Britten grootste wapenhandelaars
Britten grootste wapenhandelaars
In 2007 meer piefpafpoef verkocht dan de VS
Britten grootste wapenhandelaars
In 2007 meer piefpafpoef verkocht dan de VS
Vier miljard mensen op deze wereld hebben geen toegang tot de wet. Het ontbreken van wettelijke bescherming is een belangrijke hindernis bij het aan de praat krijgen van de economie. Dat is, in het kort, de boodschap van een rapport dat vorige week werd gepubliceerd door een juridische werkgroep van de Verenigde Naties.
Zo kan een boer die niet kan bewijzen dat hij land in eigendom heeft, moeilijk een lening krijgen om te investeren in verhoogde productie. Bij gebrek aan regels zijn veel arbeiders in arme landen vogelvrij. Dat lijkt handig voor fabrikanten, maar de praktijk wijst uit dat de formele economie vele malen efficiënter is dan de informele. En zelfs als arme mensen erin slagen een rechtszaak aan te spannen, is de kans op een faire beoordeling vaak gering.
Wie het werk van de Peruviaanse econoom Hernando de Soto kent, zal deze redenering bekend voorkomen. Terecht, want de werkgroep die dit rapport opstelde, werd naar aanleiding van De Soto’s ideeën opgericht. Het rapport kijkt echter niet vooral naar eigendomsrechten, zoals De Soto, maar ook naar de rechtspraak, rechten van arbeiders en de juridische hindernissen die (kleine) bedrijven ondervinden.
Het levert een waslijst aan aanbevelingen op – om moedeloos van te worden. Veel komt neer op sterkere (bureaucratische) systemen om willekeur en corruptie tegen te gaan. Maar daarvoor zijn dan weer veel goed opgeleide ambtenaren voor nodig waar het vaak aan ontbreekt.
Virtueel water is de hoeveelheid water die virtueel over de wereld heen en weer gesleept wordt in de vorm van gewassen die veel water vergen om te telen. Een kopje koffie kost op die manier berekend zeker honderd liter water. Op die manier wordt water geëxporteerd en geïmporteerd en daar kun je een mooie kaart van maken.
De Delftse hoogleraar Huub Savenije publiceerde vorige week in Nature een betoog om de internationale waterhuishouding serieuzer te nemen (samenvatting). Het helpt om perverse landbouwsubsidies in kaart te brengen – en vooral om China en Japan te vertellen dat ze enorme netto-importeurs van water zijn.
En dat maakt dergelijke kaarten niet alleen landbouw-economisch interessant, maar ook geo-politiek. Op het kaartje is immers duidelijk te zien dat de Verenigde Staten de grootste netto-exporteur van water zijn, een schaars goed waarvan het bezit deze eeuw wel eens een enorm machtsmiddel kan blijken te zijn.
Rita wil geen Nederlandse vlaggetjes
Toch niet zo trots?
Achttien miljard leveren allerlei milieuheffingen de schatkist op. Slechts één procent daarvan wordt besteed aan milieumaatregelen. Dat klinkt alsof we met z’n allen belazerd worden en als je sowieso tegen belastingen bent, is dat uiteraard ook zo. Wie milieu belangrijk vindt, stelt echter dat de heffing zélf de maatregel is. Ze werkt echter vooral op de lange termijn.
Een mooi voorbeeld is de verpakkingstax, die binnenkort ingaat. Omdat fabrikanten niet van het ene moment op het andere hun verpakkingsmachines kunnen vervangen, leidt de tax in eerste instantie tot gestegen kosten, die worden doorberekend aan de klant. De prijsdruk van de supermarkten op de fabrikanten blijft echter bestaan. Die fabrikanten hebben vanwege de tax een extra kostenfactor waarop ze kunnen bezuinigen. Zo wordt het op termijn rendabeler om te investeren in nieuwe verpakkingsmachines.
Is het erg dat slechts een fractie van de opbrengsten aan milieumaatregelen wordt besteed? Eigenlijk wel, natuurlijk, omdat er nog zoveel geld voor milieu nodig is. Maar de schatkist moet sowieso gevuld worden en de loonbelasting gaat ook niet allemaal naar de sociale zekerheid, noch de wegenbelasting naar extra asfalt.
