Toch maar verbranden?

Boek Nabokov (Foto: Flickr/luiginter)

Toen de Russische schrijver Vladimir Nabokov, beroemd van Lolita, in 1977 stierf, liet hij een onvoltooid manuscript achter op 138 archiefkaarten. Het droeg de titel The Original of Laura. Hij drukte zijn zoon en executeur-testamentair Dimitri op het hart om dit werk te verbranden. Dimitri moest hier rustig over nadenken, en plaatste de 138 kaarten in een kluis in een Zwitserse bank, in afwachting van een beslissing. Deze herfst zal het boek alsnog uitkomen, en meer recentelijk zijn alvast vier van de 138 archiefkaarten openbaar gemaakt.

Het postuum uitgeven van boeken tegen de wil van de auteur is soms een goed idee, waarbij het geval van Franz Kafka een goed voorbeeld is. Ook hij verzocht om verbranding van al zijn manuscripten, en als dat gebeurd was zou bijna niemand nu nog van hem gehoord hebben. Maar het kan met dit soort dingen ook ontzettend mis gaan. Ernest Hemingway’s reputatie heeft erg geleden onder de talrijke postume romans die er van hem zijn verschenen. Mensen die Tolkien’s In de ban van de ring al onleesbaar vonden zouden de postuum verschenen twaalfdelige reeks The History of Middle-Earth moeten proberen. Tupac Shakur, een artiest wiens reputatie berustte op een paar aardige nummers en de vier kogels die een einde maakten aan zijn leven, bracht postuum het ene nummer na het andere uit, zonder dat er veel fatsoenlijks bij zat.

Er wordt nu al aangekondigd dat The Original of Laura een meesterwerk is, maar degenen die het zeggen zijn om te beginnen al Nabokov-afficionados, en hebben wellicht ook financieel veel te winnen bij goede verkoopcijfers voor het nieuwe boek. De vier kaarten die nu openbaar zijn gemaakt zijn typisch Nabokov ? ze bevatten een ongemakkelijke sex-scène, geschreven in het kunstmatige, overdreven ingewikkelde Engels dat we van hem kennen. Misschien moeten Nabokov’s erven toch nog maar een keer overwegen of ze het niet beter kunnen verbranden.

  1. 1

    Een simpele aanpassing aan de auteurswet zou voldoende moeten zijn: de auteursrechten op postuum gepubliceerde werken vervallen.

    Vervolgens kunnen erven die zeker willen zijn de goede naam van hun voorouders niet door het slijk te willen halen, het postume werk onder pseudoniem uitbrengen. Ik stel voor: draai de naam van de auteur om. Tolkien wordt Neiklot, Hemmingway word Yawgnimmeh, enzovoort.

  2. 2

    Misschien is het in dat kader beter om niet de posthume werken preventief te verbranden, maar alles uit te geven en dan alle slechte werken te vernietigen. Zo blijft er alleen het beste van Hemmingway, Nabokov of Tupac (echt?) over.

    Persoonlijk heb ik te weinig tijd om alles van iedereen te lezen/kijken/luisteren. Als ik moet kiezen sla ik de slechte dingen dan ook liever over.