Joost

Justitie heeft de vijf hongerstakende asielzoekers overgeplaatst naar – heel toevallig – vijf verschillende asielzoekercentra.
Dit is natuurlijk de manier om de aandacht voor deze mensen te verminderen. Het is nu een stuk lastiger voor de pers ze te volgen.

Een hongerstaking is weliswaar een chantagemiddel, maar je kan je wel afvragen of een gewone asielzoeker, die niets te vrezen heeft in het land van herkomst, naar zo’n wapen zou grijpen.

Misschien eens een keertje Amnesty international of een andere onafhankelijke organisatie betrekken bij het beoordelen van de veiligheid van landen? Iran bleek ook niet zo veilig voor homosexuelen als verwacht (hoewel er bij dit verhaal door Geenstijl vraagtekens geplaatst worden).

Naar verwachting krijgen 5000 mensen een winkel(centrum)verbod wegens het herhaaldelijk stelen van goederen. Het is voor het eerst dat de winkels deze verboden zelf mogen afkondigen. Het gaat hierbij vooral om veelplegers zoals drugsverslaafden die 60% van alle diefstallen veroorzaken. Qua hoeveelheid gestolen goederen staat het eigen personeel op twee (die ook de toegang ontzeggen?). Op zich een begrijpelijke stap.

Ik herinner me nog wel dat wij op de middelbare school ook niet meer in de plaatselijke supermarkt mochten komen. Ik voelde me beledigd, maar verder zorgde dat toen nauwelijks voor ophef. Toen een paar jaar later iemand asielzoekers wilde weren uit zijn zaak was de wereld opeens te klein en werd de man aan de schandpaal genageld.

Zijn winkels in staat een goede afweging te maken of gaan ze misbruik maken van deze mogelijkheid?

Peijs geeft haar ambtenaren de schuld van de door haar voorgestelde wet met betrekking tot losse voorwerpen in de auto. Zij wilde het verbod namelijk alleen instellen voor rolstoelen. Haar ondergeschikten hadden haar alleen nagelaten te vertellen dat zo’n verbod dan voor alle losliggende spullen zou gaan gelden. Dit werd wel door het Algemeen Dagblad opgepikt. Maar voor dit misverstand wilde ze wel de verantwoordelijkheid nemen. Broeva! Haro! Dus onze minister van Verkeer en Waterstaat blijkt zich, buiten dat ze onnadenkend wetjes lanceert, ook nog eens bezig te houden met futiliteiten als de halve gehandicapte die per jaar overlijdt als gevolg van rolstoel-trauma.
Lang leve de kabouterpolitiek.

De Amerikaanse ambassadeur bij de VN wordt Bolton. Een man die niemand wil. Maar ook de ambassadeur die Bush naar Nederland wil sturen is niet onomstreden. Dit keer niet bij ons, maar wel in Amerika zelf. De beoogde ambassadeur, Roland Arnall, is daar namelijk verwikkeld in een felle juridische strijd met tienduizenden mensen die bij zijn bedrijf een hypotheek hebben afgesloten. Hij wordt beschuldigd van oplichting en geldklopperij.

Oh ja, en waarom krijgt hij dat baantje in Nederland? Gewoon, gekocht, zoals altijd.