Wat jongeren en professionals van Bad Bunny kunnen leren

Rapper Bad Bunny toont jongeren dat je niet in één hokje hoeft te passen. Als tegenwicht tegen vreemdelingenhaat en stemmen uit de manosphere biedt hij inspiratie aan jongeren en professionals, stellen onderzoeker Fariël Ben Abdelaziz en bijzonder hoogleraar Femke Kaulingfreks. Jongeren ervaren meer polarisatie en maken zich daar zorgen over, blijkt uit recent onderzoek. Voor velen van hen zijn onderdelen van hun identiteit, zoals kleur, culturele achtergrond, gender of seksuele geaardheid, in de publieke ruimte en de media een mikpunt van haat of geweld. In een tijd waarin je niet zomaar kunt zijn wie je bent als je afwijkt van de dominante maatschappelijke norm, hebben jongeren positieve rolmodellen nodig die verschil vieren. Rolmodellen die cool zijn en laten zien dat je niet in één hokje hoeft te passen. Verademing De Puerto Ricaanse popster Bad Bunny, de meest gestreamde popartiest ter wereld, is zo’n rolmodel. Wij zagen hem eind juni optreden in een strak uitverkocht Gelredome waar jonge mensen met allerlei achtergronden compleet uit hun dak gingen. Het is een verademing om een artiest te horen die jongeren uitnodigt om hun meervoudige identiteit met trots en liefde te dragen. Terwijl de wereld in brand staat, roept Bad Bunny zijn publiek op om te genieten van de kleine dingen in het leven en van de kracht van gemeenschap. Dat is niet gemakzuchtig. Bunny’s boodschap is ook voor professionals met een pedagogische opdracht relevant Juist voor jongeren van kleur en voor jongeren met een migratieachtergrond die regelmatig discriminatie ervaren, is Bad Bunny’s  boodschap dat je mag genieten van het leven nu extra belangrijk. Zijn boodschap is ook voor professionals met een pedagogische opdracht relevant. Hij kan hen inspireren om jongeren mee te geven dat ze trots mogen zijn op zichzelf. De populariteit van Bad Bunny is enorm. In 2025 was hij de meest gestreamde artiest ter wereld. Na zijn overweldigend succesvolle én controversiële optreden tijdens de Amerikaanse Superbowl halftime show in februari dit jaar groeide zijn populariteit verder. Op zijn meest recente album Debí Tirar Más Fotos brengt Bad Bunny een ode aan zijn moederland Puerto Rico. De hits gingen viraal op sociale media, omdat ze voor veel jonge mensen symbool staan voor bredere thema’s die te maken hebben met de erfenis van een koloniaal verleden en de waarde van migratiecultuur. De twee plastic stoeltjes op de cover van het album zorgden voor herkenning en verbinding onder jongeren uit verschillende culturen. Het is een universeel herkenbaar beeld voor iedereen die is opgegroeid in een familie met weinig geld, maar veel tijd om met elkaar samen te zijn. Op zulke witte stoeltjes worden vaak de meest voedende en diepste gesprekken gevoerd, zoals iemand online opmerkte. Trots Bad Bunny laat in zijn muziek en shows de wereld zien dat biculturele jongeren trots mogen zijn op hun cultuur, geschiedenis en moedertaal. Hij bezingt de tweeledigheid van een migratiegeschiedenis: je denkt met bitterzoet gemis aan het land van je voorouders en je bent je bewust van de opoffering die komt kijken bij de zoektocht naar een beter leven. Ook de autonomie van Bad Bunny spreekt jongeren aan. Hij weigert zich aan te passen aan de mainstream cultuur en dominante normen van de westerse wereld, maar laat juist zien hoe die mainstream cultuur beïnvloed wordt door migratie. Bad Bunny is regelmatig kritisch over het anti-immigratiebeleid van Trump en benadrukt dat de VS drijft op de arbeid van migranten. Hij gaf de boodschap af dat koloniale geschiedenis niet alleen over slachtofferschap en landverlies gaat Om zijn Latino fans te beschermen tegen arrestaties van ICE rondom concertlocaties kondigde Bad Bunny aan tijdens deze wereldtour geen concerten te geven in de Verenigde Staten. Zijn halftime show deed hij volledig in het Spaans, een unicum in de Amerikaanse geschiedenis. Bad Bunny opende het optreden met een decor van suikerplantages uit Puerto Rico, waar de lokale bevolking ondanks