Canadezen wegen minder dan Amerikanen, das logisch zult u zeggen: ze eten immers gezonder en hebben meer bos om door te wandelen. Maar er is nog een andere factor: het zwaartekrachtveld vertoont in Canada een minimum. Jarenlang werd aangenomen dat dit kwam doordat de aardkorst in Canada na het verdwijnen van het landijs uit de laatste ijstijd weer opveert. Met ongeveer een stijging van 12 mm/jaar herstelt de aardkorst zich van de last van het landijs. Ultraprecieze satellietmetingen in Gravity Recovery and Climate Experiment (GRACE) geven nu aan dat het minimum in het zwaartekrachtveld niet alleen verklaard kan worden uit isostasie maar dat een afwijkend patroon in de mantelconvectie ook meespeelt. Even after the Earth's crust rebounds completely from the glacier melting, there may still be a gravitational low over the area due to mantle convection. That would suggest that even parts of a continent away from the tectonic plate boundaries are affected by mantle convection (Science). Mantelconvectie, onverwachts best belangrijk dus...
Maar Tom Poes was niet de enige die vaak Ahum zei: de aarde doet dat ook. Dat werd voor het eerst in 1998 vastgesteld door Japanse seismologen, die met een supergeleidende gravimeter een seismisch signaal opvingen dat het beste als ‘hm’ kan worden omschreven. (NGV-Geonieuws)
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Tijdens het regime van Saddam Hussein werden mensen die vuilnis dumpten in de rivier de Tigris bestraft. Tegenwoordig is de Tigris een open riool vol giftige stoffen en drijvende lijken. Ieder jaar neemt het debiet van de rivier verder af, zomers komen op een toenemend aantal locaties modderbanken tevoorschijn. Het VN-nieuwsorgaan IRIN publiceert een somber stemmend verslag over één van de twee de levensaders van het oude Mesapotamië. Het verhaal bevat geen plot en ook geen oplossing, net als de totale situatie in Irak, maar is desondanks boeiend (in een gruwelijk soort van) om te lezen. In Suwarah hangen ijzeren netten in de rivier om vuilnis in te vangen. The situation is even worse in Suwayrah, a southern area of the capital, where the government has built barriers with huge iron nets to trap plants and garbage dropped in the river but now this is also a barrier for bodies. “Since January 2006 at least 800 bodies have been dragged from those iron nets, and this figure does not include those collected from the central section of the river. (IRIN)
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.