Al eerder schreef ik over Joris Luyendijk, onze sirene in medialand (blog: 31-3-2007). Ik vond zijn boek ‘Het zijn net mensen’ interessant. Soms hilarisch door de vele leuke grappen. Neem ik geen woord van terug. Journalistiek is best een grappig beroep. En er eens flink tegen trappen mag. Nederlandse correspondenten van over de hele wereld vonden het echter nodig om te reageren op zijn stelling dat journalisten nooit de hele waarheid boven water kunnen halen. Ze hebben hun kritiek gebundeld in het net verschenen boek ‘Het maakbare nieuws’. En hoewel ik het boek niet heb gelezen, ken ik wel het werk van veel van deze collega’s. En ik vind –omdat ik de situatie en de moeilijkheidsgraad ter plaatse ken- dat ze goed werk doen: Bram Vermeulen in Zimbabwe, Coen van Zwol op de Kaukasus, Conny Mus in het Midden-Oosten. De samenstellers van het boek hadden mij uitgenodigd voor een bijdrage maar ik heb bedankt voor de eer. Want wat Joris zegt, is zijn mening. Het is geen wet. Waarom zou ik dan appelleren? En ach kritiek op de Westerse persbureaus kreeg ik er al ingepompt op de School voor de Journalistiek. Daarnaast heb ik al een dik boek, ‘Pleisters’, geschreven over de Nederlandse oorlogsverslaggeving. Dus ‘laat maar’ dacht ik. Geen spijt overigens. Onlangs stond in NRC Next, een reactie van Joris op de kritiek van de collega’s. En toen ik dat las, dacht ik: ‘Beste Joris, je ziet het niet meer duidelijk’. Of moet ik schrijven: ‘Joris, je bent bang geworden?’ Hij deelt complimenten uit aan verslaggevers die hij in zijn vorige boek, dan niet bij naam, de goot inschreef.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Het is jammer dat hij (Luyendijk, red) de journalistiek als wetenschap beschouwde, waarmee hij de absolute waarheid op het spoor kon komen. [..] Hij raakte gedesillusioneerd toen hij ontdekte dat hij die waarheid niet kon vinden.
Aldus Monique van Hoogstraten en haar collega Eva Jinek – buitenlandredactrices van het NOS Journaal – in de inleiding van het boek ‘Het Maakbare Nieuws‘. De dames besloten dat het tijd werd een antwoord te geven op de multi-bestseller ‘Het zijn net mensen‘ van Joris – popgod – Luyendijk, naar eigen zeggen om een realistischer beeld te geven van de buitenlandjournalistiek. Ondanks dat de dames zich geroepen voelden om een tegenboek te schrijven, erkennen ze wel dat er -sinds het boek en de brede discussie die daarna ontstond- het een en ander is veranderd:
Bij een item over Tibet hadden we in het verleden gezegd: Er zouden 19 doden zijn gevallen. Nu zeggen we dat volgens de Chinese autoriteiten 19 doden zijn gevallen, volgens de Tibetaanse regering in ballingschap 203, maar dat er geen journalist het gebied in kan en we het dus niet weten.
Een nuance of daadwerkelijk een verschil?
onze 320 kilometers zitten er weer op voor vandaag, en de kluif wordt klein, de honger des te groter. Ontsteld, nog steeds, na gisteren, dwaalden onze gedachten op de steeds mooier wordende M53 af naar de zin van zinloosheid. De Barracuda van gisteren. En de zin van professionele zinloosheid. Is het de Keuzevrijheid? De richting die je inslaat? Wis en zeker. Maar doe het luciede, zegde Kübin.
De beslissing is gevallen, een act gratuite zal zich opdringen, na Achinsk, en onverhoeds.
Achinsk, de redding! Het klinkt als een niesbui, en de opluchting alhier is niet veel minder. Achter een ogenschijnlijke schematisering van een hoogst bedenkelijke KGB-groep die in Ierland het mooie weer uitmaakt op uw en mijn kosten, schuilt de essentie van ons geïnformatiseerd systeem. PostIts! Hier, en nergens anders, worden uit berkesap getrokken chemicaliën op de kleurrijke papiertjes gesmeerd, hier en nergens anders bedenkt met staafdiagrammen die voor niets dienen, hier gaat men weer terug middels laptops naar het papier.
Wij zijn meer dan gerustgesteld, de papieren revolutie 2.0 is een feit, Achinsk Stat Parat!. De katharsis moet nog komen uiteraard, vele dwalingen zullen ons pad nog dwarsen, maar de klok tikt, de klepsydra is over de helft gestroomd. Dat pad van papier – morgen meer, meer, meer!!!
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Ethanolproducenten in de problemen
De onzichtbare hand van de markt lost het wereldvoedselprobleem op?
Nederlandse pulp-tv blijft succesvol exportproduct
Vroger hadden we Rembrandt en Van Gogh, nu hebben we Big Brother en Boer Zoekt Vrouw
As the Left glumly folds away its flags, Silvio Berlusconi, Gianfranco Fini and above all Umberto Bossi smile triumphantly in the background among the celebrating workers that the Left can no longer reach.
Gian Antonio Stella fileert in de Corriere met haarscherpe precisie de verpulvering van links in Italië. Een hard verhaal omtrent een arbeidersklasse die de facto niet meer bestaat. Het hek lijkt van de dam in Berluscanië, met nog niet zo lang geleden de sterkste communistische partij van Italië Europa, die altijd weigerde om deel te nemen aan de macht. De landslide elections wijzen er op dat het niet enkel een rechtse overwinning is, maar ook, en misschien vooral, een instorting van het linkse kamp. Je zal maar durven, zeggen dat je geen belastingen zal verlagen omdat er een gigàntische schuldenberg is.
De vraag hoe Rita zich zó in de luren heeft kunnen laten leggen is terecht. Het antwoord is dat zij uitgaat van vertrouwen en niet van wantrouwen. Ze vertrouwt iemand op zijn woord totdat het tegendeel blijkt.
Aldus Kay van der Linde, namens Trots op Nederland, naar aanleiding van het bericht dat Rita Verdonk voor 135 duizend euro is opgelicht door zakenman Nick van der L. door de toezegging om 1800 toegangskaarten te kopen voor de opening van haar beweging.
Waar trekt de NOS de grens?