de geschiedenis van kolonisatie toch haar eigen cultuur, gemeenschapszin en levensvreugde bleef ontwikkelen. Na de Spaanse kolonisatie namen Amerikaanse bedrijven het over, en vandaag de dag zijn het nog steeds rijke Amerikanen zoals Jake Paul – de verloofde van Jutta Leerdam - die in Puerto Rico voor weinig geld enorme villa’s kopen en een beroep doen op de toch al schaarse publieke voorzieningen. Maar Bad Bunny nam zijn publiek ook mee op een vrolijke tour langs alledaagse momenten uit het leven van Latijns-Amerikaanse gemeenschappen die van niets iets weten te maken, van een spel domino tot een bezoek aan de nagelstyliste.  Zo liet hij zien hoe verhalen over verzet en bevrijding een gevoel van trots en eenheid kunnen oproepen tussen mensen uit verschillende landen die allemaal weten wat historische uitbuiting betekent, maar zich niet klein hebben laten krijgen. Kritisch Bad Bunny laat zijn activistische kant ook op creatieve wijze zien in relatie tot gendernormen. Tijdens de SuperBowl halftime show kwamen niet alleen traditionele waarden aan bod, zoals het huwelijk tussen man en vrouw. Ook de lichamelijke expressie tussen mannen die samen perreo (reggaeton-dans) dansen werd genormaliseerd. Bad Bunny is een commerciële artiest en geen uitgesproken activist Daarnaast stonden vrouwen centraal in de dans bij het nummer yo perreo sola, dat gaat over vrouwelijke autonomie en dat kritiek levert op seksuele intimidatie in de uitgaansscene. In de videoclip bij dit nummer is Bad Bunny zelf te zien in drag. Binnen de reggaeton cultuur die vaak als macho wordt gezien maakt hij ruimte voor verschillende vormen van niet-traditionele en antimacho masculiniteit. Daarmee biedt hij een aantrekkelijk tegenwicht tegen opvattingen die jongeren vanuit de manosphere aangereikt krijgen. Bad Bunny is een commerciële artiest en geen uitgesproken activist. Toch helpt zijn muziek jonge fans om zich op een kritisch bewuste manier te verhouden tot onrecht en ongelijkheid. Bespreekbaar maken Voor professionals die vanuit een kritisch pedagogische houding met jongeren werken is dit gegeven interessant. Professionals kunnen Bad Bunny’s populariteit aangrijpen om met jongeren te praten over hoe je om kunt gaan met de meervoudigheid van je identiteit. Zonder jongeren een expliciet moraliserende boodschap op te leggen. Hij laat zien dat je trots mag zijn op je roots en dat er niet één soort macho mannelijkheid is Door samen met jongeren naar Bad Bunny te luisteren kun je thema’s als uitsluiting en erkenning bespreekbaar maken. Hij laat zien dat je trots mag zijn op je roots en dat er niet één soort macho mannelijkheid is. Hij laat ook zien dat koloniale geschiedenis niet alleen gaat over landverlies en slachtofferschap, maar ook over overlevingskracht en vindingrijkheid. Bad Bunny sloot zijn halftime show af met een opsomming van alle landen op het Noord-, Midden- en Zuid-Amerikaanse continent en de boodschap God Bless America. Daarmee claimde hij deze uitspraak terug van rechtspopulisten als Trump die dromen van een exclusief witte natiestaat. Bad Bunny refereerde juist aan de eenheid in diversiteit van de Amerika’s, waar de Verenigde Staten een onderdeel van uit maakt, maar niet bepalend in is. Het enige wat sterker is dan haat, is liefde, viel er op grote videoschermen te lezen. Een verbindende boodschap van radicale liefde in een tijd van polarisatie en neofascisme. Liefde voor elkaar als medemens, liefde voor alle onderdelen van je identiteit en liefde als vermogen om zorg te dragen voor elkaar, juist door te erkennen dat je kwetsbaar bent voor onderdrukking. In onze gedeelde menselijkheid staan we sterker dan politici die ons uit elkaar proberen te drijven. Precies de hoopvolle en verbindende boodschap die jongeren nu nodig hebben. Dit artikel verscheen eerder bij Sociale Vraagstukken. Fariël Ben Abdelaziz is onderzoeker bij het lectoraat Jeugd en Samenleving en docent Pedagogiek aan Hogeschool Inholland. Femke Kaulingfreks is bijzonder hoogleraar grootstedelijke vraagstukken op de Wibautleerstoel aan de UvA.

