De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Latin American rhythms, digital sounds, claps, flutes, harps, tweets, hoots and leaves! Dat is wat El Búho kwijt wil over zichzelf. Verder geen woord, alleen muziek.
Jacob Banks komt uit Birmingham en scoorde afgelopen zomer een stevige hit met bovenstaand nummer, dat op een prachtige (en knappe) wijze meandert van close harmony naar blues en r&b. Met nog een indrukwekkend eenvoudige clip erbij ook.
Animatiefilmpjes zijn kennelijk een veilig medium om onderwerpen zoals de rafelranden van de seks te verkennen. In deze aflevering: de ennui van jezelf omhoog neuken op het werk. De ontknoping is echter net even anders dan je verwacht.
Ze is daarmee ook een stuk minder subversief, want aan het einde van het liedje wordt de burgerlijke moraal gewoon netjes bevestigd.Het deed me ergens denken aan Fight Club. Mannen laten zich door mannen op hun bek slaan om zich te verwezenlijken, vrouwen laten zich dan blijkbaar neuken. En aan het einde blaas je het systeem op.
Concorde (niet te verwarren met Le Concorde) is een Franse electropopband, die in de verte doet denken aan Air, zij het dan met catchy beats.
Ik weet verder ook het fijne niet van ze, maar de band en hun producers moeten zonder meer een geraffineerde smaak hebben, getuige bovenstaand filmpje, waarin pijnlijk wordt blootgelegd hoe onzekerheid en overcompensatie de mens gevangen houdt in een spiraal van isolement.
Verder zul je mij niet horen klagen over de tieten, al zijn die getekend. Het is niet alsof het primitieve genotscentrum in mijn brein verfijnd genoeg is om het verschil te onderkennen tenslotte.
Kaitlyn Aurelia Smith componeert warme soundscapes die allesbehalve slaapverwekkend zijn. De klanken op haar laatste album EARS (waar dit nummer niet op staat maar wel bij hoort) komen van een zeldzame Buchla synthesizer, een handvol andere synthesizers, klassieke instrumenten en haar stem.
Gronograph maakt zijn nummers met samples en field recordings. Zo verwerkte hij in het nummer ‘The Tomorrow People’ geluiden van NASA. Het levert fijne muziek op: vrolijke en dromerige melodieën op lekkere en afwisselende ritmes, vaak met een wat nostalgische of magische sfeer die wordt ondersteund door de video’s.
Dat alternatieve gitaarrock nog niet dood is, bewijst Andrew Rineheart wel in dit nummer.
Oké, qua zangmelodieën is het allemaal niet zo spannend, en van dat ijle stemgeluid ben ik ook niet noodzakelijk fan, maar die elektrische gitaren jagen de rillingen over mijn lijf; en dan op een goede manier.
Minder dan drieduizend oogbollen. Je gelooft het niet.
Er zijn tal van remixes en gitaarcovers van deze eenvoudige pianoballade van postpunkband Fugazi uit 1999.
Er bestaat zelfs een mashup met “Cash Rules Everything Around Me” van de Wu Tang Clan (lees er hier alles over).
Op de een of andere manier spreekt deze variant van het in Canada residerende Verpackt me echter het meest aan.
Dat Garbage het nog steeds kan, bewijst de band hier met punkzangeres Brody Dalle, in een rauw nummer over hoe meiden en vrouwen elkaar voortdurend verbaal afbreken.
Over the Rhine is een van die bandjes waar je nauwelijks wat van hoort als je je niet tussen 1990 en 2005 in het christelijke muziekcircuit begaf, terwijl ze wel gewoon steengoed zijn en een broertje dood hebben aan preken.
Dit nummer komt van het in eigen beheer uitgegeven Dog Eat Dog. Misschien wel hun beste plaat.
Oké, dit nummer van The Walkmen doet nogal denken aan Reptilia van The Strokes, vooral qua zang ook, maar het klinkt er niet minder lekker door.
Eivør Pálsdóttir komt van de Faraoër-eilanden. Omdat die tussen IJsland, Noorwegen en Groot-Britannië in liggen, is ze thuis in meerdere talen.
Dat komt handig uit als zangeres; ze is in heel Scandinavië populair.
Dit nogal spookachtige lied bezingt de mist die over de kale heuvels van het landschap trekt, en het gevoel van eenzaamheid die dat oproept.