Niets kan een mens nostalgischer maken, dan literair gescheld uit de jaren zeventig. Een tijd waarin een schrijver nog op zoek moest gaan naar onderwerpen om over te schelden, omdat hij dat zo fraai kon! De wanhoop die erachter voelt: wat nu als het er allemaal niet meer toe doet omdat de wereld al eigenlijk volmaakt was? Heerlijke tijden. "Het verzonkene" schrijft Brouwers in de aantekeningen achterin dit boekje, "is mijn reactie op (ander andere, maar wel in hoofdzaak) het artikel Panoptikum. Het subjektivistiese proza van de jaren zeventig door Anthony Mertens." En dit nadat hij 144 pagina's tekeer is gegaan tegen dat 'subjektivistiese proza' in dan weer een heel andere vorm van proza, die Brouwers zelf vast heel mooi vond.
Sona Jobarteh verdeelt haar tijd tussen haar geboortestad Londen en Gambia, het land waar haar voorouders al generaties lang muzikant waren. Bovenstaand lied is gecomponeerd voor de vijftigste onafhankelijkheidsdag van Gambia.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
We blijven nog even bij breekbaar porselein en even breekbaar keramiek. Omdat het van oorsprong een Chinese uitvinding is vandaag Chinees porselein.
Scherven brengen geluk. Wat een platitude. Maar goed, met scherven porselein uit de Ming, Qing en Song dynastieën maakt Li Xiaofeng kledingstukken. Waaronder deze porseleinen jurk.
Er is meer……
In zijn `Painted Sculpture Series´ geeft Liu Jianhua porseleinen commentaar op de maatschappelijke positie van de vrouw (excuses voor deze platidude).
En niet te vergeten het spraakmakende Sunflower Seeds van Ai Weiwei.
Hier het bijbehorende informatieve filmpje. Dat u zeker moet zien voor u loos gaat over het feit dat zo’n 1600 mensen gedurende twee jaar de miljoenen porseleinen zaadjes met de hand hebben gemaakt.
Meer Chinees porselein bij Ah Xian (zie ook de foto boven dit artikel), Johnson Tang (die in deze aflevering van KoZ te zien was) en Huang Yulong, die onder andere porceleinen hoodies maakt.
Voor de podcast Het Verhaal praat Monique Huijdink met schrijvers over hun boek, in deze aflevering met Jan van Mersbergen over zijn roman De ruiter: ‘Amerikaanse romans met een paard op de cover zijn altijd heel goed. Daarom wilde ik ook een paard op de cover, twee zelfs.’
In De ruiter laat een vader zijn dochter uit de stad onderduiken bij haar opa die op het platteland woont. Het meisje heeft een loverboy-achtige relatie met de leider van een gevaarlijke criminele bende. Met het noodgedwongen verblijf van zijn kleindochter botsen niet alleen twee generaties, maar ook heden en verleden, stad en land, mens en natuur.
De enige verbindende factor is een oud paard in het weiland. Aan hem kan de grootvader zijn gemis toevertrouwen, aan hem kan de kleindochter haar onzekerheden kwijt. Maar het luisterend oor van het paard, dat de kloof tussen man en meisje lijkt te kunnen verkleinen, kan de harde werkelijkheid niet buitensluiten.
Deze podcast is ook te beluisteren via iTunes, Hebban & Stitcher.
De ruiter is de achtste roman van Jan van Mersbergen. Hij schreef ook een novelle, een verboeking en een literaire thriller. Zijn werk is vertaald in negen landen en twee van zijn romans worden verfilmd.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Kabanjak is de artiestennaam van de Duitse producer Ingo Möll. “Dance of the obscure” is aanstekelijk knip- en plakwerk, waar ik geen origineel bij heb kunnen vinden.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Natalia Lafourcade was negentien jaar oud toen ze een Latin Grammy won voor het beste debuutalbum van 2003. De Mexicaanse met Franse roots, hier geflankeerd door Lila Downs (rechts), speelt met haar band een mengeling van pop, jazz en Mexicaanse folk.
Kiran Ahluwalia is een Indiase zangeres die in New York woont. Hierboven te beluisteren in een combinatie met de Malinese band Tinariwen, waaraan we eerder een Closing Time wijdden. Deze versie is een beetje afgeraffeld om in het westerse vijfminutenstramien te blijven. Rustiger opgebouwde versie hier.
Peia Luzzi noemt zichzelf liedjesarchivaris. De klassiek geschoolde Amerikaanse spoort over de hele wereld oude volksliederen op en steekt ze in een eenvoudig nieuw jasje, vooral gedragen door haar stem.
Asaf Avidan is een singer/songwriter uit Israel (en geen Israelische singer/songwriter, benadrukt hij zelf). Lange, experimentelere versie van bovenstaand nummer hier.
Wandering is de grootste hit van Hako Yamasaki. Ze scoorde hem in 1975, toen ze achttien jaar oud was. In meer recente jaren heeft ze paar bijrollen in films gespeeld. In het Japans zal er ongetwijfeld meer over haar te vinden zijn op het net.
Iets vroeger op de vrijdagavond dan u van ons gewend bent, maar op dit moment begint de inauguratie van Donald Trump als 45ste president van de Verenigde Staten. Hij had wat moeite artiesten te vinden om bij zijn feestje op te treden.
Wij niet. Want wie kunnen de happening beter begeleiden dan de CBS Trumpeteers, een gospelgezelschap uit Baltimore dat in 1948 zijn enige hit had? Met ‘Judgement is coming, it won’t be long’ hebben ze ook nog eens een toepasselijk nummer op het repertoire staan.