Bericht uit Nieuw-Nederland (6)

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De Nor’easter

De eerste nor’easter sneeuw storm dit jaar heeft het landschap bedekt onder een egale laag witte sneeuw van ongeveer 25 centimeter. De wegen zijn stil, hier en daar schuift een op dit weer onberekende Toyota of Nissan weg in de bocht. Alleen de pick-ups en SUVs met de gele sneeuwschuivers op de voorbumper gemonteerd rijden af en aan, maar het is onmogelijk voor de ‘4-wheel drives’ om de sneeuwval bij te houden. Deze sneeuwschuivers zijn doorgaans op contract basis ingehuurde kleine zelfstandigen die nog voor het seizoen goed en wel begonnen is, ingehuurd worden tegen een vaste prijs, sneeuwval of niet. Het is de gok van de vrije markt, een spel dat zowel client als zelfstandige speelt in de hoop dat het geluk van het seizoen aan hun zijde is. Zou er veel sneeuw vallen dit jaar of slechts een paar tientallen centimeters. Een van de twee partijen zal geld moeten bijleggen op het contract, hoe dan ook. Ik heb de logica van dit soort afspraken nooit helemaal begrepen, helaas. Het gevolg is onherroepelijk dat je werk doen inhoudt dat je geld verliest, aangezien de sneeuwschuiver het geld al op voorhand in de zak heeft nog voordat hij een vinger uitgestoken heeft. Dus, bij elke sneeuwval, zakt het lood hem diep in de schoenen, want het betekent verloren tijd die beter besteed had kunnen worden ware het niet die [email protected]#ing sneeuw. Meer vraag naar sneeuwschuivers als gevolg van de vele sneeuw zou het volgende jaar weliswaar hogere prijzen veroorzaken, maar dat zou slechts betekenen dat nog meer pick-up en SUV eigenaren een gele metalen sneeuwschuiver zouden aanschaffen, hetgeen de prijs weer in evenwicht zou brengen, terwijl het twee jaar eropvolgend de prijzen weer lager zouden zijn dan ze nu al waren als gevolg van de vele sneeuwschuivers. Daarentegen is er de op quid pro quo basis werkende sneeuwschuiver, die de eerste sneeuwvlokken met een glimlach tegemoet ziet, die fluitend de sneeuw van de weg veegt en vreugde aan zijn metier beleefd, voor wie lage grijze luchten in de winter liever zijn dan azuurblauwe hemelen in de zomer.

Slechts een kleine week geleden nog maar was het een heerlijke ‘Indian Summer’ dag met een zomerse bries van ongeveer 20 graden. Nu vroor het en raasde er een winterstorm voorbij. Ik heb al een paar grieperige dagen en verkoudheden onder de leden gehad dit jaar vanwege het ongelofelijk onregelmatige weer in New England. Ik ben gewend aan de regelmatige Amsterdamse dagen, waar het weer van morgen min of meer te voorspellen is aan de hand van het weer van vandaag. Ik heb jarenlang geen truttig weerbericht meer gelezen, gehoord of gezien, en was nooit te warm of te licht gekleed. Een sjaal? Ik had een paar weken tijd om te beslissen of ik langzaamaan misschien eens een sjaal om mijn hals moest slaan. Maar nu, hier in New England, luister ik door schade wijs geworden ’s ochtends als eerste naar het weerbericht voor de dag. Een locaal gezegde luid: “als je een hekel hebt aan het weer, wacht dan even tien minuten”. Bovendien, kan ik met mijn Europees georienteerde geografie maar niet aan het idee wennen dat ik weliswaar op dezelfde latitude als Spanje woon, maar dat de winters desondanks echte Anton Piek winters zijn.

