De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Steve Vai is als gitarist een absolute grootheid. Hij werkte onder andere samen met Frank Zappa, Whitesnake en Ozzy Osbourne. Samen met onder andere Joe Satriani zette hij de standaard voor gitaristen in de rock en metal.
Voor zijn derde album, Sex and Religion, trok hij een onbekende, jonge, Canadese zanger aan: Devin Townsend. Op “Pig” is zijn talent al goed te horen.
Nou ja zeg! Devin Townsend trekt de spreekwoordelijke stekker uit zijn Devin Townsend Project! De naamgever van de band is al sinds het begin van de jaren negentig een graag geziene gast in de metalscene. Hij is ongelooflijk productief, heeft humor, en is een zeer verdienstelijk liedjesschrijver. O ja, en heeft een geweldige strot.
Ter ere van hem, en zijn zeer diverse muzikale carrière so far, een vierluik. Gelukkig blijft hij gewoon muziek maken. Omdat ik zelf meer in zijn oudere werk zit dank aan Huub Bellemakers voor de suggesties voor dit nummer.
Victor Démé schraapte zijn leven bij elkaar met muziek in Ivoorkust en zijn vaderland Burkina-Faso. In de jaren negentig was hij kortstondig beroemd in eigen land. In 2008 bracht hij een album uit dat ook in Frankrijk aansloeg (waarvan bovenstaand nummer het bekendst is). Heel lang heeft hij niet kunnen genieten van de erkenning. In 2015 overleed Victor Démé aan malaria.
Damian Marley is zoon van. Voor zijn nieuwe album, waarvan bovenstaand nummer komt, won hij afgelopen zondag een Grammy. Het Jamaicaans-Ethiopische gedachtegoed is aan hem wel besteed, blijkt uit de clip.
Een mix van bluegrass en folk uit Canada. De mannen van The Dead South begonnen in een grungeband. Dat liep niet zo lekker. Dit gaat ze beter af.
Brushy heeft een oude gitaar met één snaar. Daarmee logenstraft hij de gedachte dat er alleen maar ska en reggae van Jamaica kan komen. Blues kan ook.
Vulfpeck maakt funk. Geen gedoe, gewoon een stuiterende bas met omlijsting en zonder zang. De mannen kennen elkaar van de University of Michigan.
Daoko was achttien toen ze drie jaar geleden door MTV in Japan werd uitgeroepen tot Next Break Artist. Haar muziek is moeilijk te classificeren. Beetje gothic synth, sporen van traditionele J-Pop, wat hiphop en stuiterende breakbeats.
In Flames is één van de grondleggers van de Zweeds Gothenburg death metal. Het is een band die er in geslaagd is om hun sound continu te vernieuwen, en daarbij steeds populairder te worden. En dat is best knap, omdat in de metalscene toch nog wel eens met een opgetrokken wenkbrauw gekeken wordt naar een band die experimenteert en verandert. Zeker als aan een oorspronkelijk vrij extreme sound allerlei meer toegankelijke, ‘mainstream’ elementen worden toegevoegd (zoals zang die je daadwerkelijk kan verstaan).
Natalie Beridze (ook bekend als TBA) mixt harde, industriële beats met warme klanken en (wat vlakke maar daarom niet per se onprettige) zang.
Toen Seefeel in 1993 hun eerste album Quique uitbrachten was iedereen kennelijk in verwarring, of iedereen wist het juist zeker en bracht daarmee anderen in verwarring – de band zelf raakte vooral geïrriteerd door alle pogingen hen in een genrehokje te stoppen, of dat nou dreampop, ambient techno, IDM, post-rock of shoegaze was. Aan de verwarring zal wellicht hebben bijgedragen dat ze de eerste gitaar spelende artiesten waren die zich bij het elektronische label Warp aansloten. Seefeel maakt goeddeels instrumentele muziek met drums, gitaren, de stem van Sarah Peacock en zo nog wat.