Kunst op Zondag | Opruiming

Vandaag geen thema, maar een greep uit de talloze afbeeldingen die Kunst op Zondag niet haalden. Niet omdat ze de moeite niet waard waren, maar omdat ook in een virtuele galerie de ruimte nu eenmaal beperkt is. Opruiming dus. Eugenio Merino - In God We Trust, 2010. Meer na de break...

Door: Foto: Joan (cc)

Closing Time | R.L. Burnside

Wegens positieve recensies gisteren vandaag nog een potje hill country blues. R.L. Burnside werd geboren in een afgelegen deel van Mississipi en zat als jongeman kort vast voor moord. Daarna pachtte hij een stuk land, verkocht vis van deur tot deur en werkte als vrachtwagenchauffeur. Tussendoor speelde hij gitaar. Hij was de veertig al gepasseerd toen hij zijn eerste plaat maakte. Pas op zijn 64ste werd hij beroepsmuzikant. Hij overleed, bijna tachtig, in 2005.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Is uw boekverkoper een leeghoofd?

Boekenbus

        De leukse boekhandel die ik ooit zag (Sozopol, Bulgarije)

COLUMN - Ik had eigenlijk een kwaad stukje willen schrijven over dit artikel, waarin een al bijna een eeuw bekende antieke beschaving wordt aangekondigd als een nieuwe ontdekking. Ik was al twee alinea’s bezig toen mijn oog viel op een bericht dat me nóg bozer maakte: de verkiezing van de “Boekverkoper van het jaar”.

Hier is de gekte dus helemáál doorgebroken. Een hype om de hype. Niemand kan al die boekverkopers, waarvan ik ongezien aanneem dat het erg aardige mensen zijn, kennen; niemand kan dus op zinvolle wijze een stem uitbrengen. Het is alsof u bij de verkiezingen voor de Staten-Generaal mag stemmen op “Partij 1”, “Partij 2” en “Partij 3” zonder dat u weet wat die representeren. Kortom, de verkiezing van “Boekverkoper van het jaar” zal worden gewonnen door de boekverkoper die het beste in staat is zijn of haar klanten te mobiliseren.

De prijstoekenning zegt derhalve niets. Niet over de gelauwerde, niet over iets anders. Het is gewoon media-aandacht genereren om media-aandacht te hebben. Er is een stichting Elspeet (“voor boekenvakkers”) en die bestaat, en dus moet ze dingen doen, en dus moet er een prijs komen, want dat doet iedereen in het boekenvak. Het is immers het middel waarmee de branche, die liever niet teveel kosten heeft aan het op voorraad hebben van zoveel mogelijk titels, onze aandacht vestigt op een zo gering mogelijk aantal auteurs. Deze week gaat het om Conny Palmen en Douwe Bob.

Foto: Alex Eylar (cc)

Kunst op Zondag | Lerende robots

Zolang het een robot is, kun je een nazi uitzetten. Je kunt een robot ook leren zich anders te gedragen. En hoewel nazi’s zeker roboteske trekken hebben, zolang het mensen zijn kun je ze niet uitzetten. Hoogstens onder dwang herprogrammeren.

Gelukkig hoort Microsoft nog tot de meerderheid die nazisme verwerpelijk vindt en dus schakelde het bedrijf, onder publieke excuses, de twitterbot Tay uit. Volgens Microsoft leerde de software de kwalijke trekken omdat mensen, al dan niet voor de grap, de twitterbot bestookten met fascistische taal. Microsoft had vergeten bescherming te programmeren tegen dat soort onzin.

Wat kunnen wij daar van leren? Dat het tegendeel van een foute Tay ook te maken moet zijn. Anti-fascistische twitterbots. Er is nog hoop.

Wat kunnen Microsoft én Twitter er van leren? Helemaal geen bots inzetten. Kan er niets mis gaan en wij zij eindelijk af van vreemde gasten onder onze volgers op Twitter.

Robots, of eigenlijk softwareprogramma’s, die in staat zijn bijna menselijk te handelen of te reageren, zijn allang geen sciencefiction meer. Idealisten zien er potentiële wereldverbeteraars in. Critici vrezen artificiële intelligentie die niet in de pas, maar uit de hand loopt.

Robots zijn vooralsnog erg handige hulpjes. Niet alleen om vervelend werk uit handen te nemen, ook om op tal van andere manieren behulpzaam te zijn. Het De Young Museum in San Fransisco heeft twee robotgidsen. Lig je verlamd in bed, waar ook ter wereld, via een internetverbinding wandel je, dankzij deze robots, toch door een museum.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Closing Time | Mississippi Fred McDowell

Twaalf jaar geleden besteedde Sargasso voor het laatst aandacht aan Mississippi Fred McDowell, dus het mag wel weer eens. McDowell speelt hill blues, een variant die wat dichter bij de Afrikaanse roots blijft. You gotta move is een gospel van onbekende oorsprong. McDowell was niet de eerste die het opnam, maar zijn versie is wel de basis voor latere opnames, onder andere door de Rolling Stones.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Closing Time | Learn to listen

Closing Time vandaag wat later dan normaal. Met Ben Sollee, cellist, songwriter.

Settle down
settle down
take it
take it easy on me


I’m not willing to lose,
but I’m willing to admit I’m wrong
because there is only so much time in a day
and there is only so much I can say
learn to listen
learn to listen
learn to listen
there is a picture in your mind of what you use to be
and the hum of the highway is a decent speed

Closing Time | Saccao

Ik blijf nog even Griekse dj’s bij u pluggen, gewoon omdat daar interessante dingen gebeuren. Konstantinos Sakkas aka Saccao maakt deep house. De sample, It’s over, waar bovenstaand nummer op gebaseerd is, heb ik niet kunnen vinden, dus dat is dan de kijkersvraag van vanavond.

Closing Time | Manorexia

Manorexia is niemand minder dan Jim Thirlwell. Deze Australier genoot in de jaren 80 enige faam in kringen van alternatieve radicalen, onder een hele serie van namen waarin de term Foetus een centrale rol speelde. Foetus was berucht vanwege zijn niet aflatende reeks aan volstrekt compromisloze experimentele post-punk albums die anti-alles waren, maar vooral anti-rock, anti-conventies en anti-braaf. Elke plaat had een titel die bestond uit een vier-letterig woord (Nail, Hole, Gash, Thaw, etc etc), en de hoezen stonden bomvol van totalitaire symboliek.
En de beste meneer bestaat nog steeds, want om de zoveel tijd ziet nog steeds een nieuw Foetus-album het levenslicht (de laatste, Soak, verscheen in 2013). Maar da’s een ander verhaal.
Al wat niet in het Foetus-concept past verschijnt onder een aantal andere namen, want het bloed kruipt waar het niet gaan kan. De schreeuwlelijk van weleer levert nu filmmuziek af, en dirigeert zelfs bij tijd en wijle een orkest.
Ook zijn werk als Manorexia staat in schril contrast met het vroegere Foetus-werk.

Closing Time | Mother stands for comfort

Wie eens Fritz Langs ‘M’ (1931) – een film over de klopjacht op een pedofiele lustmoordenaar – heeft gezien, krijgt het getroubleerde gezicht van Peter Lorre, terwijl deze bekent hoe hij wordt uiteengetrokken door zijn onverbiddelijke aandriften enerzijds en zijn schuldgevoel anderzijds, niet meer uit het hoofd.

Kate Bush slaagde er op haar album Hounds of Love in een lief wijsje over moeder te verbinden aan die innerlijke overleggingen van een soortgelijke maniak, al laat ze heel listig achterwege wat zijn misdaden precies zijn.

Vorige Volgende