Door: Foto: afkomstig van video The New York Times Popcast - Bad Bunny on His Most Puerto Rican Album Yet.

Closing Time | Het recht om in vrede te leven

, door

Laten we herdenken dat iedereen het recht heeft in vrede te leven….

ons lied is het vuur van pure liefde,
de duif van het duivenhok,
de olijf van de olijfgaard,
het universele lied.
De keten die zal zorgen voor de triomf
van het recht om in vrede te leven.

1969

Die tekst komt uit het oorspronkelijke “El derecho de vivir en paz” (“Het recht om in vrede te leven”), in 1969 geschreven door de Chileense singer-songwriter Víctor Jara. Bedoeld als een internationaal solidariteitslied, een anti-oorlogs- en anti-imperialistisch protest tegen de Vietnamoorlog. Opgedragen aan de Vietnamese communistische leider Ho Chi Minh en het Vietnamese volk dat zich verzette tegen de militaire interventie van de Verenigde Staten. Victor Jara zong over de verwoesting van rijstvelden door “genocide en napalm”.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: APB 2026 scherm afbeelding Debat direct Tweede Kamer

De moeizame verhouding tussen oppositiepartijen en het kabinet-Jetten

, door

van Rick van Well

Sinds het aantreden van het minderheidskabinet-Jetten zijn de stemmen van de parlementaire oppositie in de Tweede Kamer van doorslaggevende betekenis. Dat biedt de oppositie vanzelfsprekend kansen: in ruil voor de benodigde Kamersteun kan zij meer invloed uitoefenen dan bij een kabinet met een vaste meerderheid. Tegelijkertijd is de parlementaire oppositie sterk versnipperd en verdeeld.

Besturen of bestrijden?

Zowel voor de linkse als de rechtse oppositie zijn er aanknopingspunten om samen te werken met het kabinet-Jetten, gezien de relatief centrale ideologische positie van de regeringspartijen. Nederland kent bovendien een lange traditie van bereidwilligheid onder politieke elites om samen te werken.

Sterker nog, oppositiefracties wijzen doorgaans relatief weinig regeringsvoorstellen af. In de afgelopen decennia stemde gemiddeld slechts een vijfde tot een kwart van de oppositiekamerleden tegen wetgeving van de regering. Ook uit vraaggesprekken met Kamerleden blijkt dat maar weinig Kamerleden vinden dat het de taak van de oppositie is om een kabinet zo snel mogelijk ten val te brengen.

Toch bestaan er verschillen in opvattingen over de manier waarop oppositie moet worden gevoerd. Dat werd bijvoorbeeld zichtbaar tijdens een debat tussen Geert Wilders (PVV) en Joost Eerdmans (JA21) bij de Algemene Politieke Beschouwingen. Wilders waarschuwde Eerdmans om niet per dossier met het kabinet te onderhandelen: “Dan krijgt u op onderdelen gelijk, maar op iets anders houdt u een kabinet in stand dat ook precies doet wat uw kiezer niet wil.”

