“I fuckin’ nailed it!”, roept Red Hot Chili Peppers-drummer Chad Smith na deze spontane improvisatie op The Kill van 30 Seconds to Mars.
“Wat was dit? My Chemical Romance of zo? Een of ander emo-ding…” Blijkt het de band van Jared Leto te zijn.
Gisteren overleed Paul Di’Anno, die bekendheid verwierf als vroege zanger van Iron Maiden (1978-1981). Di’Anno werd 66 jaar oud. De zanger trad al geruime tijd op in een rolstoel als gevolg van gezondheidsklachten.
De Britse zanger – die eigenlijk Paul Andrews heette – kon er zelf wel om lachen. “Ik ben nu net zo kort van stuk als Bruce Dickinson”, grapte hij wel eens. Ook noemde hij zich de Stephen Hawking van de metal.
Actrice Scarlett Johansson heeft gewoon twee studioalbums en vier EP’s op haar naam staan. Daarnaast vertolkte ze de lead in de muzikale animatiefilm Sing, over een zingend stekelvarken dat in een muziekcompetitie terechtkomt.
Hier geeft ze een lang niet onaardige versie van Boys Don’t Cry (van The Cure) ten beste.
Volgens de legendarische muziekproducent Rick Rubin was het trio Run DMC voor hip hop wat de Beatles waren voor Rock & Roll. ‘Run’s House’ stamt van hun vierde studioalbum, Tougher than Leather (1986).
De koele jazz van Chet Baker zou een prima muzikaal decor vormen voor een noir detective, vermoed ik zo. Morsige onderzoekers en afstandelijke fatale dames ontmoeten elkaar in halfverlichte, rokerige café’s om ondanks de vlotte praatjes samen alleen te zijn.
Shotgun is een hit uit 1965 geschreven door Junior Walker, die het lied hier zingt met The All Stars. Het stond wekenlang op één in de Amerikaanse R&B-parade.
Er is ook nog een versie waarin Buddy & Stacey en The Upsetters het liedje vertolken voor het programma Night Train, met een jonge Jimi Hendrix als achtergrondmuzikant.
Met Crime of the Century (1974) beleefde de symfonische rockgroep Supertramp hun doorbraak. We herkennen natuurlijk allemaal hits als ‘Dreamer’ en ‘School’.
Toch staan er meer prima nummers op het album, zoals het lied waaraan de plaat haar naam te danken heeft.
Het Amerikaanse ministerie voor Justitie klaagt diverse politiebureaus aan wegens discriminatie. De toelatingsexamens zouden vrouwen en zwarte Amerikanen onrechtmatig benadelen. Critici vrezen echter dat de standaarden hierdoor omlaag worden bijgesteld.
De regering Biden heeft diversiteit hoog in het vaandel staan. ‘Equity’ is daarbij het toverwoord. Equity mikt net als equality op gelijkberechtiging en gelijke kansen, maar legt net even andere accenten: het wegnemen van barrières, het herstellen van historisch onrecht, en het gelijkmaken van het speelveld. Dat klinkt natuurlijk allemaal redelijk en nobel, maar in de praktijk leest men het welslagen van dit streven af aan een gelijkheid van uitkomsten.
Vraag is of dat ook mogelijk is zonder dat de kwaliteit in het geding komt. Je kunt wel willen dat kansarme jongeren ook de mogelijkheid hebben om dokter of ingenieur te worden, maar als je de exameneisen gestaag naar beneden bijstelt omdat bepaalde etnische groepen om allerlei redenen kwalitatief minder onderwijs krijgen, leidt dat tot brokken.
Desalniettemin gaat het Amerikaanse Ministerie van Justitie voortvarend te werk bij het bestrijden van vermeend onrecht op de arbeidsmarkt. Zo heeft ze de afgelopen tijd politiebureaus in verscheidene steden blafbrieven gestuurd, omdat hun toelatingsexamens zouden discrimineren. De meeste afdelingen geven dan toe. Gemeenten hebben geen zin in kostbare juridische procedures.
Tina Boleti begon in Londen te knutselen met elektronische muziek tijdens de COVID-lockdown van 2020, “om haar demonen uit te werpen”.
Haar debuut-EP Metropolis (2021) stond vol duistere elektronische muziek, hierop volgde al gauw de plaat Crime Seen (2022). En nu is daar Wasted Reflektions, waarop Boleti experimenteert met meer melodische zang.
Herrie, maar lekkere herrie, zo zou ik The Velveteers omschrijven. Ze hebben goed naar hun voorgangers in de jaren ’70 en ’90 geluisterd, zo te horen.
Geven ze zelf ook toe, maar de Velveteers willen niet klinken als een band uit het verleden. “Ons doel is altijd geweest om te klinken als een mix van alles”.
Jonathan Bree is een singer-songwriter uit Nieuw-Zeeland die per ongeluk doorbrak met dit nummer, dat inmiddels 35 miljoen weergaven op Youtube heeft.
Voor het concept van Spandex maskers en een jaren ’60-sfeer lijkt de regisseur leentjebuur te hebben gespeeld bij Sia’s Cheap Thrills.
Ik heb er hier al wel eens eerder op gewezen, maar Juliette Lewis is niet enkel een verdienstelijk actrice. Ze kan ook nog een overtuigend potje rocken.