Een gastbijdrage van Erik Alkema
Sargasso plaatst gastbijdragen, hieronder volgt een gastbijdrage van Bragg over Maxime Verhagen en zijn zucht naar het premierschap.
Het was een bijzonder schouwspel vorige week woensdag. Balkenende verdedigde in een spoeddebat het Uruzganbeleid van de regering en probeerde de onduidelijkheid, die hierover was ontstaan, weg te nemen. Hij beloofde dat de verschillende ministers geen uitspraken meer zouden doen over de toekomst van onze aanwezigheid in Uruzgan.
Tot verbijstering van de Tweede Kamer deed Maxime Verhagen er vervolgens toch een schepje bovenop en hield een Nederlandse missie in Uruzgan nadrukkelijk als een mogelijkheid open. Een klap in het gezicht van zijn CDA-baas en een provocatie aan het adres van de PvdA en de ChristenUnie.
De confrontatie die daarop volgde met PvdA en CU was hard maar voorspelbaar. Morgen ligt er van deze partijen een motie ter stemming, waarmee Verhagen niet kan leven (hij schijnt met zijn portefeuille te hebben gezwaaid) en die door Balkenende wordt ontraden. Het lijkt met name de PvdA menens. Al te vaak zijn ze in dit dossier door de knieën gegaan en versleten voor draaikonten. Dat lijkt nu uitgesloten. Powerplay van “de rat”, zoals Verhagen in de PvdA genoemd wordt, zal hoogstwaarschijnlijk ook niet effectief zijn. De bedenker van “met Bos ben je de klos” en de mogelijke opvolger van Balkenende als premier/CDA-leider kan cadeautjes uit de rode hoek vergeten. Het wordt dus spannend in Den Haag.
Hieronder volgt een gastbijdrage van StB die met wederzijds welbevinden is overgenomen van PropriaCures
Er zijn maar weinig dingen waar ik echt bang voor ben. Vliegtuigen, tandartsen, parkieten, parachutisten, aids, suikerriet, tuberculose, ebola, zombies, clowns, oeigoeren, acrobaten, dansmuziek, Volkskrant Magazine, ja dat was het eigenlijk wel zo’n beetje. Maar toen ik onlangs Arie Boomsma op straat zag lopen, heb ik me thuis in foetushouding onder mijn bed genesteld en ben er pas weer onder vandaan gekomen toen vrienden en familie bezwoeren dat de kust weer veilig was.
Sluit Richard Dawkins op met Arie Boomsma en hij komt gegarandeerd halleluja roepend en met de handen ten hemel geheven naar buiten. Er bestaat simpelweg geen remedie voor die verschrikkelijke, angstaanjagende redelijkheid. Ook ik zal zwichten. Arie zal zijn hand op mijn schouder leggen en vragen: ‘Wil je eens aan mijn tatoeage voelen? Toe maar, het mag.’ Wanneer je dan uitgevoeld ben, stelt hij voor om over het geloof te spreken. ‘Vooruit, eventjes dan,’ antwoord je argeloos. Daar heeft hij je. Arie heeft een God geschapen naar zijn eigen evenbeeld. Een moderne God die naar je luistert en van wie alles mag en niets hoeft. Een prima kerel dus, en waarom zou je daar niet in willen geloven? Een kwartiertje Boomsma en je bent nooit meer hetzelfde.
Bloot verkoopt, weet regelmatig GC-gastlogger Olivier van Beemen, die in het dagelijks leven correspondent is in Parijs voor onder meer Elsevier en het FD. Om zijn pas geleden verschenen eerste boek te vieren, In Parijs, verklapt hij hier het bestbewaarde geheim van Parijs.
