Joost

De pers is overal aanwezig in de “Juli-oorlog”, zoals de Israëlische aanval op Libanon genoemd wordt. En de pers schrijft verhalen, en schiet foto’s. Zo ook onderstaande foto, welke deel uitmaakt van een serie die de wereld schokte:

In een mooi staaltje van weblogjournalistiek besloot een Amerikaanse blogger de fotograaf van de foto te bellen. Deze wilde niet geciteerd worden, maar een andere fotograaf die ook aanwezig was, genaamd Shelly, was bereid meer over het voorval te vertellen.

Volgens de fotograaf waren de teksten door de ouders op de bommen gezet, en tekenden de kinderen slechts Israëlische vlaggetjes. Het papier was op na vijf dagen in schuilkelders voor de raketten van Hezbollah, zeg maar.

“Shelly emphasized several times that none of the parents or children had expressed any hatred toward the Lebanese people. No-one expressed any satisfaction at knowing that Lebanese were dying – just as Israelis are dying. Their messages were directed at Nasrallah. None of those people was detached or wise enough to think: ‘Hang on, tank shell equals death of human beings.’ They were thinking, tank shell equals stopping the missiles that land on my house. Tank shells will stop that man with the turban from threatening to kill us.”