Carlos

Een zeewierplantage van 500 duizend hectare zou in 2020 voldoende biomassa kunnen opleveren voor tien procent van onze energiebehoefte. Dit stelde dr. Willem Brandenburg, onderzoeker bij Imares en Plant Research International van Wageningen UR, op het symposium over aquacultuur bij Van Hall Larenstein in Leeuwarden (bron). Energie van eigen bodem: geen overbodige luxe gezien de sombere voorspellingen van het IEA en de onzekere toestanden met leveranciers in het Midden-Oosten en Rusland. Bovendien gaat hier om oppervlak dat in zee ligt. 500 duizend hectare op zee komt overeen met 80% van het Nederlandse akkerbouwareaal. Land dat dus nog steeds kan worden ingezet voor de productie van voedsel en dat is ook niet onbelangrijk gezien de stijgende voedselprijzen. Het zeewier zou gekweekt kunnen worden aan kabels tussen windmolens en vormt gelijk een kraamkamer voor jonge vis. Omdat zeewier voor 85 tot 90% uit water bestaat dient het bij voorkeur nog op zee ontwatert te worden om de transportkosten te beperken. Zeewieren hebben een hoog gehalte aan polysacchariden (60%) en een zeer laag ligninegehalte zodat ze zeer geschikt zijn voor vergisting (tot methaan) of fermentatie (tot ethanol) (zie: Groenboek Energietransitie). Het zoutgehalte vormt echter nog wel een probleem met name bij de verbranding in de oven van een elektriciteitscentrale levert dit veel slakken en aanslag op. Maar het zout zou eventueel kunnen worden verwijderd door het wier eerst te roosteren (torrefactie). Zeewierplantages in de Noordzee misschien wel een veel beter idee dan de Eilanden van Joop Atsma?