De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
“Drinken, dronken om alles te vergeten!”
Ik heb er weinig aan toe te voegen, te meer omdat ik wat ik over Trio Bier te vertellen heb hier al heb gedaan. Proost!
We hebben het nog steeds over drugs, en nu in het bijzonder over de meest succesvolle drug van allemaal: drank. Al een jaar of 7000 onder ons, om ons op te vrolijken en zorgen te doen vergeten. Deze versie van ‘De Fles’ is van Hazes en Brood, zij hoeven denk ik geen introductie. In het nummer wordt sinds 1930 bezongen dat als je een kutleven hebt, je nog altijd aan de drank kan gaan.
Voor wie na de serie over drugs behoefte heeft aan even een momentje rust om bij te komen, heeft Dr. Gronk een goed recept: 1 uur ambient drone van Robert Henke. Die dat ‘schreef’ (of beter: genereerde) voor de installatie Tap Tim van Fredrik Wretman. Wie recenter werkrecenter werk van ‘m wil zien kan terecht in Venetie of in Lima.
Het verbaast me een beetje dat een aantal usual suspects nog niet zijn langsgekomen in de Closing Time-serie over drugs. Dat moet ik toch even rechtzetten. Te beginnen met Jethro Tull. Voor wat betreft de oudjes wel een favoriet van mij persoonlijk, al vliegen ze soms ook wel een beetje uit de bocht. Veel van hun muziek is…behoorlijk apart, vaak wonderschoon maar soms ook een complete kakafonie… Maar die gekte maakt het juist zo interessant.
Ja, wie kent dit niet?
‘No government’ van Nicolette (hier in de Geir Jensen/Biosphere versie) is het lijflied van de libertariers, en de songtekst geeft mooi het dubbelzinnige van libertarisme weer:
No government is a way of life
No government means to trust your friends
I know who I am and you know who you areIf everybody knew what they wanted
There’d be nothing, nothing left
People would do what they wanted
And there’d be no government
Ja mensen, alcohol is ook een drug. En zoals velen van u waarschijnlijk vandaag hebben ondervonden, ook niet altijd goed voor u. Om u te helpen de avond door te komen, deze briljante cover, door Alestorm, van het nummer Hangover van Taio Cruz. “Wie?”, denkt u wellicht. Dat dacht ik ook, maar volgens Wiki is het een best bekende liedjesschrijver. Whatever. Mocht u zich afvragen of het origineel wellicht toch beter is, wat vaak het geval is bij covers: don’t bother.
Het jaar was wat het was. In zijn algemeenheid hing er een soort chagrijn overheen, waarvan we hopen dat die, mét 2018, verleden tijd zal zijn. Daarom een vrolijk jaarafsluitertje.
Raar dat het project Song Around The World van Playing For Change niet in de Top 2000 staat. Maar ja Youtube doen de Top 2000 niet aan.
Het liedje brengt ons op Sargasso’s wensen voor uw 2019: A Better Future …
Een jaar of acht geleden verschenen er korte, goed geproduceerde, mysterieuze video’s op youtube. Zonder uitleg over hoe, wat, waarom. alsof ze rechtstreeks uit William Gibson’s Pattern Recognition waren gehaald. De video’s werden later langer, en gaven gaandeweg steeds meer weg van de artiest. Uiteindelijk bleek het om een virale promotiecampagne van de Zweedse Jonna Lee te gaan. In ieder geval leverde het voldoende materiaal op voor de liefhebbers van ‘beetje vreemd, wel lekker’ om de feestdagen mee door te komen.
Niet iedere videoclip lukt het om reviews te krijgen in de New York Times en sites als Vox. Tenslotte ligt de tijd dat videoclips iets nieuws waren al weer zo’n vijfendertig jaar achter ons. Maar Beyonce lukt het, door geraffineerd te spelen met haar eigen naamsbekendheid, de rol van kunst, macht en discussies over impliciet racisme.
Sommige dingen passen zo goed bij elkaar dat je je afvraagt waarom dat niet de standaard is. Zoals koffie en chocolade en appeltaart en kaneel standaard combinaties zijn. Dus waarom gebruikt Bollywood geen hardstyle voor hun massale dansscenes?
Drie redenen om Opium van het Portugese metalgezelschap Moonspell voorbij te laten komen. 1) de stelling dat binnen de rock en metal vooral de gevaren en tragedies rond drugs werden bezongen. Niet hier, dus als een beetje tegenwicht. 2) Er werd hier in de comments specifiek gevraagd naar opium. 3) Het is een heel vet nummer, uit de hoogtijdagen van een band die in de jaren 90 gave, vernieuwende dingen toevoegde aan de metal. Zoals afwisseling tussen cleane zang en grunts, gebruik van de eigen taal naast het Engels, en de mix van invloeden uit de death en gothic, met een vleugje folk.