Wanneer wordt ‘het is AI’ zeggen voldoende?

De dood van Renee Good, 37 jaar, door kogels van een ICE-agent is op zichzelf al een schokkende tragedie. Een vrouw doodgeschoten door gemaskerde 'handhavers' van de staat, vastgelegd door omstanders, verspreid via nieuwsmedia en sociale netwerken. Er is geweld, er zijn beelden, er is publieke woede, en er is een officiële lezing die meer dan schuurt met wat zichtbaar is. Tegelijk, het is iets waar we de afgelopen jaren bijna gewend aan zijn geraakt. Maar de tijden veranderen: het geweld niet, maar de vraag hoe lang beelden nog tellen wordt steeds meer relevant. Want we bewegen ons richting een moment waarop de reactie van Donald Trump niet langer hoeft te zijn dat beelden uit context zijn gehaald, of dat journalisten liegen, of dat demonstranten opruiers zijn. De volgende stap is tegelijk eenvoudiger én radicaler: hij zal gaan roepen dat de beelden niet echt zijn. Dat het AI is, of erger nog, dat er alternatieve beelden worden gefabriceerd die beter passen bij het gewenste verhaal. Tot nu toe functioneerden beelden als laatste anker van de werkelijkheid. Je kon discussiëren over intentie, framing en context, maar wat er te zien was, stond min of meer vast. Dat anker begint los te raken, omdat de mogelijkheid om ze te ontkennen steeds geloofwaardiger wordt gemaakt. AI biedt niet alleen de techniek om te vervalsen, maar ook het excuus om alles wat ongemakkelijk is als vervalsing weg te zetten. In de zaak rond Renee Good is die dynamiek al zichtbaar. De federale autoriteiten spreken over een bedreigende situatie, over zelfverdediging, over een auto die mogelijk als wapen werd ingezet. De beelden die circuleren laten iets anders zien. Dat verschil is politiek explosief. En precies daar ligt de verleiding om de discussie te verplaatsen van wat er gebeurde naar of het überhaupt gebeurd is zoals we denken. Het is niet moeilijk voor te stellen hoe dit eruitziet. Een president die zegt dat “linkse activisten” met AI video’s hebben gemanipuleerd. Een woordvoerder die beweert dat experts twijfels hebben over de authenticiteit. Een alternatieve reconstructie, gegenereerd met dezelfde technologie, waarin de agent duidelijk in gevaar is. Niet als bewijs, maar als tegenbeeld. Niet om te overtuigen, maar om te verwarren. En verwarring is alles wat nodig is. Dat is de kern van het probleem. Autoritaire politiek heeft geen absolute waarheid nodig. Twijfel volstaat. Als alles betwistbaar is, is niets nog bindend. In zo’n wereld verliest verontwaardiging haar scherpte, omdat elk feit kan worden geneutraliseerd met een gefabriceerd 'tegenfeit'. De dood van een vrouw wordt dan niet ontkend, maar opgelost in ruis. AI is op dit moment nog niet goed genoeg, maar met de huidige ontwikkelingen is het eerder maanden dan jaren ver weg. De vraag is dus niet of dit gaat gebeuren, maar wanneer het politiek rendabel wordt. Wanneer de kosten van ontkennen lager zijn dan de kosten van toegeven. Wanneer de achterban bereid is te accepteren dat zelfs video geen bewijs meer is, zolang het maar het eigen kamp beschermt. Trump heeft die grens al vaker verlegd. Van fake news naar alternatieve feiten naar openlijke minachting voor instituties. AI is geen breuk, maar een logisch vervolg. Als beelden hun status als gedeelde werkelijkheid verliezen, blijft alleen macht over. Dan beslist niet langer wat zichtbaar is, maar wie het hardst kan beweren dat zichtbaarheid zelf onbetrouwbaar is. De moord op Renée Good is dan niet alleen een tragedie, maar een voorbode. Niet van technologische vooruitgang, maar van een politiek waarin zelfs de realiteit uiteindelijk volledig optioneel wordt.