Ik ben het afgelopen jaar niet alleen veranderd in een fanatiek hardloper, maar ben ook steeds vaker gaan zwemmen. Het levert ook een leuke nieuwe hobby op: zwembadtoerist. Parijs kent veel mooie zwembaden in verschillende buurten (38 in totaal). Ik schreef al over Edouard Pailleron in het negentiende arrondissement, ik zwem wel eens in Joséphine Baker in de Seine (25 meter, eigenlijk te klein) en ontdekte vorige maand het vijftig-meterbad Georges Vallerey in het twintigste arrondissement. Een openluchtzwembad voorzien van een schuifdak: ik was onder de indruk.
Een van mijn favoriete baden is Piscine Pontoise, uit de jaren dertig, met twee etages individuele badhokjes. De film Bleu met Juliette Binoche (van de trilogie Trois Couleurs) is er opgenomen. Dit 33-meterbad is één van de twee waarvoor ik een tienrittenkaart heb.
Het andere waar ik regelmatig kom is Piscine Suzanne Berlioux, op niveau -3 van winkelcentrum de Hallen. Normaal gesproken ben ik niet zo?n fan van les Halles, maar een 50-meterbad midden in de stad wilde ik een dikke maand geleden wel eens uitproberen. Ook zijn de ruime openingstijden (op maandag en woensdag tot elf uur ’s avonds) zeer aantrekkelijk.
Het USP (sinds ik mijn boek promoot weet ik alles van marketing) van Suzanne Berlioux zijn de douches. Die zijn open en direct naast het zwembad, mannen en vrouwen gescheiden. Het aardige is dat sommige zwemsters zich na hun baantjes in het chloorbad ontdoen van het bovenstukje van hun bikini. Zo krijgt het hele bovenlichaam de schrobbeurt die het verdient. Het gaat om een minderheid, maar leidt er toch toe dat de meeste mannen tijdens hun schoolslag het hoofd in een merkwaardige hoek draaien, richting de douches. In iedere man schijnt een voyeur te schuilen.
Ook vandaag weer een bijdrage van Erik Alkema
Een bijdrage van kunstenaar Erik Alkema
Op Sargasso bieden we regelmatig ruimte voor gastbijdragen, zeker als het over onderwerpen gaat die ons na staan. Vandaag een bijdrage van Jocelyn die er achter kwam hoe makkelijk het Kadaster te misbruiken is voor het zoeken van personen.
In tegenstelling tot wat je zou denken, fungeert het Kadaster niet alleen als het register van gebouwen en percelen zoals dat bedoeld was (zie hun website), maar ook als een register van persoonsgegevens. Dat laatste staat niet op hun website.
Dat werkt zo: u kunt het kadaster bellen (elke vestiging in Nederland; het Kadaster werkt landelijk) en dan vragen of zij even voor u kunnen kijken of er in de computer hits te vinden zijn voor *voorletters, achternaam en geboortedatum danwel woonplaats*. U krijgt dan te horen of er hits in de computer van het Kadaster staan, oftewel, of de betreffende persoon eigenaar is van een perceel of object (zal meestal zijn/haar eigen woning zijn).
U kunt vervolgens elke willekeurige vestiging van het Kadaster binnenlopen en daar aan de balie vragen om die gegevens. Voor €11,40, contact te betalen, krijgt u een keurige print mee en loopt u, zonder zelf uw naam bekend te maken, weer naar buiten. Ik heb de proef op de som genomen: het werkt uitstekend. Ik heb hier nu de gegevens van een minister en een kamerlid in mijn kast liggen.
Waarom is dit nogal vreemd: bij de gemeente, ook een zogeheten Basis Administratie, is het niet mogelijk dat iedere Jan Doedel andermans adres kan opvragen. En wanneer het adres als ‘geheim’ geregistreerd staat dan is het toch al beperkte aantal mogelijke opvragers nog beperkter (denk aan politie, deurwaarders, belastingdienst).
Hieronder treft u een gastbijdrage van Remko van Broekhoven, politiek filosoof en docent op de School voor Journalistiek.
