het eeuwige probleem is natuurlijk het verschil tussen theorie en praktijk. Het klinkt mooi, eerst CO2 uitstoot mijden, dan pas compenseren, maar de praktijk is anders. Het vergemakkelijkt het uitstellen van lastige beslissingen (zoals stoppen met vliegen).

    Dat geld op grotere schaal ook voor REDD. Waar boven op komt dat het in de praktijk erg lastig blijkt om corruptie en misbruik uit te sluiten.

    Deze website legt wat mij betreft op een humoristische manier de vinger op de zere plek. http://www.cheatneutral.com/

  22. 27

    Bossen verbranden of nieuwe bossen laten opgroeien, helpt niet bij de bestrijding van het klimaatprobleem.
    CO2 moet minstens een paar eeuwen uit de roulatie zijn, bijvoorbeeld 1000 jaar.

    Bossen produceren hout, dat blijft niet die 1000 jaar hout. Bomen rotten binnen 30 tot 50 jaar weer weg, of het hout wordt een product, dat na 10 tot 40 jaar weer verbrandt wordt.
    Dus de COI2 in bossen blijft hooguit een jaar of 50 ontrokken aan de atmosfeer, dat is veel tekort om invloed te hebben op het klimaatprobleem.

    De enige manier om er echt iets aan te doen, is stoppen met fossiel brandstoffen, ook uranium, en massaal duurzame energie gaan opwekken.