New England ligt op een kruispunt van atmosferische stromen. Een nor’easter wordt gevormd door de warme luchtstromen vanuit het zuiden van de oostkust van de VS. Daar verdampt warm water en stroomt in warme lagen noordelijk. Voor de kust in New England botst de warme luchtstroom met een koude noordelijke luchtstroom vanuit het westen, waardoor de zuidelijke luchtstroom stijgt en hevige neerslag veroorzaakt in de vorm van regen of sneeuw. Deze ligging was in de tijd van de zeilscheepvaart juist buitengewoon gunstig: slaven werden vanuit Afrika naar de West-Indien getransporteerd, en vervolgens kon de suikeroogst terug naar Europa vervoerd worden, waarbij New York als een ideale tussenstop fungeerde. Maar in de tijd van olie en positieve discriminatie, wie maalt daar nog om? Een dik pak sneeuw bedekt de voetpaden, ik zak tot over mijn enkels weg en mijn broekspijpen zijn nat en bevroren. Sneeuwvlokken slaan tegen mijn gezicht, gedragen door de korte slagen van de wind. Langs de dakranden draait een windvlaag wild langs hoeken en uiteindes, zichtbaar door de sneeuw die ze optilt en meedraagt, dan verdwijnt ze weer even plotseling als ze opstak.

Links:
Weather.com
CNN – New England ontwaakt onder sneeuwdeken

Eerdere Berichten uit Nieuw-Nederland:
Bericht uit Nieuw-Nederland (5) – De koffiecultuur in de VS
Bericht uit Nieuw-Nederland (4) – Blij dat ik Rij op het Spoor
Bericht uit Nieuw-Nederland (3) – Labor Day
Bericht uit Nieuw-Nederland (Nood-Bericht) – GROOTSTE STROOMSTORING OOIT!
Bericht uit Nieuw-Nederland (2) – Fortuyn in Amerika
Bericht uit Nieuw-Nederland (1) – Goudkust

0

Reacties (8)

#1 Carlos

Mooi verhaal van die sneeuwschuivers, wist ik nog niet. Het lijkt me een uiterst aantrekkelijke baan: lekker in je 4WD rondjes rijden door de buurt. De benzine kost geen rochel in de VS en je zit lekker warm terwijl je grommend bakken sneeuw opzij schuift, uitermate bevredigend. Ik voel me altijd erg aangetrokken tot Forrest Gump-achtige baantjes

  • Volgende discussie
#2 Carlos

raar kapsel trouwens

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#3 Michiel Maas

Ik heb een oudtante in Canada, en ik hoorde altijd verhalen van familieleden op bezoek die zich verbaasden over de plotselinge strenge vorst, de enorme pakken sneeuw en de autoś van canadezen. Die kan je namelijk op afstand starten, zodat ze warmgedraaid zijn op het moment dat je je auto hebt bereikt!
Maar het is allemaal niet waar natuurlijk. Caprio doet gewoon mee met de Nederlandse traditie om de VS op te hemelen in extremiteiten. Eigenlijk zit Caprio in een lullig flatje in een buitenwijk van Hoorn.

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#4 Carlos

Nee, nee… u voegt zich het kamp van de Sargasso sceptici?

Alles wat we hier beweren is waar, weet u dat wel? De correspondent Ecuador fietst iedere dag zeven heuvels over door Quito om bij zijn kantoor te geraken en caprio is wel degelijk werkzaam aan de Yale University. Let maar eens op die NedStat-teller als zo rond 14.00 nederlandse tijd de (werk)dag begint voor onze correspondent in Nieuw-Nederland.

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#5 Michiel Maas

Sja, raar kapsel inderdaad!

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#6 MMaas

Ach ja, in sinterklaas tijd raakt ik altijd wat verward met mooipraterij en de Waarheid.. Bovendien een nieuw prinsesje. Mijn hoofd loopt om.

Nog even over dat weer. Ik sprak zonet vrienden in Boulder, Co. Vandaag liepen ze in korte broek. Morgen wordt sneeuw verwacht….

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#7 caprio

Hoorn, ook mooi en historisch.

  • Volgende discussie
  • Vorige discussie
#8 boludo

Da´s mooi klote caprio, hier begint weer net de zomer. Strak blauwe lucht en alle vulkanen liggen weer lekker te zonnebaden na 3 maanden lang in wolken gehuld te zijn. Eerstvolgende regen wordt pas weer in februari verwacht.

  • Vorige discussie