Closing Time | Wende Snijders

Wende Snijders is wat mij betreft één van de beste zangeressen van Nederland. Haar performance is altijd vlekkeloos zuiver, ze heeft een groot bereik, zingt in minstens drie talen, bespeelt instrumenten, schrijft haar eigen muziek maar maakt ook een feest van bijvoorbeeld liedjes van Toon Hermans. Ik zal haar zeker nog wel eens opvoeren in Closing Time want ze heeft zoveel mooie dingen gemaakt.

Maar dit nummer staat me na aan het hart. De tekst is geschreven door Joost Zwagerman die haar verzocht het op muziek te zetten. Pas na zijn zelfmoord – die mij ook erg aangreep en waarover ik samen met mijn vriend een nummer heb geschreven – herinnerde ze zich dat hij haar ooit een e-mail had gestuurd die ze ongeopend had gelaten (?). Het bleek een gedicht te bevatten dat ze direct op muziek heeft gezet. Dit is het briljante resultaat.

  1. 1

    Zo hé, dat is mooi! Ook al omdat het door Joost Zwagerman is geschreven. Dat maakt het toch wel bijzonder.

    Voor doodgaan, alle doden
    Voor dood zijn misschien iets minder

    De grip op het leven verliezen kan veel gevoelens van angst op roepen. Die kunnen sterker zijn dan de gevoelens van angst voor de dood. Vervreemding van de eigen identiteit kan een suïcidale wens zo sterk maken dat men het zelf wil doden. Het zelf, niet zichzelf. Zo voel ik deze tekst, welke zo mooi is vertolkt door Wende Snijders met haar bijzondere stem.

  2. 2

    We hebben veel goede zangeressen in Nederland. Maar wat Wende behalve de prachtige teksten, zang en ogenschijnlijk oprechte emoties extra interessant maakt, is wat mij betreft dat ze kiest voor een band met moderne instrumenten die moderne muziek maakt. Juist daardoor is het één logisch allesomvattend geheel dat je simpelweg alleen met een wijd open vizier en zeer holistische visie op je vak kunt neerzetten. En dat totaalplaatje, dat is uniek. En daarom ga ik d’r volgende maand voor de 4e keer dit jaar aanhoren ;-)

  3. 4

    @3

    Gelukkig niet, ze is te goed voor de Nederlandse (pulp)zenders. Ze raakt mensen in het hart zonder zweverig te worden. Twijfels, zekerheden, verdwaald zijn, thuis komen, ze beweegt tussen alles wat een mens ten diepste bezig houdt. Zonder een antwoord te formuleren, formuleert ze het ongezegde. Dat is een (levens)kunst die weinigen beheersen.

  4. 5

    Voor te veel mensen in een lift of streekbus
    Of gewoon een kamer
    Voor de krans van melkwegen, sluiers, nevels en hun zwarte gaten

    Voor m’n eigen brein, een stuk of wat insecten
    Vrouwen, hun stemmingen en stemmen
    Voor kokend water, vliezen, scharen, ademhaling

    Voor de meeste onbenulligheden
    Groot en groter
    Voor de ontijd van mijn ouders
    Toen vanaf kansels in kazuifels
    Men met hel en smalle poorten dreigde

    Voor sommige geluiden
    En het levende bij die geluiden
    Voor mails en sms
    Voor enveloppen op mijn tafel

    Voor alles bang geweest
    Voor alles altijd bang geweest
    Voor alles bang geweest
    Voor alles altijd bang geweest

    Voor dromen en demonen
    Voor uitsluiting en vrijwel alle onbekenden
    Voor de elementen
    Voor volk en vaderland
    Voor grote drommen, voor de deurbel en voor straf

    Voor gepatenteerde gekken en sommige familieleden
    School, en alles wat erna moest komen
    Voor de aanblik die ik bied en niet wil bieden
    Voor de benauwenis van aangeboren schaamte

    Voor alles bang geweest
    Voor alles altijd bang geweest
    Voor alles bang geweest
    Voor alles altijd bang geweest

    Voor de waarheid
    Of liever de dynamiek van harde feiten
    Voor toekomst, verleden
    Het stuiterende hier en nu
    Voor types die met messen spelen
    Voor dieren hoewel niet de meeste
    Voor personen die snoevend zeggen vrij te zijn van alle vrees

    Voor gedachten
    Andermans of eigen
    Spoel, hoogte, dekens, diepte
    Alles wat aan taal ontsnapt
    Vermoedens van om het even
    Voor God toch nog
    Voor mijn hartstocht
    Voor alles altijd bang geweest
    Niet vrijblijvend maar met recht en rede

    Voor alles altijd overtuigd, hoog in de adem
    Zuiver in de leer tot in het merg bang geweest
    Op het stupide en futiele af
    Met oogkleppen en hondentrouw
    Voor alles altijd bang geweest

    Voor alles bang geweest
    Voor alles altijd bang geweest
    Voor alles bang geweest
    Voor alles altijd bang geweest

    Voor zowel de grote greep
    Als laatste resten, rafelranden
    Kleinste deeltjes, neutronen, elektronen
    Alles groter dan het wijkend Zelf

    Voor sferen en suizingen
    En de zekerheid, ook thuis
    In een oogwenk alles kwijt te zijn
    Voor gebouwen zonder ramen
    Voor doodgaan, alle doden
    Voor dood zijn misschien iets minder

    Voor deze constatering
    Voor constateren
    Voor kinderen die vragen stellen
    Maar meer nog voor die vragen

    Voor alles bang geweest
    Voor alles altijd bang geweest
    Voor alles bang geweest
    Voor alles altijd bang geweest

    Maar niet voor jou
    Niet voor jou

    -Joost Zwagerman-

  5. 6

    @5 in de dichtbundel Voor Alles, De Arbeiderspers 2014, staat het gedicht als 1 tekstblok, zonder witregels dus en met hoofdletters, punten en komma’s. Dus niet zoals hierboven.