De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
The Dixie Cups hadden een paar hits in de jaren zestig en verdwenen daarna in het B-circuit. Iko Iko was een van die hits, een traditional uit New Orleans waarin de Afrikaanse roots duidelijk doorklinken. Mocht u denken, ‘ik ken dit nummer ergens van’, dan is er allicht aanleiding voor enig zelfonderzoek inzake uw goede smaak.
Collega Janos zei gisteren in de comments van de Closing Time iets over muziek die niet te zacht mag worden. Welnu, die klacht hoeft niet te klinken bij bovenstaand nummer van Goddesses of Bagpipes. Of het helemaal telt als hardrock weet ik niet, maar vermakelijk is het wel.
Devil’s Road is een heel aardig nummertje (niet zo’n harde) hardrock van de band Spread Eagle. Die heeft halverwege de jaren negentig wat muziek gemaakt, maar is nooit doorgebroken. Het nummer is van hetzelfde wanstaltig genaamde schijfje als de vorige bijdrage in de ‘gratis meuk’ serie.
Orange Blossom is een Franse avant-garde band die menige muziekstijl combineert. Ze timmeren al vanaf 1995 aan de weg in wisselende bezettingen.
Zangeres Elohim baadt een breekbare stem in synthmelodietjes, maar zodra het te gemakkelijk begint te klinken gooit ze er een mariachiband tegenaan of wat flarden gesproken tekst. Met een evenzeer vervreemdend clipje erbij.
Zomeravondmuziekje van Oliver Koletzki, een oudgediende uit de Berlijnse dancescene. Hier met assistentie van Fran.
Het tragische aan een serie als deze, is dat je als schrijver met je eigen muzikale onkunde wordt geconfronteerd. Want dat onbekende rockbandje, waar je een leuk nummer van hebt gevonden op een gratis verzamelaartje, blijkt dan opeens een Canadese cultband te zijn, die al 14 albums uit heeft, als je Wiki er even op na slaat.
Ach. Who cares. The Wherewithal, een lekker rocknummer, van een mij verder volslagen onbekend bandje. Het nummer is van, en dat moet toch echt even gezegd worden, het gratis verzamelaartje met denk ik de slechtste naam ooit. Omdat het van de platenmaatschappij RCA is, leek het ze daar leuk en creatief om het “Rocks Cool Attack” te noemen. Brrrr. Doe dan gewoon “RCA gratis meuk nummer zoveel” of zo.
The Killing Floor van Defiance komt, net als het nummer van Xentrix van een tijdje terug, van het verzamelaartje Songs of Pain (1992). Defiance is een thrash metal band uit de VS, die actief was tussen 1985 en 2012.
The Killing Floor begint met een heerlijk stukje gitaarwerk, dat nóg mooier klinkt als je het volume wat omhoog draait.
Beware the Heavens is het titelnummer van de gelijknamige debuut-cd van Sinergy. Het is een heel fijn nummertje melodieuze powermetal, met als bijzonderheid de vrouwelijke vocalen.
Deze past wellicht niet helemaal in de categorie “gratis meuk”, want al ken ik het nummer van een gratis verzamelaartje*, Sinergy is een heuse metal super group. Deze werd opgericht eind jaren 90 door de toenmalige toetseniste van Dimmu Borgir en een gitarist van In Flames. Voor de eerste cd werden leden van Children of Bodom en Arch Enemy aangetrokken.
Ik heb de aantrekkingskracht van gepiel met synthesizers nooit zo begrepen, maar dit nummer van Nils Frahm vind ik dan wel weer rustgevend.
Weer eens wat anders dan piano’s en pleeborstels.
Hongaarse black metal met trompet. Hoe vet is dat? Sear Bliss bestaat nog steeds, als ik Wikipedia mag geloven. Het is typisch zo’n bandje waar ik één vet nummer van ken via zo’n gratis reclame-cd’tje*, maar waarvan ik nooit de moeite heb gedaan meer werk op te zoeken. Geen idee of ik mezelf daar niet gruwelijk tekort mee heb gedaan. Op basis van de kwaliteit en originaliteit van Aeons of Desolation zou dat best wel eens kunnen.
We blijven nog even bij de Anatolische rock. Ik schreef gisteren dat een aantal mensen werkt aan de heropleving ervan, en de groep Altin Gün is daar een goed voorbeeld van.