De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Stephen Kent is een didgeridoo-speler met een lange staat van dienst. In de late jaren 80 zat hij in de band Lights in a fat City, samen met percussionist Eddy Sayer. Van hun plaat Somewhere het stuk Thunder.
Red Snapper is een Britse band die opereert op de scheidslijnen tussen jazz, electronica en rock. De band werd opgericht in de laten jaren 90, weer ontbonden in 2003, om een paar jaar later weer opnieuw opgericht te worden. Kennelijk kruipt het bloed waar het niet kan gaan.
Vanavond maken we een omissie goed. Rammstein was nog niet eerder te gast bij Closing Time. Bij deze.
BUSKRS is een van de originelere Youtube kanalen. Brett Paine Murphy maakt professionele opnamen van straatartiesten in de ondergrondse van New York. Hierboven een clip van Mount Moon, die eigenlijk Wesley Bryon heet.
Dit stuk uit de beroemde Dreigrosschenoper van Kurt Weill en Bertold Brecht is ontelbare malen gecovered. Maar niet altijd even succesvol. Mislukken vind ik vooral de versie van Nick Cave: hij probeert er veel teveel van te maken, en mist de luchtigheid. Leuke versies vind ik zelf nog altijd die van Peggy Lee of die van Robbie Williams. Maar die missen dan weer het licht onheilspellende, dat in de versie van Lotte Lenya, die getrouwd was met Kurt Weill, wel aanwezig was. Veel mensen zullen die laatste versie als de meest oorspronkelijke zien.
Goldfrapp is een Brits electronisch duo bestaande uit zangeres Alison Goldfrapp en toetsenist Will Gregory. Ze bestaan sinds 1999, en zijn inmiddels aan hun zevende plaat toe.
Karakteristiek is de zwoele stem in combinatie met een bed van synths en strijkers.
Hier het openingsnummer van hun debuut uit 2000, Lovely Head.
Art of Noise was een Brits gezelschap dat in de jaren tachtig de wereld tracteerde op electronische geluidscollages. Ze waren destijds een van de eerste acts die zeer uitgebreid samples gebruikten.
Antony and the Johnsons met orkest, op hun Cripple and the Starfish. Let vooral op de opvallende tekst.
De kobolden hebben Mount Vernon ingenomen, en als eerste zijn ze het kunstlaboratorium binnen getrokken…
Mount Vernon Arts Lab is een eenmansproject van Schot Drew Mulholland, actief rond de eeuwwisseling. Tegenwoordig is het lab omgebouwd tot tempel, want het project is gecontinueerd onder de naam Mount Vernon Astral Temple.
Behalve rare namen verzinnen is Mulholland ook goed in het neerzetten van erg bizarre sferen met flink wat electronica en een theremin.
Fingathing is een Brits hiphopgezelschap dat voor de verandering eens echte muziekinstrumenten kan bespelen. De band bestaat uit klassiek getrainde contrabassist Sneaky en DJ Peter Parker. Die laatste naam verklaart misschien hun voorkeur voor superhelden. Van het album Superheroe music hier het nummer Ogre.
Wim Mertens is een Belgische componist/pianist die sinds de vroege jaren 80 de wereld verblijdt met zijn muziek. Qua stijl is minimalisme nooit ver weg, maar de melodie wordt daarbij nooit uit het oog verloren. Zijn muziek wordt veel gebruikt in films, voor theaterstukken, en in de media als herkenningsmelodie.
Uit 1989 is dit No Testament.
Lekker veel gore make-up en stuiterende metal met de Butcher Babies. Zangeres Carla Harvey heeft naast werk voor Playboy (als reporter, mannen, als reporter) ook een stripboek, genaamd Butcher Babies, op haar naam staan en een roman, Death and Other Dances. Dat u niet denkt dat ze van de straat is.