Foto: Fossielvrij NL (cc)

Natuurlijk ≠ zomaar: misleidende retoriek over klimaatveranderingen uit het verleden

, door en

Iedereen zal deze dooddoener wel eens voorbij zien komen in discussies over klimaatverandering: “Het klimaat verandert altijd”. In langere verhalen van pseudosceptici wordt die dooddoener meestal ingekleed met meer woorden, en vaak met een grafiek uit een bona fide paleoklimatologisch onderzoek. Op zich klopt het wat er wordt gezegd, maar er wordt een misleidende indruk gewekt.

De suggestie is dat het klimaat in het verleden zomaar veranderde, zonder dat er iets te zeggen is over de oorzaken en processen die daarvoor zorgden. En als dat in het verleden zo ging, dan zou dat nu ook zo kunnen zijn, toch? Het publiek wordt zo in de richting gestuurd van een onwetenschappelijke manier van denken, die in de verste verte geen recht doet aan al die wetenschappers die in de afgelopen tweehonderd jaar hebben bijgedragen aan de kennis over de werking van het klimaatsysteem. Wetenschappers nemen geen genoegen met “natuurlijk” als verklaring, net zo min als ze dat met “zomaar” zouden doen.

Verloop van de gemiddelde wereldtempertuur in de afgelopen 500 miljoen jaar. Let op de verspringende schaal van de x-as. Bron: Haywood et al. 2019.

De misleiding zit hier niet in wat er wordt gezegd, maar in wat er wordt weggelaten. Een opmerking of afbeelding over klimaatveranderingen uit het verleden wordt losgehaald uit nagenoeg de complete klimaatwetenschap. Op een manier die grenst aan geschiedvervalsing. De werkelijkheid is namelijk dat de kennis die er is over het broeikaseffect is ontstaan vanuit onderzoek naar die vroegere klimaatveranderingen. Dat we weten dat het opwarmt door onze uitstoot van CO₂, is een bijvangst van de wetenschappelijke interesse in de paleoklimatologie. Dankzij wetenschappers als Joseph Fourier, die tweehonderd jaar geleden al begreep dat het klimaat niet zomaar verandert, omdat er een enorme hoeveelheid energie nodig is om de aarde ook maar een beetje op te warmen. (Voor een iets uitgebreidere toelichting op de wetenschapsgeschiedenis verwijs ik naar het langere stuk hierover op Klimaatveranda, en voor een veel uitgebreidere toelichting naar mijn boek.)

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Closing Time | Witching Hour

, door

Nog even over Venom… blijkbaar heeft ooit, lang geleden, Slayer, in samenwerking van Machine Head, een live-nummertje gedaan van de Venom klassieker Witching Hour. Je hoort hier mooi hoe zowel Venom als Slayer een vleugje punk de metal inbrachten.

Foto: "Anu Frank-Lawale (right) and a VIMS student (left) discuss the graphic facilitation that Julie Stuart did during the communicating science panel. ©Will Sweatt/VASG" by Virginia Sea Grant is licensed under CC BY-ND 2.0

Sterk worden door wetenschapsnieuws

, door

COLUMN - Iemand zou eens onderzoek moeten doen naar de wetenschapscommunicatiewetenschap, de tak van wetenschap die zich bezighoudt met de communicatie over wetenschap. Het is logisch dat wetenschappers en journalisten die de wereld uitleggen hoe wetenschap werkt, wat de wetenschap oplevert en wat we met die inzichten kunnen, zelf nadenken over de vraag of je ook wetenschappelijk kunt vaststellen of al dat gecommuniceer ook werkt.

Een kwestie daarbij is dat heel veel wetenschapscommunicatie over science gaat, natuurwetenschap, en wetenschapscommunicatiewetenschap natuurlijk zelf geen science is, maar een sociale of eventueel een geesteswetenschap. Het vak zit, misschien mede daardoor nog niet zo stevig in elkaar, en mijn indruk is dat een heleboel wetenschapscommunicatiewetenschap vooral bestaat uit pogingen om aan te tonen dat er nog onvoldoende wetenschapscommunicatiewetenschap op niveau is.

