Het moedige risico van riool-onderverzekering

Naar IMDB over Code 46“Het is toch een veel fijner idee?” Ik zucht en hou de voordeur nog in mijn hand. De jongen die voor mij staat, kijkt me een beetje smekend aan. “Als mijn riolering-tot-de-gemeentepijpen het begeeft bel ik de loodgieter wel. Dat geweldige risico van riool-onderverzekering ga ik dan maar gewoon nemen”, zeg ik monotoon. De jongen lacht cynisch. Hoofdschuddend stopt hij de rioolalarmpas met noodnummers weer in zijn zak en strompelt naar de buren. Het deed me denken aan een film die ik deze week zag, ‘Code 46’ van Michael Winterbottom. Die hel is niet ver weg.

In ‘Code 46‘ spelen Tim Robbins (William Geld) en de charismatische nieuweling Samantha Morton (Maria Gonzales) twee individuen die plotsklaps verliefd op elkaar worden. De combinatie ziet er vreemd uit en is dat ook, want genetisch is Maria exact dezelfde als Gelds moeder. Een toekomst met kloning breekt de geliefdes op. Het verhaal is wat dunnetjes maar niet onaardig, de regie is beter dan de film.

Maar het meest belangwekkende van de rolprent is de enorme betekenis die in alle dialogen aan de verzekering wordt toegekend. Een verzekeringsmoloch genaamd ‘The Sphinx’ (slogan: “The Sphinx knows it all”) heeft het berekenen van gevaar tot een zodanig niveau verheven dat je op de meest raadselachtige momenten geen papieren krijgt. En in deze beklemmende wereld betekent dat niet dat de jongen van de rioolverzekering simpelweg de deur kan wijzen, maar dat je in elk hotel, bij elke douane en werkgever geweigerd wordt. Totale uitsluiting is het gevolg.

Ooit heb ik eens een dag per ongeluk mijn autoverzekering laten verlopen. Ik belde de maatschappij en kreeg welgeteld zes stevige vermaningen van telefonistes en consultants: “Verlopen? Dat kan toch niet! Als we allemaal weigeren onze maatschappelijke verantwoordelijkheden op te nemen wordt het een mooie boel, mijnheer!” Ik was verbijsterd. Als ik alle kinderen in de buurt met een gloeiende pook had gebrandmerkt, zou de verontwaardiging zeker niet groter zijn geweest. Onverzekerd rondreizen, rondrijden, rondlopen of rondniezen, dat is het ergste dat je in de Westerse wereld van vandaag kan doen.

Voortdurend zijn we bezig de jus uit het leven te wringen door elk risico te calculeren, te wegen en te minimaliseren. Het leidt bij mij tot een soort mentale hyperventilatie, een benauwdheid. De voortdurende discussie over hoe belangrijk de kleine lettertjes van de nieuwe zorgverzekering wel niet zijn, prikt onhandig in dit trauma. Want ik heb al een brandverzekering, een levens- en overlijdensverzekering, een autoverzekering en een inboedelverzekering en een verzekering op mijn spaargeld. En dan ben ik de aansprakelijkheidsverzekering, de glasverzekering en weet ik wat niet allemaal voor garanties vergeten. Het is wachten op de geluksverzekering. Mijn leven dreigt soms niet te bestaan uit een reeks van momenten, maar uit een serie van formulieren. En hoe meer ik me daartegen verzet, hoe groter lijkt het onbegrip van de rest. Maar dat weet ik niet zeker.

  1. 1

    Je weet wel dat je je tegen onbegrip moet verzekeren toch?

    Ik snap overigens precies wat je bedoelt, want naast het verzekeringsgebeuren zijn er natuurlijk ook nog de belastingen en diverse instanties die iets van je willen, vaak binnen een bepaalde periode en de diverse bedrijven waar je zaken mee doet voor je telecommunicatie en die je vaak een klein tijdsvenster bieden om je contract op te zeggen om te voorkomen dat je er weer een jaar aan vastzit.

    Leven bestaat uit deadlines…

  2. 3

    Het grootste probleem is niet het verzekeren zelf maar de verplichting te verzekeren. Eerst de morele druk (maatschappelijke verantwoordelijkheden) om vervolgens wettelijke verplichtingen op te leggen je inkomen aan verzekeringen te besteden. En ja dat is geinspireerd op Hoogervorst. Maar laten we eerlijk wezen: we doen dat met z’n allen. Dat is democratie.

