Jay Reatard heeft er de pest in

Jay Reatard Ik herinner me nog goed de twee concerten die zich oorverdovend hard in mijn geheugen hebben genesteld. Het eerste was ergens in 2002 bij Mogwai in Paradiso, dat haar muziek gelaagd opbouwt naar een climax waarbij een explosie van gitaargeweld ontstaat, vergelijkbaar met een tijger die geduldig wacht totdat ze kan aanvallen op haar prooi. Het andere concert, en dat vormt de opmaat naar waar ik het verder over wil hebben in dit stukje, was op eerste paasdag 2005 in een nauwelijks gevulde bovenzaal van Paradiso. Ik ging toen naar the Lost Sounds waarvan ik een paar singles had gehoord, maar waarvan ik eigenlijk niet wist wat ik kon verwachten. Er stond een batterij synthesizers op het podium en toen zangeres/toetseniste Alicja Trout een akkoord aansloeg om te testen of het apparaat aanstond, was de toon gezet. Krap een uur wavey space-muziek baande zich een weg in mijn oren en heeft daar nog ruim een dag huisgehouden. Het heeft ertoe geleid dat ik regelmatig aan mensen moet vragen of ze hun zin kunnen herhalen omdat ik domweg een stukje dover ben geworden.

Het verstand komt met de jaren en een gewaarschuwd man telt voor twee, zegt men wel eens en daarom ga ik al een tijdje gewapend met oordoppen naar dit soort concerten. The Lost Sounds zijn ondertussen ter ziele gegaan, maar gelukkig bestaat er dan zoiets als een solo-carrière waardoor oud-frontman Jay Lindsey, beter bekend als Jay Reatard, vorige week donderdag met zijn begeleidingsband the Boston Chinks wederom de bovenzaal van Paradiso aandeed. De zaal was beter gevuld maar niet uitverkocht en ik was getuige van een veertig minuten lang durende wervelwind van één van de energiekste live-acts van dit moment. De nummers werden aaneengeregen gespeeld alsof ze op tijd moesten zijn voor de enige trein die naar Groningen zou gaan, waar ze de volgende dag in Vera zouden spelen. Jay Reatard staat bekend als een lastig heerschap en hij had er vorige week vooral de pest in dat het publiek nogal mat reageerde en niet volledig opging in de muziek. Hij schold het publiek uit, stak zijn middelvingers naar ons op en gooide een waterfles de zaal in. Nogal puberaal gedrag, maar ja, als je er de pest in hebt, dan doe je wel eens domme dingen. En daarna was hij weer vertrokken.

Ondanks zijn 28 jaar is Jay Reatard al een behoorlijke veteraan en heeft hij een aardige cultstatus verworven in de garage-punk scene. Hij begon al op zijn vijftiende met het bandje the Reatards, eerst in zijn eentje, later met begeleiding. Hij had zich laten inspireren door the Oblivians en juist door het platenlabel van Eric Friedl (oftewel Eric Oblivian), Goner Records werd hij opgepikt. In 1999 vormde hij samen met o.a. Trout the Lost Sounds en deze band wist vanuit de fundamenten vanuit de jaren tachtig en de inbreng van analoge synthesizers een geheel nieuw geluid neer te zetten. Het was opgejaagde adrenaline opwekkende muziek waarin de afwisseling in zang tussen Reatard en Trout steeds voor een verfrissend element zorgde. In 2005 was het ineens over met the Lost Sounds. De chemie was uitgewerkt, men was op elkaar uitgekeken en men was het zat nog langer zo intensief met elkaar op te moeten trekken.

Vanaf 2006 richt Reatard zich, naast een stuk of drie zijprojecten, vooral op zijn solo-carrière. Dit resulteert meteen al in het veelgeprezen Blood Visions. Op het album lijkt hij, zeker in vergelijking tot the Lost Sounds, een ander geluid te hebben aangeboord. Het zijn meer liedjes geworden en hij gaat op zijn binnenkort te verwachten tweede album ook gebruik maken van instrumenten zoals orgels, mandolines en cello’s. Tijdens het concert is van dit nieuwe geluid echter weinig te merken. De muziek raast door als een bezetene en zelfs wanneer Reatard zijn stervormige elektrische gitaar verwisselt voor een versterkte akoestische, zet hij een geluid neer waar menig gitaarband jaloers op zal zijn. Nu nog volwassen worden en dan zal Reatard nog wel eens een groter publiek kunnen bereiken.