Een recent artikel van Aart van Stekelenburg en collega’s probeert wat helderheid te scheppen in de verwarring. (Ik moet hier erbij zeggen dat Van Stekelenburg net als ik in Nijmegen werkt, maar bij een andere faculteit – ik heb hem helaas nog nooit ontmoet). Het bestaat uit twee delen: het legt eerst het probleem uit van de allerbekendste theorie uit het vak, het deficietmodel, en probeert dit vervolgens te vervangen door iets beters.

Foto: Frédéric Poirot (cc)

Goed nieuws voor Denen: ze hebben nu écht niets meer te verbergen

, door

“Niets te verbergen” blijft een merkwaardig argument tegen privacy. Vandaag kregen bijna negen miljoen Denen daar een tamelijk praktische demonstratie van. Onbevoegden wisten via de legitieme toegang van een Deens bedrijf het centrale bevolkingsregister te doorzoeken en bemachtigden gegevens van ongeveer 8,8 miljoen geregistreerde personen. Daaronder namen, adressen en de Deense equivalenten van burgerservicenummers. Het gaat overigens ook om overleden en geëmigreerde Denen, waardoor het aantal groter is dan de huidige bevolking.

Het maakt pijnlijk duidelijk: je hebt misschien niets te verbergen voor de overheid. Maar de overheid kan niet altijd bepalen wie er verder meekijkt. De les daarvan zou tamelijk eenvoudig moeten zijn: gegevens die je niet bewaart, kunnen ook niet worden gestolen. Natuurlijk moet een overheid sommige gegevens bewaren. Zonder bevolkingsregister geen paspoort, geen uitkering en geen stembiljet. Maar als zelfs zo’n register, waarschijnlijk een van de best beveiligde bestanden van een land, op deze schaal kan worden leeggehaald, dan kan dat met elk bestand.

Dat principe heet in de AVG heel saai “dataminimalisatie”: verzamel alleen persoonsgegevens die werkelijk noodzakelijk zijn en bewaar ze niet langer dan noodzakelijk. Het is een van de verstandigste uitgangspunten van de hele privacywetgeving. Niet omdat iedereen kwaad in de zin heeft, maar omdat iedere database een risico vertegenwoordigt.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Closing Time | Mazzy Star

, door

Als iemand me naar mijn favoriete stem uit de rock en omstreken zou vragen, is er een aanzienlijke kans dat ik Hope Sandoval zou noemen. Al zou het antwoord ook iets anders kunnen zijn, afhankelijk van mijn stemming en de muziek waar ik op dat moment veel naar luisteren. Ik bedoel niet te zeggen dat Mazzy Star zonder haar stem een onbeduidend bandje zou zijn. Daarmee zou ik ze tekort doen. Bovendien weten ze hoe ze de perfecte muzikale omlijsting kunnen creëren voor de zang van Hope Sandoval. Maar dat de zang grotendeels bepalend is voor hoe de band klinkt valt niet te ontkennen. Ook bij live optredens, zoals blijkt uit deze tv-opname uit 1994.

Foto: Eerste Kamer plenaire zaal @ foto: Hans Kouwenhoven en Eerste Kamer

Senatoren als politieke pokerchips

, door

van Simon Otjes

Op 30 augustus kondigde Paul Rosenmöller (PRO) aan niet meer verkiesbaar te zijn bij de volgende Eerste Kamerverkiezingen. Acht jaar lang zat Rosenmöller in de Senaat. Wat heeft hij de afgelopen acht jaar gedaan? Natuurlijk heeft Rosenmöller niet stilgezeten. Als senator diende hij 40 moties in, dwong hij acht toezeggingen af en stelde hij twee vragen. Maar het handwerk van een parlementariër was niet het belangrijkste deel van Rosenmöllers functie: hij was de afgelopen acht jaar met name een belangrijke pokerchip voor Jesse Klaver.

De wet van Noten

De rol van Eerste Kamerleden in Nederland lijkt niet zozeer het maken van een eigen afweging, maar om bij onderhandelingen tussen Tweede Kamerfracties en kabinetten, die sinds Rosenmöllers lidmaatschap van de Eerste Kamer daarin geen meerderheid hebben gehad, als pokerchips te worden ingezet.

