Closing Time | Kobra Ensemble
Het Amsterdamse Kobra Ensemble brengt een lied van de Finse componist Jukka Linkola.
Het Amsterdamse Kobra Ensemble brengt een lied van de Finse componist Jukka Linkola.
Het dodental van de Amerikaanse aanval op een ziekenhuis in Kunduz is opgelopen naar 23. Artsen zonder Grenzen verlaat de stad. Barack Obama zegt sorry.
Reggae uit Senegal van Meta and the Cornerstones. Over twee weken te zien in het Rotterdamse Grounds.
Voor de muziek hoeft u bovenstaande clip niet te kijken. Het is een soort kruising tussen Spice Girls en K3 door Red Velvet, een meidenband die van de lopende band van de Koreaanse muziekindustrie is komen lopen. Maar ergens heeft iemand de deur van het grafische gekkenhuis open laten staan – en dat is dan wel weer vermakelijk.
Honeywagon is gespecialiseerd in bluegrassversies van willekeurig welke hit. Hierboven steken ze Billie Jean in een nieuw jasje.
Kay Figo is razend populair in Zambia. Bovenstaande clip (vier miljoen hits) biedt een soort mainstream r&b op Afrikaanse ritmes. Verder ziet u Kay en haar vriendinnen in een gangstarap-achtige setting sigaren roken en flessen whisky aan de mond zetten.
Komende nacht is het vijftig jaar geleden dat in Indonesië de Kudeta plaatsvond, een raadselachtige gebeurtenis waarbij de presidentiële garde met vermoedelijke steun van de links-nationalistische president en de communistische partij de complete legertop ontvoerde en deels vermoordde, behalve die ene generaal die parate troepen in Jakarta had en die vervolgens de rebellie neersloeg en de macht greep. In de nasleep werden tenminste 500.000 als communist aangemerkte mensen vermoord en een veelvoud daarvan gevangen gezet.
In die nasleep groeide ik op in Makassar, uiteraard onwetend van de gebeurtenissen. Slechts af en toe drong de grauwe werkelijkheid ongeweten mijn wereld binnen, bijvoorbeeld toen de juf mij bij zich riep en zei dat ik voortaan op maandag geen sandalen meer aan mocht. De val van Saigon was hard aangekomen in Indonesië en de nationalistische rituelen, zoals het maandagse hijsen van de vlag, werden strak aangetrokken. Daar hoorden geen sandalen bij. Hieronder een oude column met een andere herinnering uit die tijd.
Mijn eerste kopje thee
De stoel bestaat uit dikke plastic waslijnen op een metalen frame. Het veert wel lekker. Ik kan met mijn voetjes niet bij de tegels op de grond, ik moet me van de stoel laten zakken als ik bij het tafeltje wil. Op dat tafeltje staan een schaal met koekjes en drie kopjes thee. Een voor tante Atte, een voor mama en een voor mij.
Ik lust geen thee, want dat heb ik nog nooit gehad. Ik lust wel koekjes. Eigenlijk wil ik zeuren dat ik geen thee lust, maar dat kan nu niet. Mama en tante Atte praten over hele serieuze dingen. Dat kan ik horen aan hun stemmen. Ik ben pas vijf jaar, maar ik weet wanneer ik stil moet zijn. Het is moeilijk om zo lang stil te zitten en niets te mogen zeggen.
De man van tante Atte is een politiek gevangene. Ik weet niet wat dat betekent, maar het is heel ernstig. Op de bodem van mijn kopje ligt een dikke laag suiker. Ik roer. De suiker gaat wervelen. Dat vind ik grappig.
Ik weet niet dat er een machtsstrijd is uitgebroken op de universiteit, dat de ene partij de andere van communisme beschuldigd heeft. Indonesiërs gaan het gevang in, verdachte buitenlanders worden uitgezet. Mijn vader is naar het politiebureau geweest met een lijst namen. Ze moeten maar aan zijn vriend Jan Pronk in Nederland vragen of hij soms communist is.
