COLUMN - Regelmatig kom ik in een aantal flats in een achterstandswijk. De liften zijn ruiken vaak naar urine, het trappenhuis ook. Soms is het glas in de deur van het trappenhuis kapot. Er staat vaak een kar van de supermarkt geparkeerd op straat, die niet meer teruggebracht wordt.
Ik denk dat veel mensen die een negatief oordeel hierover hebben, niet zelf in deze situatie leven. De mensen die voldoende geld hebben om een huis te kopen, al dan niet verdient. Armoede is geen keuze, zoveel is mij inmiddels wel duidelijk. Het stigma dat mensen met weinig geld niet met geld om kunnen gaan rust nog steeds op ze. Er wonen ook genoeg ouderen in deze flats die ik bezoek, de populatie is ontzettend gemêleerd. Het echtpaar uit Suriname wat ik tijdelijk bezoek omdat zij door haar rug is gegaan, voorheen kwam ze altijd naar mij toe. De moeder en de zoon die bij elkaar wonen en die eigenlijk geen bemoeienis van mij willen. De heer die aardig op leeftijd is en behoorlijk depressief, waar de thuiszorg 2x per week langskomt voor een sociaal praatje, en om te checken of zijn zelfzorg nog goed gaat. De stokoude Marokkaanse mevrouw die geen Nederlands spreekt, waar haar kleinzoon altijd bij is om te tolken. Haar gewicht blijft stabiel, alhoewel laag. Het evenwicht is kwetsbaar maar er wordt goed naar haar omgekeken door familie.
De ingang met de grote hal wordt regelmatig gedweild door de schoonmaak. De vloer is nog nat en ruikt naar citroen, de schoonmaakkar staat er nog. Het is mistig, dus het droogt langzaam. Het water in de bak van het dweilen is zwart.
Wat me nog steeds raakt is dat anderen zo hard kunnen zijn naar mensen in deze situatie. Alsof het hun schuld is, alsof ze harder moeten werken. Alsof het geen mensen zijn, maar dingen. Alsof ze geen waardigheid of aandacht verdienen.
Ik probeer altijd wat zachtheid naar deze mensen te bieden. Ze serieus te nemen, naar ze te luisteren, ook al kan ik hun situatie niet altijd verbeteren, hoe graag ik dat ook zou willen.
Reacties (15)
“Ik denk dat veel mensen die een negatief oordeel hierover hebben, niet zelf in deze situatie leven.”
Ik denk dat veel mensen die wèl zelf in deze situatie leven, wellicht in het bijzonder stokoude bewoners, óók een negatief oordeel hebben over liften en trappenhuizen die ruiken naar urine?
“Armoede is geen keuze”
Nee, maar urineren in een lift wel, en daar lijden deze ouderen onder.
“Wat me nog steeds raakt is dat anderen zo hard kunnen zijn naar mensen in deze situatie.”
Niemand vindt dat deze ouderen “maar harder hadden moeten werken” of dingen zijn. Veel mensen vinden het juist verschrikkelijk dat seniorenflats nu Jan en alleman huisvesten, met alle problemen van dien.
Voor zover ik het begrijp gaat het stuk helemaal niet over ‘seniorenflats die Jan en alleman huisvesten’, maar over gewone sociale huur. Waar ook veel ouderen wonen.
En ik lees het ook niet als pleidooi voor pissen in de lift.
Kar supermarkt = winkelwagen.
Zelf in zo’n flat gewoond. Het is 5 procent van de bewoners wat het verpest voor de rest. Meestal zijn het dan ook nog bezoekers van die vijf procent.
Vergeten wordt dat bij sociale huur er ook voorrang is voor personen met rugzakje. Van de vijf procent maakte een aanzienlijk deel daar deel van uit.
[Het stigma dat mensen met weinig geld niet met geld om kunnen gaan rust nog steeds op ze.]
Eh, nou ja, als je niet met geld om kunt gaan, dan is een mogelijk logisch gevolg daarvan dat je het weinig hebt, lijkt mij. Hoewel er ook zat mensen zijn die wel geld hebben en er toch niet mee om kunnen gaan. Ik schat trouwens in dat minstens 2/3 van de Nederlanders niet met geld om kunnen gaan. Ook niet zo gek in een wereld waarin de reclame je 300 x per dag van alle kanten toeschreeuwt om vooral meer te consumeren.
Hetgeen natuurlijk niet een reden is om hard over ze te oordelen. Het zou eerder een reden zijn om b.v. cursussen met geld omgaan aan te bieden, en iets te doen aan dat 300x per dag toeschreeuwen.
Een verbod op reclame zou de bewoonde wereld – ook voor hen die de hand wel op de knip kunnen houden – zoveel rustiger maken.
Ik denk ook wel dat 2/3 van de Nederlanders niet met geld omgaan kan.
Dat wil zeggen, ze komen niet in de problemen, maar:
– ze gaan niet ieder jaar kijken hoeveel ze kunnen besparen op ziektekostenverzekering, telefoonabonnement en variabel energiecontract (of juist 5 jaar vaste prijs?)
of
– ze bezuinigen op kleine dingen, en verliezen geld aan grote dingen (dat houdt hiermee verband)
of
– ze besteden geld aan dingen die verleidelijk zijn in plaats van dingen die gelukkig maken.
En ze zouden in de problemen komen als ze van een minimum-inkomen leven moesten.
En ik dacht dat ik nog steeds in de inleiding van de column zat, zometeen zou de afslag komen, naar de kern, maar toen was ie ineens afgelopen.
Winkelwagen op straat / gemeente tuin is het universele teken dat je in een achterstandswijk bent aangekomen.
Of dat er een studentenhuis in de buurt zit. En die zitten niet alleen in achterstandswijken.
Studenten zetten de winkelwagens in de voortuin gereed om de lege kratten te retourneren of om te gebruiken als geïmproviseerde BBQ.
In de achterstandswijken liggen de winkelwagens 9 van de 10 keer in de gemeentetuin.
Veel winkels geven trouwens een beloning voor het melden van de wagens, die dingen kosten al snel 130 euro per stuk.
Maar dat zou toch weer een aardige aanvulling op een uitkering van sommige flatbewoners kunen zijn.
De boete op een niet terugbrachte winkelwagen is 110 euro, mits bewezen etc.
al dan niet verdient.
Volgens mij wordt hier “verdiend” bedoeld (uit te spreken als “bedoelt”).
Maar wat zuster Merel daarmee bedoelt is niet duidelijk. Misschien verwijst ze naar huizen die geërfd zijn, en dus niet verdiend?
Zo lees ik het ook:
Geld dat je erft, heb je niet verdiend.(*)
Geld waarvoor je gewerkt hebt, heb je wel verdiend.
En er zijn natuurlijk manieren waarop sommige mensen rijk worden door anderen te benadelen.
Dat zou ik ook als “niet verdiend geld” beschouwen.
(*) uitzondering: als je een heel lief kind was dat altijd zijn spruitjes opat, natuurlijk.
Wat mij betreft zijn er ook wel andere manieren om aan geld te komen dat je niet echt verdient. Oplichting (al dan niet legaal), zwaar overbetaalde management- of consultant-baantjes (die in sommige gevallen ook neerkomen op legale oplichting), puur geluk (bijvoorbeeld via cryptobeleggingen), om maar wat voorbeelden te noemen. Niet dat ik vind dat je het in al die gevallen weer allemaal af moet nemen, maar echt verdiend is het niet.
(Terzijde, ik eet mijn spruitjes nog steeds niet op.)