De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Van Janis Joplin weet eigenlijk iedereen wel dat ze een fenomenale stem had. Van Tom Jones is dat eigenlijk ook wel algemeen bekend. Maar hoe bijzonder hun stemmen waren, hoor je pas goed als je ze een duet hoort zingen.
Ik zou uw algemene ontwikkeling beledigen als ik de Velvet Underground aan u introduceerde. Dat ga ik dus ook niet doen. In 1970 nam de band “Rock ‘n’ Roll” op: het liedje, geschreven door ome Lou, over een jonge vrouw die voor de eerste keer rock & roll op de radio hoort en het gevoel heeft dat haar leven daardoor werd gered.
Een goed nummer, daar niet van, maar de bezongen situatie is natuurlijk wel zo’n beetje het allerclicheeste cliché over populaire muziek.
Een brommende gitaar en een melancholische vrouwenstem. Soms heb je niet meer nodig.
Ric Ocasek was de zanger van de Amerikaanse new wave-band The Cars. En zoals het gaat: na een paar jaar begon hij voor zichzelf, met een solo-LP waarop hij wat experimenteler kon zijn dan in het oude teamverband. Hij had een bescheiden hitje met “Something to Grab For”.
Het was 1983, video-clipjes werden geacht verhaaltjes te vertellen en als je het budget niet had van een Michael Jackson (die met “Thriller” een standaard zette), moest je het anders aanpakken. Bijvoorbeeld met een onverwacht einde.
Herinnert u zich deze nog? De hekkensluiter was Zilla Mays (ook wel Mayes).
Starcrawler is een jong bandje uit Los Angeles. Tijdloze indierock zonder teveel pretenties, maar wel met veel plezier.
Amanda Palmer virtuoos op piano en publiek.
De dames en heren van L’Impératrice hebben een synthesizer en die willen ze graag even aan u laten horen. Ondertussen kunt u naar een mal clipje kijken.
Het is vaker gedaan, een bekend deuntje op topsnelheid er doorheen raggen. Het resultaat is soms beter dan het origineel. Dat geldt althans voor Het Is Weer Voorbij Die Mooie Zomer van Gerard Cox. De Duitse versie van Rudi Carell evenaart het origineel in oubolligheid maar de opgefokte versie van Creme 21, ofschoon nog steeds geen goed nummer, was in 1996 wel een verbetering.
Overigens was Cox’ versie ook niet origineel: de melodie is van Steve Goodman.
Van het album ‘Better late than never’ (omdat we vandaag weer eens vreselijk laat zijn) ‘Renaissance Of The Sun’ van de AndersonPonty Band, met violist Jean-Luc Ponty.
Een prachtige cover van Townes van Zandt door de Be Good Tanyas kwam eerder al voorbij in Closing Time. Tijd om ’s mans eigen stem eens te laten horen. De drugs, drank, gokpartijen, depressies en andere ellende waarover hij zingt deden hem op 53-jarige leeftijd de das om. Ellendig, maar ook bewonderd en bemiddeld, dankzij het geld dat binnenkwam door covers van bewonderaars als Emmylou Harris en Willie Nelson.