Opnieuw mooie woorden. Miljoenen mooie woorden, met slechts hier en daar een valse toon. Minder mocht je ook niet verwachten van een week waarin de leiders van de wereld bijeenkwamen in New York en Pittsburgh. Alleen al de bezielende leiding van Barack Obama stond ervoor garant, de politicus die het nog geen jaar geleden tot president schopte door vaak, veel en vooral heel fraai te praten.
Nu wil ik best blij zijn met politici die kunnen spreken. Niet alleen omdat we in Nederland nogal eens opgescheept zitten met bestuurders die zelfs op de meest kritieke momenten clichés debiteren, en dat niet eens goed geacteerd. Maar belangrijker nog: spreken en schrijven, overleggen en overtuigen… het hele verbale arsenaal behoort tot de democratie. Zoals bevelen, schieten en braaf zwijgen thuis horen in een dictatuur.
Er steekt echter een gevaar in al dat democratische gepraat: het blijkt ook uitermate geschikt om daden uit te stellen of zelfs uit te sluiten. Dus enerzijds is praten de essentie van democratie; anderzijds leidt het af van de actie die ieder politiek systeem behoeft om te blijven functioneren. Ook, misschien wel juíst diezelfde democratie. En daarmee wordt de praatpolitiek op de lange duur tamelijk hypocriet. Niet voor niets is in het woord ‘parlement’ volgens cynici niet alleen ‘parler’ ofwel spreken terug te vinden, maar ook ‘mentir’: liegen. Waarmee de volksvertegenwoordiging een machine wordt die tegelijk praat, liegt en sust, in plaats van oplossingen te produceren waarmee burgers aan de slag kunnen.
Met enige regelmaat biedt Sargasso ruimte voor gastredacteuren. Hieronder volgt een gastbijdrage van Marieus over inspiratie- en visieloze politici, burgers en kiezers in schril contrast met vroeger.
Er was eens… vroeger. Vroeger, toen ging de koningin met haar Gouden Koets naar de Ridderzaal en sprak de Troonrede uit. En amper terug in haar paleis werden grote woorden gesproken. Door de oppositie, door de vakbonden. Over een “hete herfst” vol demonstraties en andere acties om toch dát voor elkaar te krijgen wat de regering niet wil. Woorden als “solidariteit”, ja zelfs “internationale solidariteit” en “opkomen voor de zwakkeren” kwamen uit de monden van gepassioneerde voorlieden die het beste wilden voor de “gewone man”.
Die gewone man was goed, sterk en hartstochtelijk vertegenwoordigd in het Haagse. De herfst kwam en het Malieveld, Museumplein of de Dam stond vol met tienduizenden mensen met spandoeken, die leuzen scandeerden: van onderwijzers en ambtenaren tot verplegend personeel en havenarbeiders. En ondertussen stond die gewone man eveneens klaar om zich solidair te verklaren met Solidarność in Polen, de Dwaze Moeders in Argentinië en vond het hele land wel iets van de wapenwedloop variërend van “Kruisraketten Nee” tot “liever een raket in de tuin, dan een Rus in de keuken”.
Journalist/schrijver Menno Pot schreef onlangs voor de Volkskrant dit artikel over de financiële malaise van Marco Borsato. Ook schreef Menno Pot op zijn Hyves-pagina een bespiegeling over het verhaal achter de persconferentie. Sargasso plaatst met toestemming Pots bevindingen.
Ik was erbij woensdag, toen Marco Borsato zijn verhaal deed in de bovenzaal van Paradiso, tijdens een persconferentie. Officieel kwam hij alleen maar vertellen dat de Symphonica In Rosso-concerten met Diana Ross kunnen doorgaan, dat hij zelf twee shows gaat geven om de medewerkers te betalen en dat Mojo Concerts te hulp is geschoten.
Maar natuurlijk vertelde hij vooral over het failissement van The Entertainment Group, de financiële gevolgen voor hemzelf en – erg belangrijk – hoe hij het allemaal heeft ‘beleefd’. Ik moest verslag doen voor de Volkskrant, samen met economie-collega Peter de Waard.