In een land met een overschot aan arbeid en schaarste aan grondstoffen is het logisch de belastingdruk te verplaatsen van het eerste naar het laatste. Het gevolg is dat de opbrengst van milieuheffingen relatief steeds minder ten bate van het milieu zelf ingezet zullen worden. Dat is niet erg, omdat het werkelijke effect elders zit.
Wij zijn een fijn land. Wij zijn trots op onze gastvrijheid en we doen er alles aan om het investeerders naar de zin te maken. Een paar weken geleden werden wij uitgenodigd lid van de Navo te worden en we vechten keihard mee tegen het terrorisme. Sinds juni 2006 hebben wij een stabilisatiepact met de EU en we hebben ons netjes gehouden aan alle afspraken. Zo hebben wij goede resultaten bereikt bij het bestrijden van corruptie en georganiseerde misdaad. Wel 95 procent van de bevolking is dol op de EU. We beseffen dat het nog een hele klus zal worden om daadwerkelijk lid te worden, maar we hebben er zin in.
In een advertentie van een halve pagina (helaas niet online) in The Economist van deze week legt Lulzim Basha, de minister van buitenlandse zaken van Albanië, uit waarom zijn land een geloofwaardig nieuw lid van de EU zou zijn. The Economist heeft deze week een special over uitbreiding van de EU. ‘Albania might take a while’, noteert het blad droogjes. De werkelijkheid ligt iets genuanceerder dan wat de minister wil doen geloven.
Landen zetten wel vaker advertenties in The Economist, maar dat is dan om investeerders te lokken of tenders uit te schrijven. Politieke propaganda is vrij uniek in de kolommen van het weekblad voor de nuchtere zakenman. Dus luidt de lezersvraag van vandaag: wat denkt Lulzim Basha hiermee te bereiken?
Stel, u bent ambtenarenrechter. Een gemeente daagt een van haar medewerkers voor uw gerecht, omdat zij een vergoeding heeft ontvangen waar zij achteraf geen recht op bleek te hebben en die zij weigert terug te betalen. Weliswaar heeft die gemeente de vergoeding zelf aangeboden, maar ze vindt dat de medewerker de regels beter had moeten lezen. De medewerker stelt dat ze ervanuitging dat de gemeente de regels goed had gelezen voordat ze de vergoeding aanbood. Het geld is keurig besteed waarvoor het bedoeld was en ze heeft geen zin uit eigen zak te boeten voor wat zij als andermans fout ziet. Wie moet er volgens u op de blaren zitten: de domme gemeente die de onterechte vergoeding aanbood, of de domme ambtenaar die op het aanbod inging?
Eveline Herfkens is ambtenaar. Maar ze is ook ooit minister geweest. Het heeft er alle schijn van dat zij als ambtenaar nu onderworpen wordt aan een soort ministeriële verantwoordelijkheid. Een hele reeks ambtenaren heeft fouten gemaakt, maar zij krijgt de volle verantwoordelijkheid op haar bordje geschoven. Natuurlijk, ze heeft het woongenot van een duur appartement in New York gehad, maar betekent dat automatisch dat ze schuldig is?
Kennelijk is Maxime Verhagen ook niet zo zeker van zijn zaak, want hoewel hij op hoge toon het geld terugeist, aarzelt hij om de rechter in te schakelen. Die zou namelijk wel eens kunnen concluderen dat het ministerie Herfkens heeft aangezet tot het maken van kosten die ze anders nooit gemaakt zou hebben. Het zou een fraai Salomonsoordeel zijn: Herfkens betaalt de onterechte huurvergoeding terug en het ministerie kent haar een even grote schadevergoeding toe wegens foute voorlichting en medeplichtigheid aan karaktermoord.
Het kan alsnog een fijne reünie worden: Aleid Wolfsen (PvdA) als nieuwe vicevoorzitter van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG), waar Ralph Pans (PvdA) directeur is. De heren kennen elkaar van het niet zo florissant verlopen burgemeestersreferendum in Utrecht.