    Als we onszelf verplichten ons te verzekeren dan halen we ook de concurrentie uit de markt en brengen we onszelf lekker hoge premies. Vrije concurrentie? M’n reet!

  3. 6

    Ik woonde in huurhuis 1 en kocht huis 2. Ik sloot een opstalverzekering en verhuisde naar huis 2. 7 jaar later kocht ik huis 3 en dacht: verrek ik had toch een opstalverzekering. Ik kan me niet herinneren ooit betaald te hebben. Ik belde de verzekeringsmaatschappij. Die meldde mij dat ik geen verzekering had omdat ik niet had betaald en ook niet gereageerd had op aanmaningen die gestuurd werden naar …. huis 1. Kan ik dan nu een verzekering afsluiten voor huis 3. Nee meneer, dat kan niet, u staat bekend als wanbetaler.

    7 jaar onverzekerd geweest, (gelukkig) niets van gemerkt.

  4. 7

    @ HansR: “Het grootste probleem is niet het verzekeren zelf maar de verplichting te verzekeren.”

    Dat klopt voor een groot deel (ik heb echt geen levensverzekering voor mijn lol, maar omdat de hypotheekverstrekker dat verplicht), maar toch is risico uitbannen een verleiding waaraan weinig mensen zich kunnen ontrekken. Net zoiets als goedkope televisie. Je kunt de uitknop aanraken, maar het heeft intussen al lang bezit van je brein genomen.

    @ Crachàt: Ik heb het linkje ‘gemaakt’, ik was niet tegen onwillige HTML-code verzekerd.

    @ Alo: “7 jaar onverzekerd geweest”
    WAT!?!?! WILT U ONS ALLEMAAL IN HET VERDERF STORTEN!?!?! WILT U ZICH ONTREKKEN AAN DE SOLIDARITEIT ONDER VERZEKERDEN? HET FUNDAMENT WAAROP ONZE ECONOMIE RUST? DAT KAN TOCH ZOMAAR NIET?

  5. 8

    @EVH
    De vergelijking tussen televisie en verzekering gaat mij toch wat ver en volledig voorbij aan het punt dat de verzekeringen dit land regeren. Op de TV zit tenminste nog een uitknop. Op de verzekeringen dadelijk niet meer!

  6. 9

    Als vergelding stuurt de verzekeringsmaatschappij ‘snachts stiekem Sugar Lee Hooper te dansen in je voortuin…

    -KRAK- zegt die rioolbuis…
    “we hadden het nog zo gezegd…”

  7. 10

    Ik heb in ider geval geen last van het Lucky Luke effect. Dat die barman verschrikt op zijn horloge kijkt iedereen de kroeg uitrent. Net daarna stort het dak in, omdat de verzekering is verlopen…

  8. 11

    Er zijn amusante Nederlandse kronieken over het verzekeringswezen. Een bekende is van Godfried Bomans, over Hoebe, de niet aflatende agent in allerlei assurantiën , die dagelijks even met de papieren komt buurten. Hij krijgt te horen: hoe kan ik het leven leven als voor alles is gezorgd ? Een leven dat niet spannend is is niet waard geleefd te worden. Hoebe wordt ziek, sterft. De verteller stapt tijdens de begrafenis naar zijn oude chef toe en zegt: “Ik had ongelijk, dit is het niet waard, Hoebe is nu dood. Ik geef me over, verzeker mij”.

  9. 12

    @ Alo: “7 jaar onverzekerd geweest”
    WAT!?!?! WILT U ONS ALLEMAAL IN HET VERDERF STORTEN!?!?! WILT U ZICH ONTREKKEN AAN DE SOLIDARITEIT ONDER VERZEKERDEN? HET FUNDAMENT WAAROP ONZE ECONOMIE RUST? DAT KAN TOCH ZOMAAR NIET?

    ik heb er ook erg spijt van. Ik zal het niet meer doen en mij voortaan voor alles en iedereen goed verzekeren.

  10. 13

    Code 46 was wat mij betreft veruit de beste flim van het afgelopen jaar. IJzersterk acteerwerk, extrapolatie van maatschappelijke ontwikkelingen en de gevolgen voor gewone mensen, sterke regie, goed camerawerk en zeer creatief gebruik van middelen om een zeer overtuigend toekomstbeeld te scheppen maken dit echt een super flim. Ik verwacht nog meer moois van Michael Winterbottom.