Vorige week zaterdag publiceerde De Volkskrant een interview met de gedragsbioloog Carel van Schaik en de Duitse wetenschapsjournalist en historicus Kai Michel, die het joodse deel van de Bijbel hebben gelezen vanuit het perspectief van biologisch antropologen. Dat kan de moeite waard zijn – ik heb het boek niet gelezen – maar van het interview wordt een mens niet vrolijk. De Bijbel heeft niets te maken met het woord van God, maar alles met het woord van de mens. Duh. Teksten worden geschreven door mensen en mensen scheppen zich – als we ons tot religie beperken – goden, gebeden, mythen, rituelen, verhalen, regels. Dat geldt voor het Egyptische Dodenboek, dat geldt voor de teksten uit het oude Babylonië, dat geldt voor de Perzische Avesta, en dat geldt voor joodse religieuze teksten. Ik denk dat er onder de lezers van De Volkskrant niet één is die de geciteerde platitude niet heeft herkend.
U hoort stuiterende beats, een piano, flarden van door de vocoder gehaalde stemmen. U ziet beelden van twee breakdancers in Tokio. Uit zijn tijdlijn wordt duidelijk dat HWLS één man is en hij zit bij het Australische label Future Classic, maar meer kan ik niet over hem vinden.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Roets, pardon, wortels. Over kunstenaars die zichtbaar te maken wat anderen niet kunnen of willen zien. Sterk aangeraden de links te klikken.
Vincent van Gogh – Boomwortels, 1890.
École de la Montagne Rouge (in 2012 beëindigd) – Tree roots.
Julia Whitney Barnes – Roots/Routes, 2011.
Steve Robin grossiert in bronzen en stalen wortels. Steve Tobin – Trinity Root, 2005.
Jorge Mayet – Over mijn leven en mijn dood, 2008.
Meer bomen en wortels van Jorge Mayet in zijn mobiele sculpturen. Aan het begin van dit filmpje zie je hoe dat er bij kan hangen.
Henrique Oliveira – Transarquitetônica, 2014.
Dieper in de materie: wandelen door Transarquitetônica.
El Anatsui (In 2009 één van de laureaten van de Prins Claus Prijs) – Earth developing more roots, 2011.
Boomwortels als metafoor, daar gaat natuurlijk het nodige mank aan. Sommigen overdrijven hun geworteldheid, anderen negeren het teveel. Maar waren mensen bomen, wellicht zou de wereld er beter voor staan.
Bruggen slaan is de titel van het regeerakkoord tussen VVD en PvdA. En geslagen hebben ze. Met meer dan voldoende ruimte voor afbraak. Opbouwende, positieve ideeën zijn al gauw een luchtbrug te ver.
Wat nu de vluchtelingencrisis heet, wordt opgelost met het sluiten van grenzen en het chanteren van Griekenland en Turkije, terwijl het de vluchtelingen van de regen in de drup helpt. Daadwerkelijke, relevante hulp wordt verre van afdoende geboden.
Daar kunnen we over zeuren, maar ook dat helpt de mensen niet die hulp nodig hebben. Het is, misschien harder dan ooit, nog steeds nodig goede informatie te verstrekken, mensen kennis te laten maken met vluchtelingen en ideeën te uit te werken die mensen uit de nood helpen in plaats van er in.
Zes studenten van de kunstacademie Utrecht waren alle negativiteit zat en lanceerden begin februari The Publisher. Eén van de manieren om een brug te bouwen tussen vluchtelingen en het publiek. The Publisher wil een platform zijn waar vluchtelingen zelf hun verhalen vertellen door middel van beeldende kunst, fotografie, poëzie en verhalen.
Kijk hier wie er al van The Publisher gebruik maken. Wij lichten er een paar uit.
Helena Klakočar Vukšić – Balkan Route.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Kom, we doen weer eens wat electroswing, met AronChupa, een pseudoniem van de Zweed Aron Ekberg. Aan de tegen hiphop aan leunende ritmes in bovenstaand nummer valt te horen dat hij meerdere stijlen beheerst, net als in zijn grootste hit I’m al albatraoz (half miljard views, u bent gewaarschuwd).
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Te laat natuurlijk, maar vandaag alsnog een muzikale herdenking van Keith Emerson, een van de helden van de progressive rock.
Zelfs conservatieve bejaarden herkennen The Weeknd als een door het leven getekend megatalent, op dezelfde hoogte als Prince en Michael Jackson, maar dan grimmiger.
Alleen dat haar…
Vorige week gekkigheid uit Rusland, dus vandaag uit de Oekraïne (muziek vanaf 2:00). Dzidzio bestaat uit drie muzikanten en een varken. Mocht u na bovenstaande clip nog niet aan uw maximum dosis meligheid zitten, dan is er een compleet kanaal.
Songhoy Blues is een band uit Timbuktu, vanwaaruit de vier leden moesten vluchten toen hun stad onder jihadistisch bewind kwam en muziek verboden werd. Ze spelen een stevige vorm van desert blues, die heel dicht tegen de Amerikaanse bluesrock aan kruipt.
De jaren tachtig zijn gearriveerd in Mexico City! Ok, dat is een beetje flauw, maar Dapuntobeat slaagt er toch wel erg goed in een nostalgisch sfeertje te creëren, zowel in audio als in video.
Peer Kusiv is een Duitser die hypnotiserende house maakt (trance, zo u wilt, maar daar zal niet iedereen het mee eens zijn). Hierboven met een skateboardfilmpje vol vrouwelijke waaghalzen erbij.
Ghoultown, uit Texas, speelt iets dat gothabilly schijnt te heten, maar dat volgens mij gewoon bluesrock is. Oordeelt u zelf.