Door: Foto: Milad Fakurian on Unsplash
Foto: Catholic Church England and Wales (cc)

Gaza zit nog steeds op slot

, door

Israël laat nog steeds geen journalisten toe tot de Gazastrook. De Foreign Press Association (FPA) heeft een proces aangespannen om internationale media weer toegang tot Gaza te laten verkrijgen. Sinds het begin van de oorlog met Hamas in oktober 2023 is er geen buitenlandse journalist meer in Gaza geweest. Voor informatie over de situatie daar zijn we afhankelijk van steeds minder lokale verslaggevers. Volgens het Committee tot Protect Journalists (CPJ) zijn er in de oorlog tot nu toe meer dan tweehonderd journalisten gedood in Gaza.

Israël gaat intussen gewoon door met het bombarderen van zowel Gaza als Libanon. Sinds het begin van ‘het staakt-het-vuren’ in Gaza zijn er volgens de lokale zorgautoriteiten 422 Palestijnen door Israël gedood, zowel bij bombardementen en drone-aanvallen als beschietingen door Israëlische militairen die nog in Gaza zijn gelegerd. Israël weigert hulporganisaties de toegang tot het gebied waar duizenden mensen noodgedwongen in tenten verblijven en nog steeds voedsel en medicijnen moeten ontberen. De nieuwe registratieplicht voor hulporganisaties als Artsen Zonder Grenzen en Oxfam is volgens hen een ‘bewuste ondermijning van de hulp met voorzienbare gevolgen’ en volledig in strijd met het internationaal recht.

Duizenden Palestijnen leven nog steeds in een staat van gedwongen ontheemding. Ze kunnen niet terugkeren naar hun huizen of land, dat nu buiten de zogenaamde “Gele Lijn” ligt. Deze lijn splitst de Gazastrook van noord naar zuid in tweeën. Het Israëlische leger is nog steeds actief in het oostelijke gedeelte en bedreigt iedereen die vlak bij de grens woont. De ‘Gele lijn’ luidt een nieuwe fase van oorlog in, een fase die zich in stilte voortzet, buiten het zicht van de camera’s. Een vluchteling uit het oostelijk deel: “We hebben niet het gevoel dat de oorlog voorbij is. Ze hebben ons niet toegestaan ​​terug te keren naar onze woongebieden of zelfs maar onze huizen te controleren. We leven nog steeds in een andere oorlog, de oorlog van ontheemding en lijden, vooral nu de winter eraan komt.”

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Mededeling

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Closing Time | Lamb – Softly

, door

Lamb is een vreemde eend in mijn collectie; ik hou helemaal niet zo van triphop. Maar dit nummer greep me toch, blijkbaar voldoende om een hele cd aan te schaffen.

De band bestaat uit producent Andrew Barlow en zangeres Louise Rhodes. Ze zijn bekender van de singles Gabriel en Gorecki, overigens ook best mooi. Artistiekerig weetje: Gorecki is gebaseerd op de 3de symfonie van de Poolse componist Henryk Górecki.

Foto: ©Johannes Hogebrink

De mooiste sneeuwpop van Nederland

, door

COLUMN - (Geüpdatet)

Te midden van alle sneeuwellende is er ook een hoop sneeuwpret. Zo gaat de “sneeuwpopmedewerker” viraal op internet; een Schipholmedewerker die tussen de bedrijven door een sneeuwpop bouwt – lollig! Andere medewerkers houden een sneeuwballengevecht. Zelfs de directie heeft er geen moeite mee en ziet het als een geoorloofd gebbetje. (Inmiddels blijkt een onderaannemer de medewerkers opdracht gegeven te hebben de filmpjes van social media te verwijderen, omdat het respectloos zou zijn naar de gestrande medewerkers 🙄)

Verder worden we doodgegooid met winterse plaatjes. En daar doe ik lekker nog een schepje bovenop, want de allermooiste sneeuwpop staat toch echt naast mijn tuin:

Sneeuwpop zeemeermin

©Johannes Hogebrink

Sneeuwpop zeemeermin maken in uitvoering

©Johannes Hogebrink

Gemaakt door mijn buurman, gewoon op de picknicktafel waar de buurtjes afgelopen nieuwjaarsnacht nog een fikkie hebben gestookt en een glaasje gedronken op het nieuwe jaar (ik was er niet bij, ik sliep al…).

