Kunst op Zondag | Foto’s

Sargasso’s kunstgalerie geeft ruimte aan kunstbloggers. Elke tweede zondag van de maand verbinden M&M een door Maria Willems gemaakte foto aan een gedicht van Michiel van Hunenstijn.

Thonetstoelen en bosje bloemen - foto Maria Willems

Je maakt foto’s met die loodzware, lompe spiegelreflex.
Je fotografeerde de stoel aan de tafel, de deur, je maakte
een foto van de koelkast. Flitsen deed je nooit, want
je had geen flits. Je fotografeerde je broer, die balanceerde
op een drijvend oliedrum. Je fotografeerde de hond erbij,
rolletje vol.

Achter het dorp woonde de dorpsgek in een haveloos kraakpand.
Gekke Evert, jij praatte met hem. Er stak een diepvriesmaaltijd
uit de zak van zijn colbert. Hij had zo’n uiterlijk: wilde haren,
bonte kleren, haveloos en onverzorgd. Jij wilde zijn portret.
Zijn karakteristieke kop. Dat mocht. De week daarna klopte je aan,
deed hij open: net in het pak, haren gekamd, glad geschoren,
hij ging immers op de foto. Daar ging je portret.

Je verliet het dorp, ’s ochtends vroeg, de wieltjes van je rolkoffer
maakte iedereen in buurt wakker. Je gang was richting station,
je ging de wereld in. Je wist genoeg, je had het allemaal al
wel gezien: Je had postzegels gespaard in albums, schelpen
en alle knipsels van de maanlanding. Je had de avondvierdaagse
met het meisje van de bakker gelopen, je had er foto’s van.

Je hoorde pianoklanken in je hoofd, de zaal verbeeldde je erbij.
Je stapte de metro in, een man met ledematen dun als luciferhoutjes,
vroeg je geld. Jij maakte een foto. Voor later, voor nu. Er waren veel
van die mensen voor eventjes, niet voor altijd. Zo was daar Monica,
zij speelt viool, zij maakte een foto van jou. Later stapt ze uit haar leven.

Je wilde de zonsverduistering fotograferen, de halve maanvormige
schaduwen van de blaadjes op de grond. Je wilt ondersteboven
foto’s maken, met je ogen dicht. Je was ontwikkelaar en
fixeerder ineen. Je maakte foto’s op feestjes. Je was er maar
je was er niet. Jij was het geheugen, jij was het archief.
Jij maakte foto’s met die loodzware, lompe spiegelreflex.

  1. 1

    Mijn ouders waren halve luddieten en blonken uit in het aankopen van apparaten die het net niet waren. Dankzij dat platte en veel te lichte ritsratskliktoestelletje zijn in de albums foto’s van half onthoofde familieleden en vingers voor de lens ruim vertegenwoordigd. Dus toen beugwant puberde, toog hij naar de fotowinkel voor ‘zo’n camera waar je door het kijkgaatje precies dat ziet wat op de foto komt.’ Dat bleek een spiegelreflex. Het was even sparen, maar het werd uiteindelijk een mooie hobby, met doka en al. Daar is ook weer de klad in gekomen, maar dat een camera niet te klein en te licht mag zijn en dat je hem ook niet als een hostie boven je hoofd moet houden, is voor mij een natuurwet.

    (Later is er toch nog een compactcameraatje bijgekomen omdat mijn lief geen zin had in dat tijdrovende gedraai aan al die ringen…)

  2. 2

    @1: Na een aantal kleine cameraatjes die ik in mijn jeugd kreeg, kocht ik zelf een mooie Minolta spiegelreflexcamera met een paar lenzen. Een doka-cursus deed ik bij het jongerencentrum (toen) bij mij om de hoek. De foto op de foto hierboven is daar nog een erfenis van.
    Daarna kwamen kleine digitale cameraatjes, maar dat was het toch niet helemaal. Dus kwam er een grote Canon spiegelreflex. Veel plezier van gehad, maar voor straatfotografie en voor wandelvakanties toch wel wat zwaar. Daarom ben ik nu overgestapt op een lichtere en kleinere systeemcamera. Spiegelreflex heb ik nooit meer gemist.

  3. 3

    @2:
    Mijn laatste toestel is een “Sony Nex 7” met 3,5-6,3 18-200 mm lens.
    Zoeker zowel op een schermpje als door de lens.
    Niet extreem compact, maar goed hanteerbaar.
    Moet er wel bij vertellen dat ik de laatste tijd bar weinig fotografeer en dan ook nog mijn mobieltje gebruik. ( schande! ;-) )

  4. 5

    @4: Ik heb een Fujitsu T-X10. Maar dat is inmiddels al weer een oud model. Er zijn al weer een paar nieuwere modellen uit.
    Bij nieuwe aanschaf wel altijd bekijken of je oude lenzen/flitsers/etc. nog passen.
    Alles nieuw is wel fijn, maar ook prijzig …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

| Registreren