Het verlies van de oorlog met Iran kan Trump compenseren met overwinningen in zijn achtertuin, Latijns Amerika. In korte tijd kwamen in Chili, Colombia en Peru Trump-getrouwe leiders aan de macht. In alle gevallen met openlijk uitgesproken steun van de Amerikaanse president in de verkiezingscampagnes. Hij voegt de winst van zijn vrienden graag toe aan zijn palmares. ‘This is our hemisphere’ verklaarde de hij eerder dit jaar. Zijn MAGA-aanhang vindt de bemoeienis met de zuiderburen ook aanzienlijk belangrijker dan wat hij in de rest van de wereld allemaal wil maar niet kan bereiken. In het zicht van de midterms en gegeven het korte termijn geheugen van veel kiezers is dit voor hem allemaal goed nieuws.
Met de winst voor extreemrechts in Chili, Colombia en Peru is nu de gehele Pacific kust in handen van Trumpaanhangers. Dat zouden zij te danken hebben aan de angst van de burgers voor de toenemende criminaliteit en het groeiende gevoel van onveiligheid. Precies het thema waarop Trump sinds zijn aantreden hamert bij het verwerven van invloed. Zo presenteerde hij in maart van dit jaar met twaalf rechtse bondgenoten uit de regio het Shield of the Americas, een militaire coalitie om gezamenlijk tegen de drugskartels te strijden. Vorige week kondigde de Ecuadoriaanse president Daniel Noboa aan dat Amerikaanse militairen in zijn land vrij spel krijgen. Een van de meest in het oog springende beslissingen is dat Noboa in een decreet verklaart dat hij gratie zal verlenen aan militairen, politieagenten en burgers die deelnemen aan operaties ter verdediging van de staat. Daarnaast drong hij er bij het parlement op aan om amnestie te verlenen aan iedereen die in deze context handelt en tijdens toekomstige operaties misdaden begaat. Tot slot bepaalt decreet 424 dat buitenlands personeel dat aan deze acties meewerkt, immuniteit geniet.
De nieuwe leider van Colombia Abelardo de la Espriella, die ook een Amerikaanse paspoort heeft, zit op dezelfde lijn. Hij profileerde zich in de verkiezingscampagne als een radicaal-rechtse leider en als iemand die buiten de gevestigde politiek staat. En hij beloofde om een rigoureuze oplossing te bieden voor de geweldsspiraal waar Colombia al zo lang in zit. Of hij daartoe in staat is moet worden afgewacht. Hij heeft ook aangekondigd de vredesakkoorden met guerillagroepen op te zeggen. En een sociaal beleid, jarenlang inzet van de guerilla, hoeven de Colombianen niet van hem te verwachten. Zijn campagne was gericht op radicale anticommunistische retoriek, een compromisloze neoliberale economische agenda met de belofte van een reductie van de omvang van de staat met 40%. Op dat punt lijkt hij op de uiterst rechtse president van Argentinië, Milei (die met die kettingzaag), ook een grote favoriet van Trump. En op de in december verkozen Chileens president José Antonio Kast, die grote bewondering heeft voor Milei en de vroegere dictator van Chili, Pinochet. Ook Kast wil een een radicale neoliberale hervorming doorvoeren: het terugdringen van de overheidsuitgaven met meer dan 6 miljard dollar in slechts 18 maanden, zonder naar verluidt de sociale uitgaven te raken. Dit wordt door verschillende Chileense economen als onmogelijk beschouwd, tenzij hij het budget voor sociale programma’s verlaagt.
Komend najaar zijn er verkiezingen in Brazilië, het grootste land van het continent. Trump zal er alles aan doen om zijn kandidaat, Flavio Bolsonaro, zoon van de veroordeelde oud-president Jair Bolsanaro, aan de macht te krijgen. Volgens Reuters heeft zijn tegenkandidaat, de huidige president Lula, zijn lichte voorsprong in de polls deze maand uitgebreid. Bemoeienis van Trump met de verkiezingen is ook in dit geval niet uitgesloten, temeer daar ze plaatsvinden een maand voor de voor Trump in eigen land cruciale midterms verkiezingen.
Trump kan zich voor eigen publiek op de borst kloppen voor het succes in zijn hemisphere. Maar er blijven toch nog wel een paar vlekjes weg te werken. Cuba op de eerste plaats. Deze week werden weer nieuwe sancties tegen het land afgekondigd dat al sinds 1960 met de Verenigde Staten in de clinch ligt. De Cubaanse regering wil van geen wijken weten ondanks dat de toestand in het land steeds penibeler wordt sinds Trump begin dit jaar Venezuela verbood olie naar Cuba te exporteren. Onlangs opende de communistische regering in Cuba de weg naar vrijemarktwerking. Of dat voldoende is voor Trump valt te betwijfelen. Venezuela is ‘geregeld’ volgens de Amerikaanse president. Het “is een gelukkig land geworden” dankzij al het geld dat binnenkomt via de nieuwe handel met de Verenigde Staten. Daar denken de Venezolanen toch wat anders over. De olie-inkomsten hebben niet gebracht wat zij er van verwachtten en wat plaatsvervangende president Delcy Rodríguez beloofde. De VS kunnen het misschien nog goed maken nu het land getroffen is door zware aardbevingen.