De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Vandaag is het precies tien jaar geleden dat acteur James Gandolfini overleed. Hier een ludieke hommage aan de rol die hem wereldberoemd maakte: Tony Soprano.
Multi-instrumentalist Marion Brunetto timmert onder haar alias ‘Réquin Chagrin’ aardig aan de weg. Hier met de actrice Anaïs Demoustier, die tevens een deuntje meezingt.
Antony and the Johnsons heet tegenwoordig Anohni and the Johnsons. De muziek klinkt er in ieder geval niet minder om.
En over veranderingen gesproken: de dame in de videoclip is Munroe Bergdorf, een bekend Brits transgender model. Die was vroeger blond. En ze had een mopsneus.
Het is geen culturele toe-eigening als het lekker klinkt. Die ritmes zouden op het North Sea Jazz festival of Montreux trouwens niet misstaan.
De ouder wordende jongere kent haar nog wel van Tom’s Diner en Luka. Maar hoeveel nummers van Suzanne Vega heeft u nu werkelijk beluisterd?
Mezzoforte is IJslands meest bekende fusion band die jazz en funk combineert. Het muziekgezelschap timmert alweer sinds 1977 aan de weg. In 1983 had de groep een wereldwijde hit, ‘Garden Party‘ genaamd.
Yves Tumor werd geboren in Miami, groeide op in het oerconservatieve Tennessee, en gebruikte de muziek om aan deze saaie, repressieve omgeving te onstnappen.
Tegenwoordig resideert hij in Turijn waar hij muziek componeert en produceert.
Nina Hagen heeft het heet. En dan wordt ze hitsig, zo legt ze hier uit. Net als de mannen in haar omgeving.
Is het jazz? Is het een musicallied? Het is in ieder geval strak geproduceerd.
Rapper en bassiste Meshell Ndegeocello werd in 1968 geboren in West-Berlijn als Michelle Lynn Johnson.
U raad het al: een Checkpoint Charlie-kindje. Haar vader was echter niet alleen sergeant in het Amerikaanse leger, maar ook jazzsaxofonist. De appel valt niet ver van de stam.
Nostalgiecowboy Gregory Alan Isakov komt in augustus met een nieuwe plaat. Hier is alvast een single om u lekker te maken.
The Fall was een post-punk band uit Manchester in wisselende bezetting, maar steeds onder aanvoering van de in 2018 overleden woordkunstenaar Mark E. Smith (zie foto).
‘Hitmen (Dream)’ was een alternatieve versie van het nummer Hittite Man op het album Re-Mit uit 2013, en is nu postuum alsnog verschenen op de EP O-Mit.
Deze groep muzikanten was zo enthousiast over de documentaireserie The Beatles: Get Back dat ze besloten zelf maar een paar covers te maken.
Of misschien deden ze dat allang en besloten ze mee te liften in de golfstroom van die TV-serie. Hoe het ook zij, het klinkt in elk geval fris.