De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
La Dame Blanche is de artiestennaam van de Cubaanse Yaite Ramos Rodriguez, die hiphop maakt met vleugjes cumbia en reggae. Hierboven haar jongste nummer.
Voorafgaand aan de twee minuten stilte zingt het strijdkoor tijdens de bescheiden bijeenkomst bij mij om de hoek altijd Bella Ciao, een partizanenlied waarvan de auteur onbekend is. Hierboven een versie van de rooie zangeres Milva, die met name in de jaren zestig en zeventig razend populair was in Italië en Duitsland.
Ours Samplus is een Frans duo dj/producers. Beetje triphop & hiphop, jazzy samples, dat werk.
Lang leve de hippies.
Lekkere death metal uit Finland. Met melodieus, zelfs wat vrolijk gitaarwerk. Typisch zo’n bandje dat onterecht nooit is doorgebroken, en op een gegeven moment de (Finse houthakkers)bijl er maar bij neergooit. Ik zag ze recent in een concertagenda staan, dus volgens mij zijn ze weer bij elkaar. Wat wat dan wel weer mooi is. Net als, uiteraard, dit nummer.
Wanneer u bovenstaande clipje bekijkt zou u allicht kunnen denken dat Jill Barber een vergeten chansonnière uit de jaren vijftig of zestig is. Maar dat klopt dus niet. Jill Barber is een veelzijdige Canadese singer/songwriter die voor de gelegenheid in een ouderwets Frans jasje is gekropen. Het liedje is van oorsprong Italiaans (oudste opname).
Trio Mandili zijn drie Georgische meiden van de Youtube-generatie, die traditionele folk combineren met vrolijke selfieclipjes. Klik hier als u wilt weten hoe Georgische folkreggae klinkt.
De Angolese muzikant Bonga, artiestennaam van José Adelino Barceló de Carvalho, heeft meer dan dertig albums op zijn naam staan (net als het oude Portugese record op de 400 meter). Zijn activisme voor de onafhankelijkheid van Angola, indertijd nog een Portugese kolonie, leverde hem ballingschap naar Rotterdam op. Daar nam hij in 1972 bovenstaand nummer op. Luister ook dit geweldige duet met Cesare Evoria, de grande dame van de Kaapverdische muziek.
De New Formosa Band mengt traditionele Taiwanese folk met popinvloeden. Hierboven gaat er ook een flinke scheut tango doorheen, met een bijzonder resultaat.
Fred van Zegveld had een Hammond orgel en daar was hij zo blij mee dat hij het instrument achter zijn naam op de albumhoes zette. Op zich geen gek idee, want het Hammond orgel is een nogal dominant instrument, waarmee ieder deuntje vanzelf een nerveuze, psychedelische textuur krijgt. Zoals dat hierboven. Voor de liefhebber: hele album. Fred treedt overigens nog altijd op, meestal met accordeon, als de helft van Duo Galantis, vertolkers van het Rotterdamse levenslied.
Gangstagrass komt uit New York en brengt, zoals de naam al enigszins suggereert rap in combinatie met bluegrass. Voor de hand ligt het niet, maar dat zeiden ze van Run DMC met Aerosmith ook.
Tainted Love is vooral bekend van de Soft Cell versie uit 1981, maar bovenstaand is dus het (behoorlijk wat pittiger) origineel. Gloria Jones was negentien toen ze er in 1964 haar eerste hit mee scoorde, als een van de grote talenten uit de Motown-stal. In de jaren zeventig verlegde ze haar aandacht naar glamrock. Tot de dood van haar vriendje Marc Bolan maakte ze deel uit van diens band T.Rex.