 

 

(Update: Johannes was zo vriendelijk nog een paar foto’s toe te sturen, deze 3e met prachtig zonlicht, en 3 nieuwere foto’s van de zeemeermin in haar huidige gedaante na nog meer sneeuwval)

Johannes' sneeuwpop zeemeermin in de zon

©Johannes Hogebrink

Gisteravond bleek dat de natuur een handje geholpen had…of eigenlijk is ze gewoon ingestort, maar kijk nou toch hoe mooi ze nu haar hoofd neigt! Johannes: “Wat ik zelf erg bijzonder vind is dat haar nek is ingezakt, op zo’n manier dat het volledig lijkt alsof ze haar hoofd zelf bewoog. Ik ontdekte het snachts wat het best wel spooky maakte..! 😅 als professioneel zand en ijs sculptor heb ik natuurlijk wel meer instortingen meegemaakt, maar ik heb nog nooit zo’n ‘natuurlijke beweging’ meegemaakt!”

Foto: ChatGPT Image Musk Zuckenberg as firework

Musk en Zuck zijn minstens zo schuldig als vuurwerk

, door

ANALYSE - De escalaties op oudejaarsavond werden niet alleen veroorzaakt door het vuurwerk, maar vooral door een bedenkelijke sociale cultuur. Een asociale consumentencultuur. Om onnavolgbare (of neuh, gewoon ordinair populistische egoïstische) redenen is ‘deugen’ verdacht gemaakt. De neoconservatieve wind heeft hebzucht heilig verklaard. Ieder voor zich en god voor ons allen. En als god het niet doet, dan moet de markt het maar oplossen.

Sociale discipline, doen wat goed is omdat het onderdeel van ‘beschaving’ is, telt voor een grote groep mensen alleen nog als je er zelf van kunt profiteren. De afgelopen decennia is het sociale cement uit onze maatschappij op veel plekken vervangen door los zand met een beetje spuug. Mensen hebben zelfredzaamheid verward met zelfzuchtigheid. Hoe zou dat toch komen?

Het komt natuurlijk deels door politici die van hardvochtigheid hun salespitch hebben gemaakt, en omdat horkerigheid het in de media beter doet dan solidariteit. Net als hebzucht is solidariteit is aanstekelijk. We hoeven geen Japanse Hara-Kiri sociale discipline na te streven, maar de samenleving hoeft ook geen extrapolatie van een McDonalds wegwerp-‘restaurant’ te zijn. Waar je voor je bestelling geen sociale interactie meer hoeft te trotseren, en waar de plastic stoeltjes precies oncomfortabel genoeg zijn om je weer snel plaats te laten maken. Efficiëntie boven quality time.

Doe het veilig met NordVPN

Mededeling

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Closing Time 🇷🇺 AGata Bobin Земли, Воды, Огня и Воздуха

, door

Погрузись в ритм первозданной энергии.
Этот трек, танец четырёх стихий: Земли, Воды, Огня и Воздуха.
Каждый куплет, это голос мироздания, каждое «эй», удар сердца природы.

🎧 Слушай в наушниках для полного эффекта.

Voel het ritme van oer_energie. Dit nummer is een dans van vier elementen: Aarde, Water, Vuur en Lucht. Elk vers is de stem van het universum, elk ‘hey’ is het ritme van het hart van de natuur.

Foto: Kilian Seiler on Unsplash

De formatie: verzoening als rookgordijn

, door

Er is een hardnekkige misvatting in het Haagse debat over polarisatie: dat die verdwijnt zodra je de juiste mensen rond dezelfde tafel zet. Alsof maatschappelijke spanningen het gevolg zijn van logistiek falen. In de NRC-opinie van historicus en politicoloog Kemal Rijken waarin wordt betoogd dat het betrekken van rechts bij de formatie Nederland dichter bij elkaar zou brengen, wordt die misvatting niet alleen herhaald, maar verheven tot morele plicht.