Jay Reatard op myspace

Reacties (13)

#1 zmc

Het verstand komt met de jaren

Nee, het verstand is pas gekomen op het moment dat de eerste poptempel, cultuurpodium of geluidspersoon voor mishandeling wordt veroordeeld met hun achterlijke geluidsniveaus. Altijd maar de geluidsdrukmeter zo ver mogelijk van het podium ergens in een geluidsluwe holte verstoppen en dan net zo lang het volume omhoogdraaien tot ie precies 89dB aangeeft…
Als jij dover bent geworden van een concert, is er naar mijn niet-bescheiden mening simpelweg sprake van zware mishandeling met blijvend letsel tot gevolg. Dat je dat hier doodleuk durft te verkondigen als iets normaals is volstrekt belachelijk.

  • Volgende discussie
#2 larie

zmc, anticiperen zoals ik doe. Soms oordoppen in en het geluid voelen.

lekker is dat.

ps:bedankt voor de tip poster.

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#3 Jorn

@zmc: ik vind dat er ook een grote verantwoordelijkheid bij de concertbezoeker zit. Voor mij kon het volume niet hard genoeg staan en ondanks berichten uit mijn omgeving was ik oostindisch doof voor de verhalen over de schadelijke gevolgen ervan. Dat zal bij vele anderen niet anders zijn, maar gelukkig is er de laatste jaren veel meer aandacht voor in de media en hebben de podia dankzij de wettelijke verplichting van de decibelmeters het volume al aardig omlaag gebracht.

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#4 Dove

Naast de geluidstechnicus, muzikanten, andere medewerkers zoals barpersoneel, omwonenden, heeft ook de bezoeker de oordop ontdekt! Klinkt in de verte best logisch!

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#5 zmc

Ja je moet natuurlijk niet als een malloot voor de P.A. gaan staan en waar mogelijk oordopjes in doen, helemaal als regelmatige concertbezoeker. Maar bij dingen die permanente schade veroorzaken zou het toch “leuk” zijn als men qua handhaving van de regels een beetje in de buurt zou komen bij wat men voor het rookverbod doet… want de verplichte decibelmeters staan vrijwel altijd veel te ver naar achter in de zaal en dan ook nog eens net achter een randje of op een anderszins geluidsluwe plek.

En het oordopjesverhaal is natuurlijk belachelijk. Waarom zou je de muziek keihard zetten en dan verwachten dat iedereen oordopjes indoet teneinde permanent schade te voorkomen? Misschien moeten we bij autoraces ook de afzettingen maar afschaffen en het de eigen verantwoordelijkheid van het publiek noemen om een brandwerende overall en een helm te dragen?

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#6 Martijn Tonies

@zmc: hear hear! Al jaren vraag ik me af of het geluidsniveau zo moet staan dat de dove geluidstechnicus het net kan horen en de andere bezoekers 3 dagen later nog met een piep in de oren thuis zit…

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#7 Bas

De middelvingers waren overigens volstrekt terecht. Het publiek was zo mak als een lammetje.

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#8 S’z

Jorn is back !

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#9 Martijn

@6: Omdat je de muziek ook moet voelen. Oordoppen in en meetrillen! (Overigens is 89 dB heel weinig, de meeste zalen zijn begrensd op 105.)

Jay Reatards solo output heeft me in tegenstelling tot Lost Sounds en het Terror Visions project nooit zo kunnen bekoren.

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#10 larie

back and kicking!

Heeft iemand het nog over de muziek? Ik kende de groep niet maar de clip en het verhaal blijft bij me hangen tot ik de naam op een flyer zie en ga kijken.

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#11 larie

Hoe komen anderen dan aan nieuwe geluiden? Zelf luister ik nevernooit naar reguliere zenders, slechts radio365 en shoutcast en een Antwerps station enzo.. Mijn blik wordt verruimd door anderen, zomaar ergens binnen wandelen met twee jonge kinderen gaat niet.

Daarom ben ik zo blij met uw dingen @Jorn…nieuwe geluiden in mijn stoffige kop en dan wandel ik naar binnen..tnx

En ach, zo’n fles water het publiek in, muziek is emotie, zelf ben ik eens vooraanstaand ondergezeken door een van deze mannen en dat voorval noem ik wel eens met gepaste trots..nu dan.

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#12 Martijn

@11: Verschillende manieren. Muziekwebsites zoals ‘mijn eigen’ KindaMuzik of Pitchfork. Ouderwetse papieren bladen als Decibel. De neighbourhood radio van Last.FM is ook een goede.

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#13 larie

jazeker Martijn, gelijk heb je als het maar niet radio1,2,3,4 enzo is..maar wat je zegt, mee eens.

  • Vorige discussie