Wat ik wel weet is dat mijn vriendje Maarten terug naar Nederland is. Daar ben ik jaloers op. In Nederland hebben ze appels. Die zijn veel lekkerder dan papaja. Dat krijg ik elke dag, soms met banaan, soms met ananas. In Nederland is het ook heel erg koud.
Ik kijk naar het kopje thee. Mama en tante Atte praten nog steeds met elkaar. Ze hebben geen aandacht voor mij. Tante Atte kijkt alsof ze heel verdrietig is. Dit is allemaal heel plechtig. Nu moet ik een brave jongen zijn. Ik pak het kopje thee en breng het voorzichtig naar mijn mond. Het is erg zoet, maar verder smaakt het nergens naar.
Deep house van Daniel Bortz. Dat is 6,5 minuut om te staren naar de intrigerende foto van Sally Mann.
The thing about being multi-lingual is that it’s not just that you have one language you think in, and then you translate based on what environment you’re in. It’s more like, when you’re speaking another language, you’re almost a different person. You’ve had different experiences speaking those languages and thinking in those languages; those experiences shape who you are in that language, in my experience. So when I’m speaking Japanese, I’m not just speaking Japanese. I’m also thinking and feeling in the Japanese person that I am, who is a little bit different. Well, not different, but stronger in personality in certain aspects more than others, I guess.
While in some areas the Afghan Local Police has done well in keeping insurgents at bay, in many cases, they have abused their power and have become a source of insecurity for the locals.
De huidige gevechten rond Kunduz halen de Nederlandse pers, maar het is de laatste paar maanden al onrustig in het land, analyseert Helena Malikyar. Uit het VN-rapport dat Malikyar aanhaalt blijkt dat Kunduz het heftigste strijdtoneel is en dat de regeringstroepen tweederde van de burgerdoden voor hun rekening nemen.
In veertig procent van de binnensteden wonen momenteel minder mensen dan vijftien jaar geleden. Voor de overige steden geldt dat er sinds de eeuwwisseling veel meer huizen zijn gebouwd dan inwoners bijgekomen. De stad Groningen vormt hierop de enige uitzondering.
Anders gezegd: het opofferen van groene ruimte voor woningbouw is geen kwestie van plaatsgebrek maar van smaak.
Staatssecretaris Wilma Mansveld debatteert morgen met de Tweede Kamer over de tekorten bij ProRail. De teller staat nu op 475 miljoen, maar wie het onderliggende, ontluisterende rapport (pdf) goed leest, komt op een veel hoger bedrag uit. Het dubbele is niet ondenkbaar.
Het rapport van accountantsbureau PWC legt de meerjarenreeksen onder de loep. Daarin staat het verwachte onderhoud tot en met 2028 gepland. Daarover heeft ProRail in 2013 aangegeven (pagina 8):
… de beschikbare middelen in de Rijksbegroting en de benodigde middelen voor instandhouding, capaciteitsverdeling en verkeersleiding, zoals opgenomen in de BOV meerjarenreeksen van ProRail, niet in evenwicht zijn. Het verschil tussen de beide reeksen in de periode van 2013 tot en met 2028 bedraagt € 1,1mld …
Dat kon natuurlijk niet, dus werd PWC erop gezet om het bedrag omlaag te praten. PWC heeft, zoals het zelf in de inleiding aangeeft, geen verstand van spoor; de exercitie is gedaan op basis van door ProRail aangeleverde gegevens. Wat je wel aan accountants kunt overlaten: checken of de cijfers kloppen en de regeltjes netjes gevolgd zijn. Dat bleek niet het geval. ProRail heeft geen volledige databases van haar bezittingen. De levensduur van bezittingen is niet getoetst aan de praktijk. Met name de Betuweroute lijkt een zwart gat voor deugdelijke managementinformatie.