De redenering klinkt redelijk. Nederland is verdeeld. Er is wantrouwen. Er zijn kiezers die zich niet vertegenwoordigd voelen. Dus moeten partijen die zichzelf profileren als anti-establishment worden opgenomen in het bestuur, om zo het systeem weer geloofwaardig te maken. Het probleem is niet dat dit idee nieuw is, maar dat het telkens opnieuw wordt gepresenteerd alsof het een neutrale observatie is, en geen politieke keuze met duidelijke winnaars en verliezers.

Wat hier gebeurt, is dat polarisatie wordt gedefinieerd als een communicatieprobleem. Te weinig luisteren. Te weinig samenwerken. Te veel morele scherpte. Daarmee wordt de inhoud buiten beeld geschoven. Alsof het er niet toe doet waaróver men verdeeld is. Alsof de kloof tussen partijen primair gaat over stijl, toon en temperament, en niet over fundamentele meningsverschillen over rechtsstaat, minderheden, wetenschap en macht.

Foto: Jorge Salvador on Unsplash

Trump dreigt, macht beslist

, door

Maak je de wereld veiliger door leiders van onwelvallige landen uit te schakelen? Nope. Kijk alleen maar naar het intens stabiele Irak nadat Saddam Hoessein werd afgezet. Alsof geopolitiek een Jenga-toren is waarin je simpelweg het verkeerde blokje verwijdert en de rest vanzelf blijft staan. In werkelijkheid wordt een ander signaal afgegeven. Niet dat recht zegeviert, maar dat macht loont, mits ze op het juiste moment beschikbaar is voor de juiste belangen. Dat maakt de wereld niet veiliger, maar voorspelbaarder voor wie aan de knoppen zit en gevaarlijker voor iedereen daarbuiten.

Laten we één mogelijk misverstand alvast opruimen. Nicolás Maduro is een lul. Hij heeft Venezuela verder de afgrond in bestuurd, verkiezingen gemanipuleerd, oppositie monddood gemaakt, media onder druk gezet en staatsmiddelen ingezet om een kleine kliek aan de macht te houden terwijl de bevolking verarmde. Zijn regime is corrupt, repressief en moreel bankroet. Dat Venezuela ondertussen beschikt over ’s werelds grootste bewezen oliereserves, en dat die reserves structureel slecht worden beheerd en geplunderd, is geen verzachtende omstandigheid maar onderdeel van het probleem. Maduro’s falen is echt, autonoom en niet het product van buitenlandse vijandigheid.

Juist daarom is het zo problematisch wat er nu gebeurt. De dreigementen van Trump richting de Venezolaanse vicepresident, na het ontvoeren van Maduro naar New York, zijn geen uiting van rechtsstatelijkheid maar van pure machtspolitiek. Ze passen naadloos in een lange traditie waarin instabiliteit in olieproducerende landen wordt gezien als een beheersbaar risico, zolang de toegang tot deze grondstoffen maar onder controle blijft. De boodschap is eenvoudig: wie meewerkt, mag blijven zitten; wie dat niet doet, wordt verwijderd. Desnoods met geweld. Dat is geen afrekening met autoritarisme, maar een herverdeling van wie er aan het olieventiel mag draaien.

Closing Time | Lenny Kravitz – I build this garden for us

, door

Ik blijk ook al 2 cd’s van Lenny Kravitz in mijn bezit te hebben; Let Love Rule en 5. Hij heeft er veel meer gemaakt, maar na 5 is hij bij mij een beetje uit beeld geraakt. Ik zie op Wikipedia dat ie ook geen echte knallers meer heeft geproduceerd, dus dat is niet verrassend. Niettemin een artiest van formaat, met ook een prachtige website. Hij lijkt met pensioen te zijn; zijn laatste album is van 2018. Maar met ouwe rockers weet je het nooit. Voor deze Closing Time was het niet moeilijk kiezen, dit nummer zingt al in mijn hoofd sinds ik Lenny met een CT besloot te eren.  Het heeft wel een zwaar christelijke ondertoon, of boventoon eigenlijk, maar het rockt zo lekker.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Volgende