De reden hiervoor is dat Eerste Kamerleden vrijwel altijd hetzelfde stemmen als hun collega’s in de Tweede Kamer. In Den Haag staat dit bekend als de Wet van Noten. Dat komt deels omdat Eerste Kamerleden dezelfde opvattingen hebben als Tweede Kamercollega’s van dezelfde partij en vanuit die opvattingen naar wetten kijken. Tegelijkertijd zijn er ook praktischere factoren die een rol spelen: Eerste Kamerleden zijn deeltijdpolitici zonder ondersteuning, die geen tijd hebben om in detail over wetsvoorstellen en begrotingen te onderhandelen. Ze volgen hun collega’s omdat die een geïnformeerd en afgewogen oordeel hebben gevormd.

Foto: David Lisbona (cc)

Netanyahu kaapt het heldenverhaal

, door

Een vliegtuig vol passagiers ontsnapt ternauwernood aan een ramp. De gezagvoerder wordt neergestoken, passagiers grijpen in, andere piloten krijgen het toestel veilig aan de grond. Voor Benjamin Netanyahu was vervolgens nog één ding nodig: zorgen dat ook hij op de foto stond.

Toen de passagiers van Flydubai-vlucht FZ1073 terugkeerden naar Israël, stond Netanyahu ze op Ben-Gurion op te wachten. De ontmoeting werd keurig vastgelegd door de Israëlische Government Press Office en via internationale persbureaus over de wereld verspreid. Het incident vindt bovendien plaats vlak voor de Israëlische verkiezingen, waardoor het Netanyahu een dankbare gelegenheid biedt om veiligheid weer centraal te stellen.

Vanuit Netanyahu’s perspectief is dat volkomen rationeel. Een dramatisch incident met een vliegtuig vol Israëliërs biedt hem vrijwel het ideale PR-materiaal: gevaar, Israëlische burgers, terrorisme en een premier die achteraf tussen de helden kan gaan staan.

Daarvoor hoeft de toedracht nog niet eens vast te staan. De copiloot stak de gezagvoerder neer en het toestel maakte een scherpe duik, waarna bemanning en passagiers ingrepen. Onderzoek naar het motief loopt nog. Netanyahu verklaarde ondertussen al dat de copiloot islamistisch was geradicaliseerd, zonder daar bewijs voor te leveren.

Zo verandert ook het verhaal. De hoofdrol hoort bij de Indiase gezagvoerder Smit Machchhar, die zwaargewond het cockpitluik wist te openen, en bij de mensen die daarna de aanvaller overmeesterden en het vliegtuig hielpen redden. Vervolgens verschijnt Netanyahu in beeld en wordt ook hij onderdeel van het heldenverhaal.

Closing Time | Lamb Eats Wolf

, door

Het is dierendag. Ik zat gisteren na te denken over een toepasselijke Closing Time, maar er schoot me niet veel te binnen. Love is All had gekund, natuurlijk. Of die andere zingende kikker: Being Green. En toen kwam dit nummer zomaar voorbij op de radio. Van Kiki Rockwell uit Nieuw-Zeeland. Je kunt je afvragen of het echt heel veel met dierendag te maken heeft, afgezien van die wolf en dat lam in de  titel. Maar ik vond het een mooi en intrigerend nummer.

Closing Time | Redeemer

, door

Yard Act uit Leeds wordt meestal ingedeeld bij de post-punk. Maar wel met invloeden die je niet zo vaak in dat genre hoort, zoals disco en hiphop. Hun muziek is vaak dansbaar, op het springerige af, dus de link met disco is te begrijpen. En zanger James Smith praat meer dan hij zingt, dus dat heeft wel iets van rappen.

Redeemer is niet springerig, maar wat zwaarder dan eerdere nummers van de band. Wel leunt het sterk op een beat, maar die is meer log dan dansbaar. Niks mis mee, wat mij betreft. En James Smith zingt, met dat typische Yorkshire accent waarin “fun” en “nun” perfect rijmen op “done”.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Volgende