De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
De jaren 80 zijn duidelijk nog niet dood. Kavinsky’s Nightcall werd de mainstream in gelanceerd door de film “Drive“. Ondanks dat het nummer dateert van voor de film past de sfeer die het nummer oproept perfect bij de film.
Er is niet echt een clip van het nummer, dus qua film moeten we het met deze fan-art doen.
This Mortal Coil – al eens besproken in Closing Time – was een jaren 80 project rond een platenlabelbaas die de artiesten van z’n label bij elkaar bracht om bijzondere bewerkingen van relatief onbekende nummers te maken.
In 2009 zag, analoog aan dit idee, This Immortal Coil als eenmalig het levenslicht. Het project was een eerbetoon aan Coil – laatst ook al besproken hier. Behalve een woordspelletje ook een uitdagend project, want waar Coil ook allemaal om bekend moge staan, nou net niet hun song-writing capaciteiten: ze leveren niet hapklare “songs” die je eens lekker gaat coveren.
In het project werkt een keur van nauwelijks bekende artiesten van het label samen: onder andere Die Anarchistische AbendUnterhaltung en Matt Elliott, inderdaad ook al besproken hier – alles komt bij elkaar deze keer.
Hot Chip komt uit en maakt sinds 2000 elektronische muziek die (voor mij) klinkt als een kruising tussen de Daft Punk en Pet Shop Boys van weleer. Het gezelschap komt in mei naar Amsterdam.
Neko Case is een Canadese singer/songwriter met een voorkeur voor het indierockende repertoire met venijnige teksten erbij. Bij vlagen komt ze ook uiterst geestig uit de hoek, zoals in bovenstaande vrijdagclip.
Coil was een experimentele band bestaande uit John Balance en Peter Christopherson. Coil was een absolute meester in het scheppen van uiterst lugubere soundscapes. Terugkerende thema’s: dood, (homo)sex en drugs.
Hoewel ze uiterst radicaal waren in alles, en ze in wezen heel ontoegankelijke extreme muziek maakten, kan hun invloed nauwelijks onderschat worden. Ze hebben een stuk of dertig albums en een heleboel kortere projecten nagelaten.
Bij veel van wat Coil deed kwamen verdovende middelen in alle soorten en maten te pas; veel van Coils werk valt dan ook te beschouwen als een oneindige trip. Dit werd uiteindelijk zanger John Balance fataal: in 2004 viel hij stomdronken van de balustrade van zijn huis en brak zijn nek. Z’n maatje en partner Peter Christopherson overleed een paar jaar later in z’n slaap, waarmee Coil definitief ten einde was.
Billy Bragg over Britse tabloids:
If this does not reflect your view you should understand
That those who own the papers also own this land
Mississippi John Hurt in 1965:
Dat is een lekker potje gitaarspelen…
Charlie Parker en Dizzy Gillspie in 1952 samen op de Amerikaanse televisie:
DAT is pas jeugdsentiment.
Voor deze keer maar even een stukje speed jazz er tegenaan. Het genre wordt ook wel punk jazz genoemd, maar dat is in zekere zin een contradictio in terminis, want punkers kunnen meestal geen instrumenten bespelen, terwijl jazzmusici daarentegen nog wel eens de neiging kunnen hebben om juist te veel te blijven hangen in instrumentbeheersing. Een interessante mix dus.
Acoustic Ladyland is een speed jazz ensemble dat inmiddels alweer ontbonden is. Ze kwamen uit Londen, en maakten in totaal vier albums. Dit is het openingsnummer van hun laatste, uit 2009.
Courtney Barnett is een Australische singer/songwriter, die haar muzikale carrière begon in een grunge band. Dat hoor je wel in bovenstaand nummer.
Post rock is een muziekstroming die eind jaren 90 ontstond. Nummers zijn zelden onder de tien minuten lang; en er is sprake van veel dynamiek: zachte, nauwelijks hoorbare passages die dan weer gevolgd worden door uitbarstingen waarbij alle registers open gaan. De stukken zijn vrijwel altijd instrumentaal, met invloeden uit ambient, jazz, avant garde en natuurlijk rock. Klassieke instrumenten worden ook niet geschuwd.
Na een bloeiperiode in de jaren 90 / 00 is het genre nu weer hopeloos “uit”, en het moet gezegd worden dat er op zeker moment wel erg veel Tortoise– en Godspeed-klonen overal opdoken. Weet dus dat het tegenwoordig niet meer cool is om hier mee aan te komen. Maar gelukkig doen we nooit aan cool/uncool.
Om een beetje in de country-sfeer te blijven, vandaag ‘Girl from the North Country’, in de verzie (samen met Johnny Cash) zoals die op Bob Dylans ‘çountry-album’ Nashville Skyline verscheen.