Ik heb als journalist vrijwel alleen te maken met collega-popjournalisten uit binnen- en buitenland, en mensen van min of meer serieuze (cultuur)redacties en muziekbladen. Dat is een selectieve populatie binnen de mediawereld: over het algemeen redelijk kalm en integer volk, met een zeker gevoel voor decorum.
Heel soms (de Borsato-bijeenkomst was daar een voorbeeld van) doet zich in de periferie van de popmuziek een gebeurtenis voor waar ook andere soorten media op af komen: van RTL Boulevard, Shownieuws en de roddelpers tot DWDD en het NOS Journaal.
Sargasso plaatst regelmatig gastbijdragen. Vandaag een essay van schrijver / journalist Jerôme Inen dat op 23 september ook in de Volkskrant verscheen. Inen is docent Nederlands bij The New School in Amsterdam.
Ik ben een nostalgisch mens. Ik ben nu midden veertig (de terugkijkleeftijd), maar ik heb al vanaf mijn puberteit het verlangen gehad dat ‘vroeger’ nog te proeven, te ruiken en aan te raken zou zijn. Dus als Ringo Starr, die ooit de drummer was van The Beatles zegt ‘Als ik aan die tijd denk (toen The Beatles nog bestonden als band) moet ik vaak huilen’, dan snap ik hem helemaal.
Maar de laatste tijd voel ik me steeds ongemakkelijk worden, zo gericht is onze maatschappij op ‘vroeger’. De nostalgie verstikt me.
Beatlemania
Op 9 september (het zal niemand ontgaan zijn), werd de wereld overspoeld door een nieuwe Beatlemania. Er kwam een The Beatles-game voor de Xbox 360 uit (waarin je zelf Beatle kan spelen), én er kwam een complete remastering van alle Beatles-muziek uit op cd. In stereo en in mono – voor de nostalgici.
Dit nieuwsfeit was aanleiding voor alle media om niet alleen aan het uitbrengen van het spel en de cd’s aandacht te besteden, maar uiteraard ook aan de geschiedenis van The Beatles zelf. Op de Nederlandse tv kwamen de beelden van de rondvaart van The Beatles (zonder Ringo, snik!) in Amsterdam, Lennon in het Hilton samen met Yoko. De BBC had een hele thema-avond over The Beatles.
Sargasso plaatst gastbijdragen, hieronder volgt een gastbijdrage van Bragg over de ‘wedergeboorte’ van Mark Rutte.
Het was al weer een tijd stil rond Mark Rutte. Zijn laatste wapenfeit was een nogal lachwekkend optreden in het lijsttrekkersdebat na de Europese verkiezingen. Hij claimde toen succes waar hij had verloren en kon niet met zijn handen van Geert Wilders afblijven. Verder blonk hij uit in het communiceren van de VVD strategie in plaats van duidelijk te maken waar zijn partij voor stond. Een week na Prinsjesdag durf ik de stelling aan: de algemene beschouwingen 2009 markeren het Keerpunt Rutte.
Partijen met een consequent verhaal doen het goed in Nederland. De VVD riep bij de eerste tekenen van de economische crisis al om forse bezuinigingen en hervormingen. Die lijn liet de partij los toen de bankencrisis uitbrak, het Liberalisme in het verdomhoekje kwam en Wouter Bos de vrije hand werd gelaten. “Stoor de brandweer niet als het huis in brand staat”, was het motto.
De Europese verkiezingen werden geen ramp voor de VVD, maar een succes was het allerminst. Bovendien reed Rutte het karretje van Europees lijsttrekker Van Baalen in de poep, door de vrijheid van meningsuiting te koppelen aan het “in principe” mogen ontkennen van de Holocaust. Van Baalen hield met zijn sterke optreden de schade beperkt, maar niemand gaf nog een stuiver voor Rutte.