Nu de kredietcrisis stevig op gang is gekomen, is menigeen aan het denken geslagen hoe zoiets in de toekomst te voorkomen. Grootse plannen voor regulering en aanpassingen in stelsels circuleren momenteel tussen de wereldleiders.
Maar misschien is er een oplossing die heel eenvoudig is en gebruik maakt van de markt zelf, waar iedereen tot een half jaar geleden nog in geloofde.
Laat ik één van de onderliggende oorzaken van de kredietcrisis eerst even simpel weergeven. Veel banken en instellingen zijn gaan handelen in leningen (of producten gebaseerd op leningen) waarbij zowel de lening zelf een zwak punt was alsmede de verhouding tussen het uitgeleende vermogen en het eigen vermogen. Een bank hoort eigenlijk een minimaal aandeel spaargeld in de boeken te hebben waarmee ze leningen kunnen uitgeven. Die verhouding is zoek geraakt in de laatste 10 jaar.
Maar dat spaargeld zullen de banken altijd nodig hebben. Wat is er nu eenvoudiger dan een rating maken van een bank voor consumenten waarin staat hoe stevig een bank is? Een oordeel zoals we dat nu ook al kennen bij beleggingsproducten in Nederland.
Een bank die iedere spaareuro op hun rekening 10 keer verleend aan leningen en andere producten is kwetsbaarder dan een bank die dat maar 5 keer doet. En aan de diverse leningen zijn ook waarderingen te hangen. Hypotheken in een rustige markt zijn zekerder dan pakketten gebundelde leningen doorverkocht vanuit een andere plaats.
Franz Marc, The Yellow Cow, 1911
“Als ze zich op campagnebijeenkomsten achter hun laptop installeerden, bekeken ze eerst hoeveel lezers hun weblog hadden aangeklikt. Een weblog hadden za allemaal – weblogs zijn in dit land steeds vaker het belangrijkste distributiekanaal van nieuws. Vervolgens bekeken ze Google Trends. En in die periode stond één man ruim bovenaan: Barack Obama”
Tom-Jan Meeus in zijn analyse van de strijd om het Witte Huis (NRC 8 november 2008 | deel 1, deel 2).
Betekent dit nu dat journalisten de informatie op maat kunnen leveren waarover de lezers kennelijk graag meer willen weten? Of is hier opnieuw sprake van een beïnvloedbare aanpak die alleen maar leidt tot versterking van een gewenst beeld? Immers, waar men überhaupt niet van weet, gaat men ook niet op zoeken.
Is de opkomst van de internetgeneratie daadwerkelijk een bedreiging voor de juryrechtspraak zoals gebruikt in het VK en de VS en sommigen ook voor NL propageren?