Een adviescommissie onder leiding van Paul ‘Fietsenhok’ Depla (PvdA) schoof Wolfsen als
Toegegeven, het begon allemaal met een domme vergelijking door de ombudsman zelf, die door Leefbaar Rotterdam werd aangegrepen voor een poging tot karaktermoord, met als doel het vooral niet inhoudelijk over de kritiek van de ombudsman te hebben. Die vindt dat Rotterdam systematisch de privacy van haar burgers schendt. Ook in de leefbaarloze coalitie moest GroenLinks echter alle zeilen bijzetten om te zorgen dat de inhoudelijke kritiek op tafel bleef. Met een teleurstellend resultaat: B&W wijzen de kritiek van de ombudsman categorisch af.
Rotterdam meldt regelmatig met trots dat ze ‘de grenzen van de wet’ gaat verkennen. Dit betekent dat de beleidsvraag niet luidt ‘is dit duidelijk binnen de wettelijke marges?’, maar ‘kunnen we hiermee wegkomen?’. Het Rotterdamse gemeentebestuur straalt nu al zes jaar uit dat ze de wet vooral ziet als een hinderlijke beperking bij het bereiken van haar sociale beleidsdoelstellingen.
De overheid volgt hiermee een trend van maatschappelijke boertigheid, waarbij iedereen op hoge toon maximalisering van zijn eigen handelingsvrijheid opeist, terwijl van anderen deemoedigheid verwacht wordt. Dat kun je roemen als een overwinning van de democratie, zoals B&W doen in hun brief. Als burgers over de schreef gaan, dan is het ‘proportioneel’ dat de overheid ook over de schreef gaat. Zo’n overheid verdient burgers die zelf ook de grenzen van de wet opzoeken.
Op vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.
De Australische singer-songwriter Anne McCue heeft een titel op zak van Sydney University of Technology, maar vertrok ooit berooid naar Melbourne met een koffer, een oude gitaar en het plan een roman te schrijven.
Dat bleek toch een beetje eenzaam, dus reageerde ze op de advertentie “Wanted: Wild Women For Rock’n’Roll Band”. Die advertentie bracht haar naar
Het salafisme is een ultraconservatieve, maar niet gewelddadige stroming binnen de islam. Er zijn in Nederland naar schatting zo’n 20.000 salafisten die zich van de samenleving afzonderen en dat vindt de politiek ongewenst. Maar hoe pak je dat aan? Inderdaad, door te proberen de betreffende imams de mond te snoeren.
Daags na het Nekschotdebat was er weer een debat waarin de vrijheid van meningsuiting een grote rol speelde. Alleen ging het er deze keer heel anders aan toe. Van links tot rechts eiste men actie tegen types als de Haagse imam
Sinds 11 september 2001 lijkt de wereld in de greep van angst te zijn. Dan Gardner pakt de getallen erbij en prikt de angst door: het leven is nog nooit zo risico-arm geweest als nu.
Nadat ze de beelden van de vliegtuigen die zich in het World Trade Centre in New York boorden, hadden gezien, stapten Amerikanen massaal in de auto om zich te verplaatsen. Voor hen even geen vliegen ? veels te gevaarlijk. Dat effect hield ongeveer een jaar aan, becijferde statisticus Gerd Gigerenzer. Omdat vliegen ondanks de aanslagen gemiddeld veiliger bleef dan autorijden, liepen Amerikanen door de switch naar de auto een groter risico op een dodelijk ongeluk. De aanslagen op het WTC kostte bijna 3000 mensen het leven. De daaropvolgende switch naar de auto nog eens 1600.
De Canadese wetenschapsjournalist Dan Gardner opent zijn boek ‘Risk; the science and politics of fear’ met dit aansprekende voorbeeld om een betoog op te zetten dat irrationaliteit van angst onder de loep neemt. Wat volgt is een schat aan voorbeelden van hoe mensen risico?s inschatten (vaak verkeerd) en welke psychologische mechanismes daaraan ten grondslag liggen.
De crux van het probleem is dat de menselijke hersenen sinds de steentijd niet zo heel erg geëvolueerd zijn, stelt Gardner. De kern van de hersenen is snel en intuïtief, en die kern krijgt vaak de overhand boven het logisch redenerende maar langzamere deel. In de dagelijkse ratrace van beslissingen nemen is er gewoon niet genoeg tijd om alles logisch te beredeneren. Dus is het helemaal niet zo gek dat we vaak onlogische besluiten nemen.