De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Jan en Max Weissenfeldt komen uit München en hebben een vrij eclectische kijk op muziek. Bovenstaand nummer klinkt nog het meest als een funky gamelan-orkest.
Zingen in Romani was ongehoord in het Joegoslavië van de jaren zestig en zeventig. Maar het talent van Esma Redžepova viel niet te ontkennen. Zij brak het taboe open. Na het uiteenvallen van het land woonde ze in het nietige Macedonië, dat haar in 2013 naar het Eurovisie Songfestival stuurde met iets popperigs. Hierboven klinkt ze zoals het hoort.
Het is algemeen bekend dat Strawinsky alle muzikale taboes doorbrak zodat de rock & roll het niet meer hoefde te doen. Maar die Beethoven, die kon er ook wat van: hier speelt Hyonsoo Lee het begin van de Vijfde Symfonie, onherstelbaar verbeterd.
De Franse multi-instrumentalist Yann Tiersen brak internationaal door met zijn muziek voor de film Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain. Bovenstaand een bedrieglijk eenvoudig pianostuk dat desondanks weet te ontroeren – zijn handelsmerk.
In 1995 was “Common People” van Pulp een dijk van een hit en het is komen gelden als hét voorbeeld van Britpop. Het lag lekker in het gehoor en had nog een intelligente tekst over klasse-tegenstellingen ook: de ik-figuur ontmoet een rijke Griekse studente die als een toerist wil rondkijken in de wereld der gewone mensen.
Ik kwam in die tijd regelmatig in Londen en herinner me dat de komieken van Goodness Gracious Me een perfecte imitatie neerzetten, “Hindi People”, die op deze website nog valt te beluisteren (laadt wat traag). Ik herinner me ook dat er op TV werd gediscussieerd over de vraag wie de vrouw zou zijn geweest die bij de werkende klasse aapjes wilde gaan kijken. Het leek me een wat domme vraag – waarom zou een liedje op feiten moeten zijn gebaseerd? – maar twintig jaar nadat “Common People” in de hitparade had gestaan, wist The Independent te melden dat het vermoedelijk ging om Danae Stratou, de echtgenote van Yanis Varoufakis.
Dit is niet Fidel Castro, maar Sam Chatmon, die al 81 was toen Alan Lomax nog eens kwam aankakken met zijn camera. Sam heeft zijn hele leven gitaar gespeeld en zijn rug afgebeuld op de plantages. Daarover babbelt Sam nog eventjes, voordat hij ‘Make Me A Pallet On the Floor’ zingt.
Bill Wyman behoeft geen introductie, noch als bassist van de Rolling Stones noch om zijn werk met de Rhythm Kings. Hij heeft ook wat solowerk gedaan, zoals dit krankjoreme zomerhitje uit 1981.
Ach, kan het mij ook bommen, moet Mitchell Cullen gedacht hebben, ik ga gewoon een potje Ierse speedfolk spelen op een twaalfsnarige gitaar, percussie en drie didgeridoos. Klinkt niet slecht, hoor.
Voor meer van R.L. Burnside en traditionele blues volgt u dit linkje.
Morcheeba is een Britse fusionband die eind jaren negentig internationaal succes boekte. Ze maken gebruik van een potpourri van stijlen; het resultaat luistert lekker weg.
Bovenstaand nummer is van hun gelijknamige album uit 2010.
Rotterdammer Michel Banabila is aktief als muzikant en componist sinds begin tachtiger jaren. Zijn muziek speelt zich af in de schemergebieden van de ambient electronica, waar die samenkomt met allerlei ethnische invloeden. Soms gaat het duidelijk de kant van de wereldmuziek op, dan weer is het vooral electronisch.
Zoals op dit voorbeeld uit 2004.