Een klassieker, twintig jaar oud alweer, als afsluiter van het serietje boze vrouwen. Lily Allen laat zien dat je niet per se harde gitaren nodig hebt om woede uit te drukken. Een scherpe tekst met een vrolijke, meezingbare melodie kan ook heel effectief zijn. De boodschap is duidelijk: denk maar niet dat ik mijn humeur laat verpesten door de eerste de beste hufter. Lily Allen heeft nooit gezegd over wie ze het heeft. Maar met de kennis van nu zou je je af gaan vragen of ze profetische gaven had, toen ze de tekst schreef. Als het nu zou worden uitgebracht, zou het perfect passen bij de actualiteit.